Zimowy Monarcha skończonym zatem i ode mnie słów kilka.
Dla mnie książka była szalenie zajmująca. Takie dopracowanie szczegółów widziałam tylko w Imieniu Wiatru Patricka Rothfussa, które ma u mnie 10/10, podobnie jak Zimowy Monarcha.
By odnieść się do wypowiedzi Sorge powiem, że pierwszy tom Trylogii Arturiańskiej w wydaniu tego pana jest historią bardzo specyficzną - przepełnioną batalistyką, strategią, polityką ówczesnych państw. Stąd wrażenie o brutalnym przełożeniu legendarnego bohatera w świat żywych czasów wczesnego średniowiecza na Wyspach. Artur przedstawiony w tejże powieści jest, jak się zdążyliście domyślić, człowiekiem z krwi i kości, pełnym wad i popełniającym błędy. Hipoteza postawiona przez Cornwella jakoby to Artur rozpoczął wojnę pomiędzy państwami centralnymi ówczesnej Brytanii, jest jak najbardziej prawdopodobna. Dlaczego? Bo to fikcja literacka jak każda inna a postać Króla Artura to morze pomysłów, ze względu na brak jakichkolwiek rzetelnych odnotowań dotyczących jego osoby w pismach historycznych.

Cornwell cholernie dobrze przygotował się do pracy. Mój szacunek wzbudzają oddane przezeń realia opisanych czasów, wraz z całością charakterystyk postaci: tam wszyscy (prócz Merlina ) na wszystko plują, panicznie boją się uroków, co dzień zmieniają bogów, bo akurat dziś jest pora zbiorów a jutro będziemy walczyć, itp. Jeśli zaś mowa o Merlinie... Zachwyciło mnie podejście autora do sprawy magii. I jako fantastka z natury powinnam narzekać na odebranie tejże otoczki arturiańskiej opowieści a jednak jestem pełna podziwu i aprobaty dla zabiegów stosowanych przez Cornwella. Mianowicie pisarz zebrał do kupy ówczesny szamanizm, "fakty" rodem z legend oraz osobowości nietuzinkowych bohaterów, z której to mieszanki powstali mu czarownicy - postacie otaczane czcią i siejące postrach wśród zarówno wieśniaków, żołnierzy (nie rycerzy!) jak i dworu. Autor nie ustosunkował się wprost do sprawy autentyczności czarów w jego opowieści, za to zgrabnie opisywał je pozostawiając czytelnikowi pole do działania dla jego wyobraźni. Czary - owszem - są odprawiane, jednakże Nimue, która była uznawana za drugą, zaraz po Merlinie, naczelną czarownicę w kraju (nie, Merlin nie był czarownicą ), otwarcie przyznawała się przyjacielowi do tego, że macha rękami i smaruje się krwią koguta, bo to wzbudza respekt i tego się po niej oczekuje. Z kolei Merlin jest swoistym szalonym naukowcem, któremu do szczęścia brakuje jedynie pokoju - stąd jego magiczne działania skierowane właśnie w tę stronę. Magia według Cornwella przynosi skutki, działa więc nie możemy zaprzeczyć jej istnieniu, jest należycie osnuta tajemnicą ale i w pewnym stopniu rozłożona na części pierwsze. Baśń to to nie jest.

Podsumowując: jestem oczarowana, twierdzę, że te dzieła trzeba czytać jednym haustem więc za drugą część wezmę się w grudniu popołudniu. Polecam każdemu, kto lubi czytać o Ciemnych Wiekach historii oraz dotyczących nich hipotez, wszystkim, którzy lubią porządną wojowniczą opowieść, każdemu, kogo fascynują wierzenia i codzienne życie Brytów przełomu V i VI wieku. Jeśli zaś szukacie tu legendarnego Króla Artura - jest tu miejsce i dla niego - należycie wyeksponowane, lecz nie spodziewajcie się zbyt wiele - on też był człowiekiem... Albo i nie. Historycy nie są zgodni.

Po co więc je czytałeś?

Ależ proszę nie krzyczeć. "Echo dwa razy podnosi krzyk."