Locke Lamora i Jean Tannen. Mógłbym cały dzień pisać za co lubię chłopaków, ale popsułbym radochę tym, którzy ich jeszcze nie poznali. Drugi dzień mógłbym się kłócić z tymi, którzy twierdziliby, że to nie postacie negatywne, ale to też na nic, bo w moich oczach pozostaną parą sympatycznych, bo sympatycznych, ale jednak łotrzyków

Negatywny bohater, który pomimo swoich czynów wzbudził Waszą sympatię. Cóż za prowokacyjny tytuł konkursu!. Drodzy pracownicy księgarni selkar.pl cóż to wręcz za abstrakcja, żeby motywować nas, Waszych ukochanych fanów do dzielenia się chwalebnymi opiniami na temat bohaterów pejoratywnych, nikczemników i łotrów ? . Ale skoro taki jest temat, to powiem Wam tylko, że odpowiedź na owo pytanie konkursowe również otrzymałem od Was. Kiedy ostatnio padał deszcz, rytmicznie wprowadzając mnie w nastrój nostalgii nad Barceloną, w której właśnie miałem okazje odnajdywać swoje myśli i wraz z Oscarem Drai zatapiać się w lekkiej niewinności Mariny, która znowu ignorowała nas umyślnie poświęcając całą swoją uwagę pisaniu. Na znak buntu, zamknąłem książkę, ale mój wzrok uciekł na znajdujący się na zakładce cytat: „Brat ma swój miecz, król Robert ma swój młot, a ja mam swój umysł... umysł zaś potrzebuje książek, podobnie jak miecz potrzebuje kamienia do ostrzenia, jeśli, oczywiście, ma zachować swoją ostrość. [...] Dlatego właśnie czytam tak dużo, Jonie Snow”. – George R.R.Martin.
A więc moim bohaterem zgłoszonym do konkursu jest syn Tywina i Joanny, brat królowej Cersei oraz jednego z największych wojowników w Westeros, Jaimiego Lannistera, czyli Tyrion „Krasnal” Lannister.
Tyrion od urodzenia był skazany, aby zostać postacią negatywną nie tylko na łamach historii Westeros, ale przede wszystkim wśród własnej rodziny, która ukuła jego charakter i od urodzenia ukształtowała w nim przekonanie, że jest wybrykiem natury, nieudanym eksperymentem bogów, który dodatkowo okupiony został śmiercią ukochanej żony Tywina. Czy człowiek, który był świadkiem jak jego rodzony ojciec kazał zgwałcić całemu garnizonowi Casterly Rock, jego ukochaną, mógł stać się chwalebnym bohaterem?. Czy pomimo faktu, że był Lannisterem od dzieciństwa żyjącym w cieniu wspaniałego brata i jedynego dziedzica Casterly Rock, miał szansę na inną tożsamość, aniżeli ta, którą wykształtował w nim świat?. Nie próbuję tutaj go usprawiedliwiać. Tyrion jest cynikiem, intrygantem, mordercą i perfidnym oszustem. Pomimo swojej inności jest Lwem i nic tego nie zmieni.
Dlaczego akurat on?. Bo w gruncie rzeczy uważam, że jest dobrym człowiekiem, który wiernie wywiązywał się ze swoich obowiązków i pomimo upokorzeń, nienawiści i bólu, starał się być zaufanym strażnikiem potęgi swojego rodu. Rodu, który go wykpił, zniszczył i w ostateczności skazał na pewną śmierć. Pasjonat książek, który wiedział jak ogromną siłę stanowi wiedza. Powiecie, że burdelarz i kłamca nie może być bohaterem wzbudzającym sympatię. Uważam, że Tyrion ma ogromne poczucie honoru i tak naprawdę ogromne serce pełne miłości do zaoferowania, które skrywane pod paskudną twarzą czeka na kogoś kto go zrozumie.
Mam osobisty sentyment do niego. Czasem przypomina mi, siebie samego, schowanego gdzieś za półkami z książkami.
„Nigdy nie zapominaj o tym, kim jesteś, bo świat na pewno o tym nie zapomni. Uczyń z tego swoją siłę, a wtedy przestanie to być twoją słabym punktem. Zrób z tego swoją zbroję, a nikt nie użyje tego przeciwko tobie...” Tyrion Lannister       

Zahir Golluma
Za klasykę fantastyki niepodzielnie uważa się trzytomowy cykl Tolkiena, Władcę Pierścieni.
Jeżeli  nie czytaliśmy, to z pewnością oglądaliśmy zrealizowaną z rozmachem filmową ekranizację.
Każdy z nas z pewnością kibicował małemu Frodo i jego przyjacielowi Gandalfowi.
I chociaż ja także znajduję się wśród tego grona, to Gollum (Smigol) wzbudził moją fascynację.
Misrz Manipulacji Obrzydliwy stworek na początku odstręczał swoją służalczością wobec Froda i niechęcią do Sama, którą starannie skrywał przed powiernikiem Pierścienia.
Krok po krok , jednak, zdobywał przyjażn Froda i nastawiał przeciw jego najlepszemu przyjacielowi.
Przez to odraza Sama do niego (Golluma)stała się jeszcze większa.
Swoimi knowaniami doprowadził do tego, że Frodo przestał wierzyć Samowi, a u niego( Froda) wzbudził głębokie współczucie.
Sądzę, jednak, że to nie tylko zdradziecka część natury Golluma doprowadziła do rozłamu między hobbitami.
Zarówno Frodo i Gollum znali niszczycielską potęgę Pierścienia, co przyczyniło się do naturalnej więzi między nimi.
Biały czarny charakter
Czy Golluma można nazwać negatywnym bohaterem?
Oczywiście przyczynił się do wielu nieszczęść zagrażających życiu hobbitów, a nawet całej krainy, aby tylko zdobyć swój 'sssskarb'.
Komu jednak mówić, co jest dobre, a co złe?
Czy wy nie zrobiliście wszystkiego, żeby odzyskać wasz ssskarb? Wasz Zahir?
Truly Madly Deeply
Tylko tak można ocenić miłość Golluma do jego skarbu, nawiązując do piosenki Savange Garden.
Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że autor szkicując postać Golluma, nie ukazał światu swojego mentalnego portetu psychiki ludzi.
Ta postać to wspaniałe studium:jeden cel, jedna prawda, jedno szczęście za wszelką cenę.
Czytając niektóre wypowiedzi Golluma, sama zaczęłam tęsknić za takim Pierścieniem.
Ten bohater ( nie rozstrzygając, czy dobry, czy zły) nakłonił mnie do głębokich rozważań nad sobą samą.
Polubiłam go bardziej niż innych bohaterów, a przypominam, że dobra książka/scenariusz zawsze zależy od lepszego rozbudowania postaci antagonisty, niż zbyt moralnego protagonisty.
Obudził we mnie dosyć niezdrową fascynację i pragnienie takiego artefaktu.
Jest bratobójcą. Jest charakterystyczny, niecywilizowany, opętany. Jest odbiciem w lustrze, którego nie chcemy widzieć.
Gollum, to mój ulubiony bohater. W pogoni za swoimi marzeniami uratował świat, sam ginąc.


Co do innej strony medalu władcy pierścieni, polecam książkę Yeskova.

Muszę przyznać, że mam słabość do negatywnych, a przynajmniej kontrowersyjnych postaci. Cenię sobie ich pewność siebie, złośliwość, perfidię oraz to, że na ogół mogą po prostu śmiać się w twarz głównym bohaterom, którzy są głupi jak buty. Ich inteligencja, spryt i pomysłowość niejednokrotnie powstrzymują ich przed bezsensownymi działaniami, przez które mogliby stracić moją sympatię. Najprościej napisać, że nie są naiwni ani pobłażliwi względem niekompetencji współpracowników, a do tego miewają naprawdę niesamowite, choć specyficzne poczucie humoru. Ponadto zdarza się, że są to postaci niejednoznaczne – często wydają się pozytywne, dopóki nie dojdzie do ostatecznego starcia. Ci, którzy potrafią się dobrze maskować są jeszcze lepsi.

Moim ulubionym „schwarz charakterem” jest Brand z Amberu. Człowiek o niezwykłej charyzmie, przewrotnym zachowaniu i zwodniczym usposobieniu. Nigdy nie było wiadomo, jak zareaguje, co w danej chwili powie ani jaką przyjmie taktykę. A do tego jest rudy! A wszystko, co rude jest perfidne i wredne. Brand miał dość nietypowe poczucie sprawiedliwości i uczciwości. Równie dziwne bywały przesłanki, którymi się kierował – jak chociażby wtedy, gdy nie zabił Corwina, ponieważ ten stał na jego ulubionym dywanie, a Brand nie chciał poplamić go krwią. I ja się pytam – kto normalny trzyma pod łóżkiem napiętą kuszę? Brand tak właśnie robił.
Był zakłamany, zwodniczy i okrutny albo potulny i przyjacielski, kiedy tego chciał. A do tego idealnie pasowało do niego motto Amberytów: „Ufam ci jak bratu, czyli aby wyrazić się precyzyjniej ani trochę.”.
Co mnie najbardziej fascynuje w Brandzie? To, że był niezwykle inteligentny, dostosowywał się do sytuacji i nigdy nie było wiadomo, po której stronie barykady tak naprawdę stoi. Jego działania, dywersje i próby przejęcia władzy ujawniły się dużo później i do końca istniały osoby, które nie wierzyły w jego zdradę. Do tego miał specyficzne poczucie humoru, no i ta kusza…

Tak naprawdę mogłabym tu również wymienić szereg postaci z Harry’ego Pottera (którego czytałam do piątego tomu), jak choćby Severusa Snape’a, Draco Malfoy’a czy Bellatrix Lastrange. Cała trójka była bowiem nieprzyjemna, złośliwa, arogancka, nieco ponura i… na swój sposób pociągająca. Było w nich coś, co sprawiało, że przyjemnie dowiadywałam się o ich działaniach oraz próbach zgnębienia Harry’ego i jego przyjaciół. Może wynika to z faktu, że nie lubiłam cudownego chłopca i z chęcią czytałam o trudnościach, które go spotykały z powodu tamtej trójki, nie zmienia to jednak faktu, że cieszyły mnie ich sukcesy i szczerze im kibicowałam.
   
Oprócz tego lubię jeszcze postaci, które nie są może stricte złe, ale nie można ich nazwać pozytywnymi. Przykładem takiego bohatera jest Samael wykreowany przez panią Maję Lidię Kossakowską. Jego anarchistyczne zapędy, teksty pokroju: „Na pohybel sk***synom!” i szeroko pojęta złośliwość, fascynacja rozpustą i złem na ziemi połączona z niewyparzonym językiem i specyficznym poczuciem humoru... Taaak… To jest to, co lubię u bohaterów, a pozytywni niestety bywają przeraźliwie wręcz nudni.

Książki otrzymują:

• adam_1962
• meglau7

Prosimy zwycięzców o kontakt poprzez PW z derawelem i podanie adresu do wysyłki (wraz z numerem telefonu) lub informację o chęci odbioru książki w naszej księgarni w Białymstoku.

Zwycięzcy mają 1 miesiąc na zgłoszenie się po nagrodę. Jeżeli w tym terminie nie otrzymamy żadnej wiadomości, nagroda przepada!

Gratulujemy wszystkim!