Każdy felietonista pisze o książkach ważnych dla niego samego lub o takich, które są ważne, pouczające dla ogółu.  Sam gatunek ma to do siebie, że wspomnienie czy nawiązanie do danej książki często prowadzi do innych wynurzeń na tematy uniwersalne, związane z życiem społeczeństwa, politycznym czy też religijnym. Mnie osobiście zainteresowały felietony Pana, który publikuje je na portalu Wirtualna Polska. Pan nazywa się Jacek Dehnel i ma na swoim koncie kilka prestiżowych nagród literackich.  Ponieważ pochodzi z Trójmiasta i ma niemal tyle lat co ja, a dodatkowo co wynika z pisma jest humanistą czuję z nim wyjątkowe powinowactwo. W swoich felietonach pisze o książkach dla niego ważnych, nie tylko jako dla młodego człowieka, ale też humanisty. Wspomina książki z dzieciństwa nawiązując do niełatwych lat 80. (felieton o baronie Pomarańczy), pisze o książkach ważnych dla historii naszej literatury (Mściwi bogowie...) Nie obywa się bez ironii i kpiny, a często bez tak totalnego odejścia od właściwego tematu, że na samo zakończenie czytelnik już nie wie o czym był początek. I tym się powinien moim zdaniem cechować dobry felieton: tak porwać czytelnika nurtem swoich rozmyślań, by był nieco rozkojarzony, ale i zadowolony.
Moje felietony również dotyczyłyby ważnych dla mnie książek, które często kojarzyłyby się z jakimś etapem w moim życiu. Pamiętam książki, które Mama kupowała mi w latach 80. (broszurowa oprawa i z cudem graniczyło kupienie czegokolwiek) i mam świadomość jak wygląda przemysł książkowy dziś w erze empików i innych suto zaopatrzonych księgarni internetowych. Wybór książki, wiele mówi o tym kto ją czyta, dlatego pisałabym o ludzkim życiu, charakterze, wadach i przywarach. Często musiałabym zrobić przytyk do współczesnych wydarzeń w świecie,  z kogoś zakpić, a kogoś postawić za wzór. Gdyby udało mi się to tak jak Panu Dehnelowi z pikantną nutką filozofii, to byłabym z siebie zadowolona.

Zdecydowanie Czesław Miłosz, choć osobiście za nim nie przepadam;). Dlaczego akurat ten twórca? Powodów jest kilka:
- chyba większość Polaków kojarzy nazwisko Miłosza, ale nie zna jego dzieł,
- częściej ocenia się jego życie niż twórczość,
- w szkole "uczony" głównie na przykładach utworów podniosłych, koturnowych, a przecież Miłosz tworzył rzeczy b. różne, także lżejsze w odbiorze.

Podsumowując - Miłosz to dobry przykład twórcy cenionego i znanego także na świecie, ale nie czytanego przez Polaków. O tej rozbieżności traktowałby mój felieton.

Odpowiadając na pierwszą część pytania: skupiłbym się przede wszystkim na twórczości J.R.R. Tolkiena. Dlaczego? Otóż jest kilka bardzo ważnych powodów, dla których to właśnie Tolkien jest według mnie bardzo dobrym przykładem pisarza.

Po pierwsze Tolkiena czytają wszyscy. Dzieciaki w podstawówce zaczynają od "Hobbita", który rozwija dojrzewającą imaginację. Jest to lektura lekka, przyjemna, bardzo plastyczna i wciągająca. Czytając ją dziecko odkrywa Fantastykę przez duże "F", gdyż to już nie jest bajka, z jakimi do tej pory miało do czynienia, a prawdziwa powieść wykreowana przez prawdziwego mistrza. Starsi sięgają po "Władcę Pierścieni" - powieść, która przeniesiona na ekrany kin przez wielu uważana jest za majstersztyk kinematografii. Nie da się oczywiście ukryć, że gdyby nie pierwowzór książkowy to nigdy tak doskonały film by nie powstał. "Władca Pierścieni" urzeka swym rozmachem, "epickością" jak to teraz się mówi, oraz tak zwyczajnie i po prostu - jest genialna.

Po drugie Tolkien jak nikt inny potrafił stworzyć świat. Świat nieograniczający się do zaledwie podania, dla przykładu, imion kilku bogów, jakichś egzotycznych nazw miejscowości, bajkowych stworzeń. Tolkien posunął się najdalej ze wszystkich pisarzy kiedykolwiek żyjących. Stworzył uniwersum godnie pół-boga. Wykreował on od podstaw cały świat, mieszkańców, geografię. Powiedziałby ktoś: "no dobra, ale co w tym nadzwyczajnego?". Już odpowiadam - był to absolutny pionier nowoczesnego świata. Ponadto Tolkien stworzył szczegółową historię tego świata, którą potem wydano w "Silmarillionie. Znów ktoś powie: "rozumiem, lecz pomimo, iż był on jednym z pierwszych, to jednak i teraz potrafią pisarze kreować takie światy". I w tym momencie oczywiście podaję kolejną rzecz, której nikt nie zrobił i prawdopodobnie nie będzie miał już serca zrobić - Tolkien stworzył dwa języki, które swoją gramatyką nadają się do całkowitego uczenia i którego uczą nawet na uniwersytecie! To jest dzieło godne prawdziwego mistrza! O takich rzeczach jak wymyślenie gamy pierwiastków, roślin oraz zwierząt wspominać nie trzeba.

Po trzecie sama postać Tolkiena jest fascynująca. Pisarz ten znał ponad 30 języków! Jego samozaparcie i ambicja są godne do naśladowania. Obawiam się że już nikt nigdy nie będzie miał tyle energii do nauki i jej wykorzystywania co J.R.R. Tolkien.

Po czwarte twórczość Tolkiena jest jak Star Wars (a właściwie odwrotnie) - na stałe wpisała się do kanonu światowych lektur, które zawsze już będą uwielbiane przez ludzi na całym świecie. A taki Harry Potter? Przepraszam wszystkich fanów, ale za kilkanaście lat będzie wspominany z pewnym rozrzewnieniem, lecz nikt nie będzie już się nim aż tak zachwycał.

Reasumując: moim zdaniem jeżeli opierać się na jakiejś twórczości, to na twórczości mistrzów. Na przykład Mistrza Tolkiena. Już wielu próbowało - stąd klasycznymi rasami fantasy są elfy, orki i krasnoludy. Z pewnością nie jest to już takie twórcze. Mimo wszystko jednak, jest to ten gatunek fantastyki, który zawsze będzie klasyczny i od którego wiele osób zaczynało, by później się wybić.

Odpowiadając na drugie pytanie: z pewnością felieton ten, de facto o Tolkienie, powinien rozpoczynać się od przedstawienia problemu i zakończyć się właściwą puentą - taką, która tę twórczość Tolkiena jakoś wykorzysta. Do tej pory skupiałem się na przybliżeniu osoby tego pisarza, jego ambicji, dokonań i powieści. Jest to środek felietonu i oczywiście jego najważniejsza część. Sądzę, że pewne osoby po przeczytaniu go mogłyby na powrót (lub po raz pierwszy) odkryć jego twórczość. Dla dobrego felietonisty jednak byłoby to za mało. To "nadzienie" felietonu powinno być okraszone pewnym problemem dotyczącym literatury. Mogą być to rozmaite zagwozdki: spadek czytelnictwa wśród dzieci (ale też i dorosłych), szkolnictwo, mała ilość nowych (dobrych!) pisarzy, ceny książek. Którykolwiek problem się wybierze (albo i też wszystkie, czemu nie?), może być przedstawiony na początku felietonu i odpowiednio spuentowany na jego końcu - tak, aby czytelnik mógł zastanowić się nad jego rozwiązaniem. Przykładowo (i dość pobieżnie oczywiście): "Czytaj książki swojemu dziecku, rozwijaj jego wyobraźnie. Może rośnie nam młody Tolkien?", "nie pokładaj wiary tylko w system oświaty. Zachęcaj dziecko do czytania", "ciekawy jestem ilu młodych pisarzy Rząd zniszczył podnosząc VAT na książki?" itd.

Na końcu oczywiście podpis:
Bersi

Napisałbym o Wojtku Cejrowskim i jego książkach. Tych bardziej podróżniczych niźli politycznych
Pokazałbym świeże podejście do innych kultur, które prezentuje Pan Wojtek. Podejście od strony prostego człowieka, niemal antropologii i wyjaśnienie wielu prostych spraw, o których na co dzień nie myślimy, nie mając zwyczajnie czasu. Że niby Indianie ameryki południowej nie potrzebują pracy, kariery, a szczęściem dla nich jest pełen brzuch. Że trzecie życie rosyjskich samolotów zaczyna się gdzieś w amazońskiej puszczy. Że odwaga cechuje tylko głupców, bo nazbyt łatwo pomylić ją z brawurą.
Nie chcę ganić podróżników, którzy duszą opisami miejsc, datami, wydarzeniami i całą masą nieistotnych informacji... Piszecie dla ludzi i wyjdźcie do ludzi. Nie chcę czytać autoreklamy pisarza, który przedstawia swoje odczucia lub przemyślenia, trącając nieco o sedno tematu. Nie chcę bohaterów, pragnę jedynie rzetelnej informacji.
Być może wiele osób razi poza katola spacerującego boso i pijącego namiętnie jerbę. Rozumiem takie zdanie. Każdy ma prawo do własnego. Jednak zanim zaczniecie oceniać człowieka przez płytkie stereotypy, sięgnijcie chociaż po jedną jego książkę. A uwierzcie mi, że się nie zawiedziecie.

W felietonie skupiłbym się na uzyskaniu odpowiedzi skąd pochodzę, jak żyli moi przodkowie i dlaczego niektóre zachowania są takie, a nie inne. Chciałbym przedstawić, a jednocześnie zrozumieć podstawy życia społecznego, różnice kulturowe i kryteria jakimi kierujemy się w ocenianiu innych. Często ci "inni" mają odrębne doświadczenia, co nie znaczy, że gorsze. Można się od nich wiele nauczyć, a wiedza jest moim ulubionym narkotykiem. Potrafi jak nic innego uzależnić.

Gdybym miała napisać felieton to dotyczył by on twórczości Berta Hellingera. Jest to niemiecki psychoterapeuta, zajmujący się badaniem  relacji rodzinnych. Jest twórcą  Terapii rodzinnej, zwanej ustawienia rodzinne, które odbywają się na specjalnych sesjach grupowych. Zdecydowanie można się pokusić stwierdzeniem , iż współczesna psychologia  była by o wiele uboższa bez literatury, teorii i prawd jakie głosi Bert Hellinger.
Dla czego właśnie Bert Helinger?
To dzięki niemu wielu ludziom udało się zostawić cudzy ciężar, cudzą chorobę, cudzy los niesiony na własnych barkach. W efekcie terapii  napełnienie płuc czystym oddechem nowego życia,  ludzie odnajdują w sobie starą siłę skrywaną gdzieś głęboko nabywając nową wolność.
Czy można znaleźć lepszą literaturę od takiej która odmienia życie i serca ludzi? Nie i dlatego wszystkim polecam twórczość Berta.
Pisanie felietonu wzorowanej na twórczości Helingera było by nie tylko wielką przyjemnością ale również zaszczytem.

osobiscie wzorował bym sie na twrczosci andzrzeja sapkowskiego. Jak dla mnie najlepszego pisarza fantazy w polsce.
Felieton napisałbym napewno o tym co mnie interesuje zeby zachecic innych do tego. przectaw ił bym ostry punkt widzenia mojej sprawy wszystkie za i przeciw a takze opinnie innych wielkich osobistosci na ten temat. napeno nie byłby nudny z kazdym zdaniem czytelik zagłebiał by sie w niego ja w dobra ksiazke od ktorej nie mozna sie oderwac. dobry zart porownanie lub krytyka sa mile widziany w moim felietonie nie mozna bac sie zle napisac i skrytykowac czegos co lubimy lec zn nie wszystko musi sie nam podobac. i to brałbym pod uwage podczas pisania włanego felietonu

Gdybym miał napisać felieton, to skorzystałbym wtedy z twórczości giganta Polskiej fantastyki naukowej Stanisława Lema. Napisałbym o relacjach książka-czytelnik, o tym po co sięgamy po książki,  czyli o rozrywce, nowych wrażeniach, zanurzeniu się w inny  świat itd, byłaby też mowa o tym co książka daje nam w zamian za poświęcony czas poza rozrywką, czyli o wiedzy, chwili zadumy, pokazaniu wartości jakimi trzeba się kierować w życiu i wieloma innymi . Wskazałbym palcem, że w książkach nauka nie wyklucza rozrywki, co właśnie pokazał nam pan Lem, pisać genialne powieści humorystyczne ocierające się o sci-fi, która zapewniają rozrywki, a także zmuszają nas do użycia mózgownicy, powalają nas swymi pomysłami, a przerwach od nich będziemy się śmiać do łez. Książkami jakie opisuje są ,, Dzienniki gwiazdowe" oraz ,,Cyberiada". A to nie są jedyne utwory jakie napisał, tylko, że reszta utworów jest całkiem inna niż te. Z prostej przyczyny, szanowny pan Lem, był bardzo zdolny, i nie ograniczał się do jednej konwencji, pisał różnie, czyli różnymi stylami, często o całkiem odmiennych rzeczach. Niestety idąc do tematu tych książek idziemy też zarazem do utrudnieni jakie stawiają książki czytelnikom. Takim jak styl, tematyka, naukowość i wiele innych. A że, każdy człowiek jest inny to wielu ludzi odmienne te cechy mogą zniechęcić. Trudno namówić osobę twardo stąpającej po ziemi by czytała książki skierowaną do marzycieli, w której tematem jest wyobraźnia.  Zły dobór lektur może zrazić do czytania na długie lata, a wtedy ominą nas książki, które nam pasują. A inne książki Lema wymagają znajomości techniki, fizyki oraz skupienia na lekturze, nie są to łatwe książki, choć genialne, problemy jakie poruszają, pomysły oszałamiają, ale zaczęcie od nich znajomości z Lemem, może nas zrazić do dalszego jej pogłębiania. Cóż, trzeba dobrze dobierać sobie lektury, ale jeśli się to uda, to czeka nas sama przyjemność, bo jeśli już np. wgryziemy się w Lema, zaczynając od łatwej i przyjemnej ,,Cyberiady" to zatoniemy w odmętach przyjemności, pomysłów w dalszych książkach Lema. Napisałbym (jakbym miał czas) o tym co wyżej skrótowo opisałem ponieważ, Lem jest genialnym pisarzem i jednym z moich ulubionych w których książkach mocno się zaczytywałem, a także żeby zachęcić ludzi do czytania, i umiejętnego wybierania lektur, bo przez złe wybieranie i nie czytanie dużo się traci.