Oczywiście, że czytam. Głównie klasykę, ale coś z nowości też mi się zdarza. Przynajmniej wiem, co dzieciakom w rodzinie kupić. A na przykład Kubusia Puchatka uwielbiam i się nie starzeje.

Lubię czasem zajrzeć do książek z dzieciństwa. Czasem je przeglądam, czasem się wczytuję. To prawda, ich znajomość znacznie ułatwia sprawę, gdy trzeba coś kupić jakiemuś dziecku w rodzinie. Ja nawet tworzę listę książek, które już kupiłam swojej chrześniaczce, by przypadkiem w przyszłości tytuły się nie powieliły.

Wiadomo - książki dla dzieci bardzo często mają proste przesłanie, stąd nam może się wydawać, że ich treść jest kruchutka. No, ale pamiętajmy, że jako trochę większe dzieci mamy już inne spojrzenie na świat.

"Kubuś Puchatek" - bardzo mile wspominam tę książkę, ale jednak mam kilka dla mnie cenniejszych, na przykład "Przygody Filonka Bezogonka" Knutsson. Ta książka jest dla mnie ważna, gdyż jest o kotach, moich ulubionych zwierzęciach (do dziś mi to zostało... poza tym te książki, gdzie koty mówią ludzkim głosem - cudo), no i dostałam ją na koniec pierwszej klasy w podstawówce - to pierwsza nagroda za wyniki w nauce.
A wracając do Kubusia Puchatka, to straszliwie mi się nie podoba jak już takie większe dziecko, studiujące lub starsze ma styl bycia "kubusiopuchatkowy". Nie potrafię się dogadać z takimi ludźmi... Może to też o mnie świadczy, no ale przyznaję, bez bicia, że nie mam nic przeciwko czytaniu "Kubusia Puchatka" w każdym wieku, no ale żeby aż tak mocno się upodabniać...

Milo jest wrocic do ksiazek z dzieciństwa oraz podpatrzeć co tez teraz pisze sie dla najmłodszych, ale przyznam szczerze,ze czytam tylko dla dzieci. Dla siebie wole jednak literaturę dla starszych

A czy czytając te książki dla dzieci znajdujecie w nich jakieś ważne przesłania lub życiowe podpowiedzi czy zagadki, których młody czytelnik napewno by nie dostrzegł. Taką książką jest na pewno "Mały Książę". Czy znacie jeszcze jakieś podobne ksiązki ?

Oczywiście, że czytam. Ale to, co sam czytałem będąc dzieckiem. Nowości nie kupuję, pewnie dlatego, że się na nich nie znam. Moje belzebuby są jeszcze za małe na czytanie książek a po drugie czytanie im i tak zacząłem od klasyki - Miś Uszatek, Rumcajs, Razem ze Słonkiem, Brzechwa, Tuwim.
Bardzo dobrze zasypiali przy "Wyprawie na żmirłacza" w wersji dziecięcej .
Sam ostatnio przeczytałem "Wiatrak profesora Biedronki" i "Skarb pod wiatrakiem" Kownackiej i Kucharskiego. A Niziurski i Nienacki mają na wieki miejsce na moich półkach.

Można mieć swoje ulubione książki z dzieciństwa (u mnie to Kubuś Puchatek i Muminki), których fragmenty się czasem czyta z sentymentu. I to jest zrozumiałe. Tak samo jak zrozumiałe jest to, że rodzice siłą rzeczy są zmuszeni do zapoznania się z daną lekturą, czytając swoim pociechom lub dokonując konkretnych wyborów. Nie widzę natomiast potrzeby, (nie posiadając dzieci) czytania literatury dziecięcej, analizowania jej i zachwycania się nią.  To nie ten pułap - literatura dziecięca już z definicji jest pisana dla dzieci i w przypadku dorosłego odbiorcy, z oczywistych przyczyn niczego nie wnosi. No chyba, że ktoś cierpi na regresję.

Nie widzę natomiast potrzeby, (nie posiadając dzieci) czytania literatury dziecięcej, analizowania jej i zachwycania się nią.  To nie ten pułap - literatura dziecięca już z definicji jest pisana dla dzieci i w przypadku dorosłego odbiorcy, z oczywistych przyczyn niczego nie wnosi. No chyba, że ktoś cierpi na regresję.

Czasami czytam i zachwycam się książkami dziecięcymi i dobrze się przy nich bawię, a dzieci nie mam i długo mieć nie będę. I mimo to nie sądzę, bym skarżyła się na regresję.