Jakoś nie tak dawno w moje ręce wpadł "Hotel Transylvania". Początek niespecjalnie mnie zaciekawił; bez większego problemu odłożyłam książkę, aby dokończyć inne pozycje, które w tym czasie czytałam. Styl Yarbro wydał mi się ciężki, niby tu jest mniej opisów niż u Anne Rice, to jednak szło mi jakoś bardziej opornie...
W końcu ponownie postanowiłam rzucić okiem, pomyślałam, że jeśli znudzi mnie, wezmę jakiś romans. Jednak później zrobiło się ciekawiej, w każdym razie niechętnie odkładałam książkę, gdy przyszedł na to czas. Nawet poszukałam trochę czasu potem, aby doczytać parę stron.
Po przeczytaniu "Hotelu Transylvania" nasunęło mi się kilka wniosków. Na pewno Yarbro świetnie opisuje ówczesną epokę, można ją poczuć, podoba mi się motyw z listami. Wprawdzie postać opata Ponteneufa jest znana jedynie z listów, lecz jest na tyle wyraźna, że chciałoby się mu pokazać, gdzie raki zimują - naprawdę irytujący typ! Opis na okładce mógł być mniej precyzyjny i bez wątpienia przesadzili nieco z tymi "nagłymi zwrotami akcji", bo jakoś nigdzie ich nie zauważyła.
Podsumowując, według mnie ta historia bardziej przypomina streszczenie, niektóre wątki są urwane, więc byłabym za tym, tę powieść odesłać do poprawy, gdyż mogłaby być znacznie lepsza.

Może ktoś jeszcze ma jakieś uwagi na ten temat?

Skoro nikt inny nie ma żadnych uwag w tym temacie, to pozwolę coś od siebie dodać.

Fabuła "Pałacu" jest już bardziej równo poprowadzona, dotyczy raczej pewnego wycinka czasowego we Florencji – zaczyna się tuż przed upadkiem Medyceuszy. Oczywiście pojawia się również ulubiony bohater Yarbro, czyli hrabia Saint-Germain. I nieźle to w sumie wyszło.
W międzyczasie nasunął mi się pewien wniosek: w przeszłości często zdarzało się bywał wielki człowiek znany ze śmiałych czynów, który potrafił dokonać wielkich rzeczy. Natomiast jego syn okazywał się zwyczajną porażką, a przy tym zadufany w sobie do granic możliwości, pozbawiony wszelkiego zdrowego rozsądku. W ciągu kilku lat potrafił zniszczyć cały dorobek życia ojca. Ale to tak na marginesie.
Powieść "Mroczne klejnoty" zainteresowała mnie z powodu nawiązania do Polski i Stefana Batorego. Coś takiego nieczęsto się zdarza. Ogólnie rzecz biorąc, na ten temat nie ma dużo, trochę szkoda, gdyż początek był ciekawie nakreślony, chociaż historia o Rusi bynajmniej nie wyszła gorzej. W zasadzie to również przede wszystkim fragment pewnej epoki – ostatnie dni cara Iwana Groźnego i plus hrabia Saint-Germain. Częściowo to opiera się na luźno powiązanych wątkach, co daje ciekawy efekt.
Nie wiem, czym się kierował Batory, wybierając ojca Pognera na posła, ale od razu było widać, że on w żadnym wypadku nie nadaje się do wyznaczonej roli - za dużo w nim pychy - i wszystko zaprzepaści. Tak swoją drogą, Yarbro naprawdę dobrze wychodzi tworzenie fanatyków religijnych zaślepionych we własnych przekonaniach do tego stopnia, że nie widzą, co w rzeczywistości dzieje się tuż pod ich samym nosem. Po prostu aroganccy, ambitni, przekonania o własnej wyższości, aż bywają wkurzający.