Jako, że ostatnio w mniej związanym wątku pojawiła się nikła dyskusja, a także propozycja rozwinięcia tematu - rozwijam.
Jak postrzega elfów literatura? Jak my ich postrzegamy i za co lubimy? Który model bardziej przypada nam do gustu? Zimni i nieczuli czy delikatni miłośnicy drzew?
Zapraszam do dyskusji.

Moj ulubiony 'model' elfa to ten z toporem posrodku czola -  trudniej sie tego paskudztwa pozbyc niz pluskiew i inszych karaluchow...

No, patrzcie! I już plują jadem, zazdrośnicy!

Elfowie? Elfy!

Elfowie (Elves) - to bardziej po Tolkienowsku. Tolkien wychodził z założenia, że Elfy (Elfs) brzmi bardziej przedmiotowo i raczej unikał tej formy.

Oczywiście jest sporo ras, mroczne elfy to z kolei miłośnicy stylu emo/goth 

To mnie dobiłeś.

Nieśmiertelne toto i szybko się mnoży...
Dogonić takiego trudno, wiecznie ucieka, a później siedząc na drzewie strzela z łuku.

A co do mnożenia to się nie zgodzę za bardzo. A co było u Sapkowskiego? Wprost przeciwnie. Elfowie też zresztą muszą przekwitać. A do mnożenia to zawsze ludzie byli najbardziej skorzy.
Łuki są fajne. Broń wymagająca wiele precyzji. No i dystansowa, a posługiwanie się bronią dystansową czasem się przydaje.

Nie trawię. Co druga byle fantasy ma koniecznie elfy.
Jedyne elfy, jakie naprawdę mi się podobały to u P. Andersona w "Zaklętym mieczu" i paru innych jego tekstach.

Nie trawię. Co druga byle fantasy ma koniecznie elfy.

Naprawdę? Ja jakoś rzadko kiedy natykam się na te stwory (ostatnio chyba w jakimś ff). Jeśli już są, zazwyczaj mi nie przeszkadzają.
Słowo elfy brzmi mi lepiej niż elfowie.

Może po prostu lepiej dobieram sobie lekturę, chociaż w dużej mierze to przypadek.

Się rozwodzicie nad nazwą, a i tak najważniejsze jest, że elfy, elfowie, czy jak ich zwał, to tylko wredni uszaci bandyci... Jak pisze Pratchett:

Elfy są przedziwne. Budzą zadziwienie. Elfy są cudowne. Sprawiają cuda. Elfy są fantastyczne. Tworzą fantazje. Elfy są urocze. Rzucają urok. Elfy są czarowne. Splatają czary. Ich uroda powala. Strzałą. Kłopot ze słowami polega na tym, że ich znaczenie może się wić jak wąż. A jeśli ktoś chce znaleźć węże, powinien ich szukać za słowami, które zmieniły swój sens. Nikt nigdy nie powiedział, że elfy są miłe. Elfy są złe.

Jako, że ostatnio w mniej związanym wątku pojawiła się nikła dyskusja, a także propozycja rozwinięcia tematu - rozwijam.
Jak postrzega elfów literatura? Jak my ich postrzegamy i za co lubimy? Który model bardziej przypada nam do gustu? Zimni i nieczuli czy delikatni miłośnicy drzew?
Zapraszam do dyskusji.

Dla mnie elf to taka efemeryczna istota, która pod ludzkim dotykiem rozwiewa się w delikatną mgiełkę. Mimo to, każda obraza jest dla niego powodem do zabicia - czy to celnie wypuszczoną z łuku strzałą, czy to sztyletem. Może ta efemeryczność i ta brutalność dziwnie ze sobą wyglądają, może to troszkę sprzeczne jest, ale co tam. Dla mnie takie są elfy. Sprzeczne w sobie. Z jednej strony zakochane w lesie, z drugiej świetnie radzące sobie w mieście.

Co do moich ulubionych wizerunków elfów, to kocham te z cyklu wiedźmińskiego no i oczywiście elfy Tolkiena.

Elfy często są przedstawiane jako starożytne istoty, o wielkiej wiedzy, zręczne, długowłose, uszate, zniewieściałe, nadęte, otoczone aurą typu o ooo ooooo (śpiew mnichów ), tak świetne, że aż swiecą. No dobrze, może tak przedstawiane nie są, ale w ten sposób je odbieram.

Heh, za zniewieściałość to Isengrim, albo inny Sapkowy elf, uraczyłby cię strzałą prosto w lewy oczodół, jeszcze zanim byś skończył zdanie. A i Tolkienowskie elfy, zwłaszcza synowie Feanora, nie miały by dla Ciebie litości.