Jaki to jest styl "kubuśpuchatkowy"?

Jeśli orientujesz się w tych osobach, które uwielbiają media, to Kubusia Puchatka przypomina mi ostatnio prawie wszędzie kreowana na gwiazdę Julia Kamińska.

Styl "kubusiopuchatkowy" według mnie mają te osoby, które są takie mocno zawstydzone, albo się kreują na takich. Mają coś do powiedzenia, ale sygnalizują chęć zabrania głosu leciutko podnosząc jeden paluszek w górę. Gdy już coś powiedzą, zwykle wypowiadając końcówki słów w o wiele szybszym tempie niż pierwsze ich człony, co według moich obserwacji jest bardzo zagmatwane i nie wiadomo, gdzie się schował, pośród tego chaosu, główny wątek, to szybko zakrywają obiema dłońmi swoją twarz, czy usta, spuszczają szybko wzrok... nieśmiale spoglądają na resztę ludzi... nie wiadomo, czy czekają na jakąś reakcję, czy wolą, żeby reszta nie wdawała się w dyskusję. Gdy się znajdujesz obok takiej osoby, to potrafi stanąć bardzo blisko Ciebie, że się nosami prawie dotykacie, a Ty dalej nie zrozumiesz, co ta osoba mówi, a raczej szepcze.

Lubią być tak blisko drugiej osoby do tego stopnia, że jak mnie spotykała taka sytuacja, to miałam wielką ochotę trochę się cofnąć. Odnoszę wrażenie, że nie wiem, czy świadomie, czy nie, ale naruszają prywatną strefę każdego człowieka, co bywa często krępujące dla drugiej istoty.

A z cech zewnętrznych to mogę dodać, że posiadają wiele gadżetów z tej bajki.

Ostatnio zdarza mi się wracać do książek z dzieciństwa, trochę dlatego, że muszę ale też dlatego, że ciekawi mnie czy dam im ponownie radę. Ostatnie moje typy to Ronja -A. Lintgren, Katarzyna -Sempe i Momo, świetna książka autora Niekończącej się historii czyli m. Ende.

Ostatnio czytałam "Bazylka", znalezionego w dziale dziecięcym bilbioteki, tuż obok "Mychy". Nie jestem pewna, czy faktycznie są to książki skierowane głównie dla dzieci, mimo, że opowiadają o sześciolatku i małżeństwie myszy z niedźwiedziem.
Spotkaliście się kiedyś z tymi książkami? Jak je oceniacie?

Ostatnio wróciłam do "Alicji w Krainie Czarów" i dopiero zaczęłam wyłapywać niuanse, aluzje zawarte przez autora.

Książki z serii "Ania z zielonego wzgórza" i następne, są, co prawda, już bardziej dla młodzieży, jednak lubię je czytać - w sumie są dosyć zabawne ( szczegolnie monologi Ani )

Bardzo lubię wiersze brzechwy i zdarza mi się do nich wracać, gdy czytam siostrze ;D . - sa one takie kolorowe.
Nigdy nie zapomnę Puchatka, jasia i małosię i wiele innych bajek

Oczywiście. Ja np.ostano bardzo się zaczytuję w nowe wydanie skupiające opowiadania Osieckiej dla dzieci pt. "Agnieszka Osiecka dzieciom:".

Księżyc pisała o "Lwie, Czarownicy...". Zastanawiam się czy to w ogóle jest książka dla dzieci... Z jednej strony tak - jeśli patrzeć na sposób przekazu - właśnie te tłumaczenia, żeby ktoś czasem nie przegapił ważnej informacji albo po prostu jakby się nie domyślił... a z drugiej tematyka i "przekaz podprogowy". Ten cykl jest tak przesycony religią chrześcijańską że aż... mdło mi się robi. Jak w skeczu jednego z kabaretów: nie smakowało mi... Może jak się na to nie zwraca uwagi to to nie przeszkadza (a dzieci chyba nie zwracają) ale odbiór bardziej świadomy drażni. No chyba że ktoś jest głęboko osadzony w religijności to wtedy z pewnością nie.

Tolkien Hobbita też niby dla dzieci może być. A jednak jakoś zupełnie inaczej (mnie) się to czyta. O Tolkienie wszyscy wiedzą (którzy tym autorem się interesowali) że był osobą mocno religijną i w utworach to przemycał dość często, ale forma była dużo bardziej apetyczna - bo nie tak nachalna. Sam pomysł walki dobra ze złem, piękna z brzydotą i takie tam inne symboliczne postaci i wątki nie są tak męczące.

Zestawiłam tych dwóch autorów bo w pewnym sensie podobna literatura, niby dla dzieci, fantastyka, dwóch szalenie znanych autorów mocno związanych z wiarą, lata życia także podobne a więc i doświadczenie wojny też (właściwie dwie wojny światowe...). a jednak zupełnie inni.

Literatura dla dzieci obejmuje baaardzo różne utwory, często wcale nei dla dzieci