Drugi tom "Zbieracza Burz" ma się ukazać we wrześniu (premiera trzeciego, pewnie nie wszędzie), a myślałam, że dłużej trzeba będzie poczekać.
Na stronie Fabryki Słów jest więcej na ten temat, jest nawet recenzja.

Jako zakochana absolutnie w "Siewcy..." i innych "Obrońcach...", czekałam na "Zbieracza..." bardzo bardzo. Pierwszy tom, noo, jeszcze jako tako, a drugi...o wszyscy anieli ()!! nie wiem czy zabrakło weny, czy terminy goniły, czy cokolwiek innego, ale przeczytałam...bo głupio byłoby tak po prostu nie dokończyć Cieniusieńko, ale jak... Aż przykro, bo spodziewałam się jakiegoś wywrotu, drżenia łapek w stylu "i co dalej" a tu... oj Ostateczna bitwa miałka, konflikt z Michasiem miałki, fabułę ratował jedynie Asmodeusz, ale książka miała być zasadniczo nie  o nim... Wielkie rozczarowanie, chyba największe w twórczości Kossakowskiej. Czytajmy lepiej "Upiory..." bo są o niebo lepsze

Po za "Siewcą Wiatru", przeczytałam oba tomy "Zbieracza Burz" ( swoją przygodę zaczęłam od I tomu "Zbieracz Burz" )
Bardzo spodobał mnie się pomysł o aniołach zaczerpnięty z księgi Henoha.
Opowieść wciąga, trup się ściele gęsto, a sam motyw jak Daimon Frey stał się Abaddonem jest oryginalny.
Pokazany przez Kossakowską świat aniołów niewiele ma wspólnego z niebiańskością, tak samo jak wśród ludzi, anioły między sobą knują intrygi, a mądrość okazuje się nie zawsze być cnotą, lecz wcielonym złem.

Czytałam opinie dotyczące tomów "Zbieracz Burz", wielu twierdziło, że są one znacznie gorsze od "Siewcy Wiatru", ja tak nie uważam, sądzę iż warto przeczytać "Zbieracza Burz", choćby dla samej walki Daimona z Apyllonem i to jak to odbierano na Ziemi. Po za tym Asmodeusz nie zamieszkuje już piekieł, a prowadzi własny biznes i ma przezabawnego widmowego kota.

Kontynuacja Siewcy to dno i 6 metrów mułu. Nie ma nic gorszego niż wymyślanie dalszego ciągu na siłę tudzież na kasę.

Tyle osób deklarowało przeczytanie drugiego tomu "Zbieracza Burz", lecz nikt nie wspomniał o wrażeniach - czyżby aż tak było słabo? Zupełnie nic przez tyle czasu?

No cóż, zdecydowanie słabszy niż Siewca. Choć z punktu fabularnego historia wydaje się być dużo lepsza niż w Siewcy, to wykonanie pozostawia wiele do życzenia. Drug tom lepszy niż pierwszy, przynajmniej po pierwszych 150 stronach (przez które ledwo co przebrnąłem) się rozkręca, ale mam wrażenie, że te wątki na które czekało się niemalże przez całą książkę zostały potraktowane jakoś tak powierzchownie. Spodziewałem się nie wiadomo czego po ostatecznym starciu z Apolyonem, a on pojawił się i znikł, podobnie jak Michał.
Za to denerwowały mnie wstawki kiedy Daimon myśli sobie że nikt go już nie kocha i nie lubi (czyli za każdym razem kiedy jego postać pojawiała się w książce) i że teraz może polegać tylko na aniołach, które dawniej uważał za nic niewarte śmieci, bla, bla, bla... A już Daimon ratujący kotki to gruba przesada 
Wątek z Asmodeuszem zdecydowanie ratuje całą książkę