Trochę o Pilipiuku w tym dziale było, trochę w innych przy okazji różnych wątków, więc pomyślałem, że czas najwyższy założyć osobny wątek Jakubowi. Należy mu się jak mało komu Tym bardziej, że jestem świeżo po lekturze najnowszego zbioru przygód bimbrownika egzorcysty i chciałem podzielić się wrażeniami...

Przeczytałem wszystkie tomy opowiadań o Wędrowyczu, wszystkie też kupiłem, aby do nich wracać raz na jakiś czas. Jakie to są opowiadania (i minipowieści) chyba każdy już wie, tłumaczyć nie trzeba. Lektura to niewymagająca, trudna raczej też nie, ale za to bardzo przyjemna, niezwykle zabawna i umilająca czas jak mało co. Każdy tom przygód składał się z tych lepszych i tych słabszych opowiadań, w tym momencie to nawet nie pamiętam który zbiór okazał się najsłabszy. Podobnie jest z Homo bimbrownikusem.


Książka składa się zaledwie z 4 opowiadań, albo - jak kto woli - z 3 opowiadań i jednej powieści (minipowieści?). Pierwsze z nich to zaledwie przystawka, krótka forma, zabawna historyjka, ale nic poza tym. Choć postać ochroniarza św. Piotra mnie rozbawiła. A Pan Pilipiuk kiedyś powiedział że "poletko", które uprawia Jakub Ćwiek w serii Kłamca zupełnie do niego nie trafia...

Kolejne opowiadanie było dużo lepsze, zabawniejsze, znowu z diabłem w tle. A przy tym autor nawiązał poprzez bohaterów do innego swojego opowiadania - "Połoz" z Rzeźnika drzew. Trzecia z kolei odsłona nowych przygód Jakuba zupełnie nie trafiła do mnie, czytałem i miałem wrażenie że to tzw. "powtórka z rozrywki", bo i o ekipie filmowej już było i o ściąganiu mutantów z Ukrainy też. No cóż..

Tytułowy Homo bimbrownikus to, jak już wspomniałem - minipowieść w sumie (powieść? - zajmuje 4/5 objętości książki). Tym razem byłem w pełni zadowolony (no, prawie). Najpierw plusy... Świetna historia, bardzo dobry, przezabawny poczatek-wprowadzenie z "tajemniczym kardynałem" i znanymi już z wcześniejszych opowiadań małpoludami z Dębinki. Potem autor porywa nas - wraz z Jakubem i Semenem oczywiście - do Warszawy, a tam dzieją się już rzeczy fantastyczne. Nie tylko w przenośni Ogólnie jest dużo wszystkiego, galopująca akcja i sporo śmiechu. Niektóre żarty zasługują na szczególną uwagę, jak choćby te typowo historyczne, nawiązujące do wydarzeń z poprzednich epok. Nie będę zdradzał jednak szczegółów. Aha, a spotkania bohaterów z dresiarzami to po przerobieniu nadawać się mogą na niezłe scenki kabaretowe...
Jedynym minusem tej minipowieści (w końcu chyba tak ją zacznę nazywać) jest to, co jest również jej plusem, czyli jej długość. Paradoks? Nie, po prostu w środku historii miałem wrażenie przez jakieś 20-30 stron, że coś dodano tam na siłę. Po prostu o jeden zwrot akcji za dużo, lekkie przeciążenie, przesyt. Ale na szczęście tylko chwilowy, bo potem akcja znowu wkracza na dobre tory i jedziemy już do końca z szerokim uśmiechem na twarzy.

Ogólnie, mimo, że to nie jest najlepszy tom przygód egzorcysty, to również nie rozczarowuje i uważam, że warto tę książkę przeczytać. A dla fanów lektura obowiązkowa! Moim zdaniem Pilipiuk mógł dodać jeszcze jedno lub dwa opowiadania, bo tak to czuję lekki niedosyt. Za długo Jakub kazał na siebie czekać...

P.S. To nie miała być recenzja (choć prawie wyszła) tylko początek do dyskusji na temat Jakuba Wędrowycza, dlatego wątek założyłem tutaj, a nie w recenzjach

Jak mam wybierać, to wolę Semena, bo mnie bardziej bawi.

Jakub... Prawdę mówiąc same historie mnie w tym wszystkim najmniej interesują. Czytam te opowiadania ze względu na zabawę formą i przetwarzanie popkulturowych treści typu Terminator, który robi za strach na wróble, scena, jak chłopaki jedli dobre mięsko, które się potem okazało Pikachu, przepis na hot doga i ghost doga, kręcenie Archiwum Y, etc. W tym układzie niewielką zwracam uwagę na fabułę. 

Zaczynałam od "Zagadki Kuby Rozpruwacza", to było coś nowego dla mnie i bawiło, szczególnie spora dawka absurdu. Kolejne części były niezłą rozrywką, chociaż już prawie nie pamiętam o czym.  W sumie można byłoby kiedyś powrócić do tych opowiadań...

No tak, trzeba przyznać, że przedawkowanie Wędrowycza jest możliwe. O ile z początku to naprawdę niezwykle bawi, to potem jest to już tylko rutyna. Ostatni tom faktycznie nie był jakiś wyjątkowy. Niemniej - wart przeczytania.

Akurat ja Wędrowycza czytałam jakoś bliżej początku roku i miałam co najmniej pół roku przerwy.

Po prostu: Jakub, jak bimber, w nadmiarze szkodzi...

Nie tylko on, z innymi autorami bywa podobnie, właściwie wszystko, co jest w nadmiarze, szkodzi, nawet witaminki. Osobiście, jeśli jakiegoś autora polubię, nie staram się czytać wszystkiego naraz, tzn. raz tak kiedyś zrobiłam, do dziś na te książki tej autorki nie mogę patrzeć. Pilipiuka i jego Jakuba nawet lubię, ale w niewielkich ilościach.

Pilipiuk szykuje wydanie kilku książek w tym roku, w tym zbioru opowiadań bezjakubowych (super!).
Na pytanie o nowe opowiadania o Jakubie, odpowiedział, że wyda, jak się uzbierają i jak będzie miał pomysły i wenę. Mam więc nadzieję, że zaczeka autor z tym jakiś czas. To na pewno dobrze zrobi wszystkim, krótkie wakacje należą się przede wszystkim Jakubowi...

Przyszła mi do głowy myśl czy nie lepiej byłoby przeczytać po raz kolejny jeden z wcześniejszych tomów zamiast "Homo Bibrownikusa". W sumie konwencja się chyba trochę wyczerpała i moim zdaniem tom ten nie wnosi nic świeżego do serii, ale może po prostu za dużo wymagam?