Przepraszam za błąd. Tak narrator A co tak wg. się w tej książce dzieje? Są jakieś akcje czy więcej dialogów?

Dzieje się dużo. Rozdziały są w miarę krótkie, na brak dialogów też nie ma co narzekać. Ogólnie akcja zasadza się na tym, że pewnego dnia wokół małego amerykańskiego miasteczka w stanie Maine pojawiło się coś na kształt pola siłowego, taka przezroczysta, niezniszczalna kopuła. Wydaje się, że King postawił przed sobą zadanie - opisać małą społeczność w warunkach kompletnej izolacji od świata wewnętrznego. W sumie może wszystko ułożyłoby się dobrze, gdyby miastem nie rządził Duży Im Rennie, człowiek mający totalnego hopla na punkcie władzy. Stara się zrobić wszystko, by przejąć całkowitą władzę w mieście i używa wszelkich sposobów, by nikt mu w tym nie przeszkodził, łącznie z morderstwami. Manipuluje społeczeństwem i kreuje się na obrońcę miasta i jedynego człowieka, który może utrzymać w nim porządek.
Dla takiego człowieka, w przeciwieństwie do innych mieszkańców miasta, tajemnicza kopuła jest bardzo na rękę.

I tak to się dzieje, małe miasteczko odcięte od świata, świrnięty zastępca przewodniczącego rady miejskiej i jego głupie sługusy. Z drugiej strony, były kapitan armii Stanów Zjednoczonych, a obecnie kucharz w restauracji Sweetbar Rose, stara się jakoś rozwiązać sytuację tajemniczej kopuły i wraz z nieliczną grupą przyjaciół poszukuje wyjścia z sytuacji. Niestety, tak się składa, że nieco wcześniej podpadł Dużemu Jimowi, a ten zniewag nie zapomina, więc Barbie musi się strzec.

Czyta się bardzo dobrze, jak to u Kinga, mimo, że akcja dzieje się na małej przestrzeni, nie nudzi czytelnika. Przynajmniej ja się nie nudzę a mam już na liczniku ponad 700 stron. Do jutra skończę zapewne.
King kojarzy się wielu z fantastyką, horrorem, ale jeśli w Pod kopułą chcecie szukać dużej dawki fantastyki to, póki co przynajmniej, jej tu nie ma. Jedynym elementem fantastycznym jest sama kopuła, której pochodzenia nikt nie jest w stanie się domyślić. Nikt nie wie też, jak ją zdjąć. Może to sprawka obcych?

Świetna recenzja Jeśli nie uda mi się wygrać książki w konkursie muszę zgromadzić jakieś oszczędności na tą pozycję.

Jeśli proza Kinga Ci pasuje, to z pewnością stratny nie będziesz.


A ja od siebie powiem: KONIEC! Doszedłem przed pół godziną do ostatniej, dziewięćset dwudziestej trzeciej strony powieści. A droga ta była ciekawa, pełna wrażeń. Była też długa, ale jeśli nie myślimy jedynie o tym ile stron do końca, a dajemy się ponieść wydarzeniom, wcale tej długości nie odczuwamy. No, może poza zmęczeniem ręki trzymającej cegłę przez dłuższy czas.

Jeśli mi się uda, napisze kilka słów więcej, może wyjdzie jakaś recenzja. W każdym razie ciekaw też jestem opinii innych, którzy przeczytali. Mam do Kinga kilka uwag krytycznych i chciałbym przekonać się czy inni odczuli to samo.

W ocenie ogólnej książkę polecam.

1. Jak dla Mnie - mało wyraźny główny bohater - przynajmniej w porównaniu do innych Kingowskich (patrz mój ulubiony Bastion - Stu Redman choćby).

Szczerze, na początku powieści liczyłem na to, że po iluś tam stronach wyklarują się wiodący bohaterowie. Tu moje nadzieje szły w stronę Dale Barbary, Julii Shumway czy dra Everetta. No i tu trochę się zawiodłem. Głównym bohaterem Kinga w tej książce można chyba nazwać Chester's Mill, miasto, w którym dzieje się akcja.

Choć np. "Ręka Mistrza" jest moim zdaniem lepszą książką niż "Pod kopułą"

Być może tak jest. Ale czy to, że Ręka Mistrza jest lepsza musi oznaczać, że Pod Kopułą jest gorsza? Ja bym tak wyraźnie nie rozdzielał. Bo autor trzyma zapewne w obu przypadkach dobry poziom, do którego przywykli miłośnicy jego prozy.

A przy okazji, kto jeszcze odważył się przeczytać tą cegłę?

Być może tak jest. Ale czy to, że Ręka Mistrza jest lepsza musi oznaczać, że Pod Kopułą jest gorsza? Ja bym tak wyraźnie nie rozdzielał. Bo autor trzyma zapewne w obu przypadkach dobry poziom, do którego przywykli miłośnicy jego prozy.

Przed wszystkim myślę, że to kwestia gustu i preferencji danego czytelnika. Mi się bardziej podobała "Ręka Mistrza" choć miała zdecydowanie cięższy start u Mnie.

Przy czym uważam, że "Pod Kopułą" warto kupić i przeczytać. Bo książka jest tego godna .

Książka mnie wciągnęła, niestety nie mam ostatnio za dużo czasu na czytanie, przy takim tempie i grubości książki pewnie pobiję swój rekord w długości czytania - ponad miesiąc. A niestety takie czytanie Kinga, przy wielowątkowej fabule i wielu nazwiskach trochę mi sprawia trudności - dlatego bardzo spodobał mi się ten spis ważniejszych postaci na początku książki.
Nie wątpię, że książka zostanie dość szybko zekranizowana, a jak już jestem przy filmach, to miałem wrażenie, że King trochę się posiłkował pomysłami z serialu Lost. Wiem, że to nie do końca prawda, bo niby pierwsze szkice powstały już w latach osiemdziesiątych (Kanibale).
Przy tak rozbudowanej fabule i objętości książki oczywiście nieuniknione są różnego rodzaju błędy i nieścisłości - przed chwilą właśnie przeczytałem, że mieszkańcy usłyszeli, zanim się pojawił, nadlatujący w ich kierunku pocisk rakietowy, lecący z prędkością kilku machów (prędkości dźwięku)

Książka mnie wciągnęła, niestety nie mam ostatnio za dużo czasu na czytanie, przy takim tempie i grubości książki pewnie pobiję swój rekord w długości czytania - ponad miesiąc. A niestety takie czytanie Kinga, przy wielowątkowej fabule i wielu nazwiskach trochę mi sprawia trudności - dlatego bardzo spodobał mi się ten spis ważniejszych postaci na początku książki.

Długa jest to prawda, ale niekoniecznie trzeba czytać aż miesiąc. Wszystko zależy od odpowiedniej mobilizacji. Mi przeczytanie zajęło 5 dni, a też nie mam zbyt wiele wolnego czasu. Tylko po prostu trudno było się od książki oderwać. Niektóre książki zdarza mi się czytać po troszeczku, po kilka/kilkanaście stron dziennie, ale z Kingiem tak nie potrafię. Miasteczko Salem też przeczytałem szybko, w bodaj trzy dni - od niedzieli do wtorku rano. Co ciekawe pojechałem we wtorek godzinę później na uczelnię, bo nie mogłem sobie darować kilku ostatnich stron, które mi jeszcze zostały, gdy czas było iść na pociąg.

Co do spisu i mnogości postaci. Dopiero mi przypomniałeś, że był w książce spis. Zupełnie o nim zapomniałem i ani razu nie zajrzałem. Mimo to nie gubiłem się zbytnio w imionach bohaterów.