Baaaardzo czarnym i mrocznym charakterem (do szpiku kości!), który jednak wzbudził moją sympatię był Czarny Arcylord Voltomert z powieści John'a Moore'a. Pomimo tego, iż próbował zawładnąć całym światem za sprawą mrocznego artefaktu, jego przeszłość (zaczynał jako nauczyciel w szkole), jego ambicje (zawładnąć światem!), jego asystentka (super-seksowna, ubrana w skąpy lateks ), jego przerażający tytuł (bądź co bądź to Czarny Arcylord), jego twierdza (Twierdza Zagłady z obowiązkowym sklepem z pamiątkami przy wejściu oraz tajnym przejściem umieszczonym na mapie ze sklepu z pamiątkami) oraz oczywiście jego cała historia nieudacznika po prostu sprawiają, że nie da się go nie polubić.

Czarnym charakterem, który wzbudził moją sympatię jest Murtagh z książek cyklu Dziedzictwo ("Eragon", "Najstarszy", " Brisingr"). W pewnym sensie całe zło, które wyrządził i większość jego czynów jest dyktowana przez złego imperatora który to ma nad nim absolutną władzę ( zna jego prawdziwe imię). Moją sympatie budzi jednak fakt że mimo tych rozkazów których złamanie grozi ogromną karą okazuje człowieczeństwo w przypadku swojego brata Eragona. Wszystkie jego czyny przed schwytaniem przez imperatora wskazywały na jego dobro mimo ciążącej na nim klątwy bycia synem największego zdrajcy Smoczych Jeźdźców i nawet będąc zmuszany do czynów których (może) nigdy by nie zrobił okazuje spryt i inteligencje dzięki której umie przeciwstawić się absolutnym rozkazom. W dodatku trawiony szaleństwem ma po części nadzieję że Eragon go przezwycięży i jeśli nie zabije to uwolni od klątwy imperatora.     

Postać, którą opiszę, znają ludzie głównie z filmu. Aczkolwiek spora grupa osób nie wie o tym, że zaistniała ona także na kartach takich ksiąg, jak "Epizod V: Imperium kontratakuje" (autorstwa Donalda F. Gluta) czy też "Czarny Lord: Narodziny Dartha Vadera" (autorstwa Jamesa Luceno). Wiadomo już, że chodzi tutaj o Dartha Vadera lub inaczej zwanego Lorda Vadera. Postać ta nosiła kiedyś imię Anakina Skywalkera i była Rycerzem Jedi. Przeszła jednak na Ciemną Stronę Mocy. Jednakże nie będę się rozpisywała zbyt długo na temat pochodzenia tej osoby i jej roli, ponieważ sądzę, że prawie każdy słyszał o filmie "Gwiezdne Wojny", a Darth Vader jest jedną z jego ikon. Myślę, że mimo złej roli tej postaci, ludzie mają do niej jakiś sentyment. Świadczą o tym chociażby liczne fankluby Dartha Vadera. Chociaż jestem osobą, która lubi dobre zakończenia oraz zwycięstwo dobra nad złem, odczuwam do owej postaci pewną sympatię. Czary hełm, maska, strój oraz te typowe dyszenie... Ahhh.... Po takim opisie każdy wie, o kogo chodzi. Zazwyczaj w pamięci ludzi tkwią postacie pozytywne. W tym wypadku jest jednak inaczej. Myślę, że Lord Vader zyskał moją sympatię oraz uznanie innych ludzi, ponieważ widzimy w nim cząstkę samego siebie. Anakin Skywalker był dobrym człowiekiem, który zszedł na złą drogę za namową kogoś innego. Czyż my nie jesteśmy tacy sami? Nieraz popełniamy grzechy, wyrządzając przy tym krzywdę innym ludziom. Nieraz zdarza się nam popełnić błąd. Ważne, żeby umieć się poprawić, powrócić na Jasną Stronę Mocy. Lordowi Vaderowi udało się tego dokonać. Przed śmiercią pokazał, że można wyzwolić się nawet z największego zła.

Słowa wypowiedziane przez Vadera, takie jak : "Jeżeli nie jesteś ze mną, jesteś przeciwko mnie! " czy też dialog:
" Vader: Gdybyś znał tylko potęgę Ciemnej Strony... Obi – Wan nie powiedział ci nigdy, co się stało z twoim ojcem
Luke: Powiedział mi wystarczająco wiele. Ty go zabiłeś!
Vader: Nie Luke, to ja jestem twoim ojcem!" - na długo pozostaną w mojej pamięci.

Moim ulubionym negatywnym bohaterem jest Dexter Morgan stworzony przez Jeffa Lindsaya. Głównym objawem jego niegodziwości jest to, że nocą oddaje się swojemu "mrocznemu pasażerowi" i zamienia się w mordercę wymierzającego sprawiedliwość. Mimo, że Dexter zabija tylko przestępców, którzy sobie na to zasłużyli, to nie zapominajmy, że morderstwo to morderstwo i nic nie może go usprawiedliwić. Jednak jest w jego osobie coś co nie pozwala mi go nienawidzić. Bohater w ciągu dnia jest normalnym człowiekiem, pracuje jako specjalista od analizy śladów krwi, stara się założyć rodzinę i mieć przyjaciół. Wszystko to jednak przykrywka do jego makabrycznego hobby. Dexter stara się wpasować w otaczający go świat udając wszystkie codzienne zachowania. Nasz morderca nie ma uczuć, a przynajmniej tak mu się wydaje, co nieraz prowadzi do dziwnych i zabawnych sytuacji. Bohater jak nikt inny potrafi chłodno oceniać sytuację i często jest mistrzem ciętej riposty, jego wypowiedzi naprawdę potrafią rozbawić. Wszystko to sprawia, że Dexter Morgan jest chyba najbardziej lubianym potworem krążącym po ulicach Miami przy świetle księżyca. No właśnie, ten piękny księżyc...

Jako osoba uwielbiająca bezgranicznie twórczość Henryka Sienkiewicza oczywiście na jego twórczość będę się powoływała.Takim negatywnym,a z czasem zmieniającym swoje życie i postępowanie jest oczywiście Andrzej Kmicic .Utracjusz,hulaka,paniczyk,który jednak swojej duszy nie zaprzepaścił i nie skazał na zatracenie.

Wydaje się, że nie można kochać człowieka, którego nienawidzi cały świat, który przepełniony jest złem, w którym tak trudno dostrzec prawdziwego człowieka. Ja jednak myślę, że taka miłość, choć trudna, niszcząca i pełna wyrzeczeń, jest możliwa. Nigdy nie wiadomo na widok kogo mocniej zabije nam serce. Miłość nie wybiera. Równie dobrze można obdarzyć uczuciem przyjaciela ze szkolnej ławki, narkomana czy przestępcę. Czasem nie mamy na to wpływu. Serce wybiera za nas, podszepty zdrowego rozsądku zostają zagłuszane. Człowiek znienawidzony przez świat także pragnie kochać, może podświadomie, może cynicznie i bez zobowiązań, ale nie zmienia to faktu, że potrzeba miłości tli się w każdym z nas. Kochać drugiego człowieka wbrew wszystkim i wszystkiemu jest prawdziwym wyzwaniem, nieustanną walką ze sobą i z innymi, dlatego ta druga osoba przeżywa prawdziwy koszmar - miłość powinna przynosić radość i ukojenie, zaś jej ofiaruje łzy, rozgoryczenie i smutek. Nie wystarczy powiedzieć sobie - nie kocham go, bo jest złym człowiekiem, niegodnym moich starań. Miłość przekracza nasze ludzkie granice, nie jesteśmy w stanie się jej przeciwstawić, ona nas porywa, wciąga, fascynuje. Potęga miłości nie zaważa na opinię publiczną, ludzkie sądy, wyroki. Taka też jest miłość matki do swego dziecka. Macierzyństwo daje ogromną siłę do walki, matka bez względu na wszystko kocha, dba i myśli o dziecku. I choć zdarzają się wyjątki, to sądzę, że matka kocha nawet dziecko, które swymi czynami na jej miłość nie zasłużyło. Bywa i tak, że w człowieku skreślonym przez świat dostrzeżemy coś wyjątkowego, coś czego inni na co dzień nie widzą. Nawet jeśli brzmi to naiwnie, kojarzy się z próbą usprawiedliwienia, to i tan nie ma to znaczenia, bo miłość nie karmi się rozsądkiem, wystarczy jej ułuda, złudzenie, fałszywe słowo, gest. Prawo do miłości ma każdy i nie możemy go komuś odbierać, choć miłość potrafi być destrukcyjna. Człowiek, którego nienawidzi świat dla kogoś przestaje być łotrem, bandytą, zabójcą, a staje się kochankiem, partnerem. Każdy człowiek może dla drugiego stać się całym światem... Moją ulubiona postacią z serii o Harry' m Potterze i  jest Lord Voldemort. Pewnie niewielu zdecydowałoby się na taki wybór, ale ja... tak. Zawsze było mi tej postaci żal. Czułam smutek i przygnębienie obserwując jej losy. Tak naprawdę jest to historia człowieka, któremu nie dano szansy i który tej szansy nie próbował szukać. Nie zaznał prawdziwej miłości. Najwięksi grzesznicy świata także mieli szansę na miłość. Myślę, że nawet Voldemort – jadro zła - prawdopodobnie posiadał w sercu okruch
człowieczeństwa, potrzebę miłości. Właśnie ta iskierka sprawia, że nikt z żyjących w przeciągu tysiącleci lat na Ziemi nie staje się grzesznikiem do samego końca. Zawsze jest szansa, by postrzegano go jak człowieka, a nie mordercę. Dlatego Voldemort jednocześnie jest nim i nie. Paradoks, lecz jednak... prawdziwy.
Lubię tę postać ponieważ wnosiła tajemnicę, mrok, zło. Stanowiła znakomitą przeciwwagę dla pozostałych - idealnych i nazbyt cukierkowych - bohaterów. Voldemort ze swoją skłonnością do władzy, pragnieniem rządzenia, perfekcjonizmem i grającymi mu w duszy uczuciami był najbardziej ludzki spośród wszystkich bohaterów.

Niegodziwiec którego lubię…
Jest tylko jeden prawdziwy niegodziwiec: profesor James Moriarty. Kwintesencja geniuszu.
Geniusz zła. Zło wcielone. A wcieleń ma mnóstwo, ponieważ popkultura go przygarnęła z otwartymi ramionami i wielokrotnie adaptowała go na swoje aktualne potrzeby: literatury, filmu czy nawet gier komputerowych. A popkultura nie adoptuje przeciętniaków.
A lubię go właśnie za ten jego geniusz, przenikliwość. Za dalekowzroczność i konsekwencję w działaniu. Wiele pozytywnych – z założenia charakterów – nie posiada tych cech, przez co stają się nieprzeciętnie irytujące, ciapowate i nieżyciowe. Moriarty, James Moriarty, na pewno nie jest przeciętny czy nijaki. Jeśli się już pojawia, zostawia wyraźny ślad swojej obecności w psychice czytelnika.
No i strasznie nie lubię Holmesa – tu dodatkowy punkt dla Moriartiego.