Gdybym miał napisać felieton na temat książek i czytelnictwa, wzorowałbym się na twórczości Andrzeja Pilipiuka. Artysta na koncie ma dwie trylogie - „Kuzynki” oraz „Norweski dziennik”, sześciotomowy cykl „Oko jelenia”, pod pseudonimem Tomasz Olszakowski wydał dziewiętnaście tomów kontynuacji przygód Pana Samochodzika, opublikował kilka zbiorów opowiadań, a także pewnie każdemu znany cykl sześciu książek o przygodach Jakuba Wędrowycza – „plugawego degenerata”, bimbrownika i egzorcysty amatora. Pisarz sam nazywa siebie „największym piewcą polskiej wsi od czasów Reymonta”. Oczywiście zgadzam się z tą opinią i sam interesuję się folklorem, jak również kulturą ludową. Bardzo chętnie sięgam po jego dzieła, dlatego że są pisanie w lekkim stylu oraz bardzo dobrze i szybko się je czyta. Ogólnie polecam je wszystkim, którzy niechętnie zaglądają do książek. Na przykład moja przygoda z fantastyką, i ogólnie czytelnictwem, zaczęła się właśnie od Pilipiuka. Jego utwory działają na mnie relaksująco i wciągają jak „ćpun kokainę” Występuje w nich duża dawka humoru, jak np. u Wędrowycza. Jest on ucieleśnieniem stereotypu... „prawdziwego” Polaka – pijaka, kłusownika, birbanta, który zna się po trochę na wszystkim i który potrafi, kiedy mu się chce. O dziwo sam autor jest jego przeciwieństwem. W jednym z wywiadów zapytany „Jakub Wędrowycz – temat rzeka: degenerat, bimbrownik, egzorcysta amator. Podobny do Andrzeja Pilipiuka? Czy są płaszczyzny, na których identyfikuje się Pan ze swoim sztandarowym bohaterem?” odpowiedział „Raczej nie. Nie piję, nigdy nie chodziłem w gumofilcach, doceniam znaczenie wody i mydła. Mam niższy niż Jakub poziom agresji. Nikogo nie zabiłem. Alkohol nie dodaje mi energii życiowej tylko oszałamia i dekoncentruje”. Tak więc postać bimbrownika i egzorcysty, typowego chłopa, została wykreowana przez mieszczucha i abstynenta, ale szacunek mu, za to że wymyślił tę osobowość, bowiem dostarczył czytelnikom ciekawych opowiadań i dobrego materiału do zaspokojenia wyobraźni.
   Największą uwagę w moim felietoniku jednak poświęciłbym cyklowi „Oko jelenia”. Kiedy zacząłem go czytać (pierwszą część pod tytułem „Droga do Nidaros”) zupełnie nie miałem pojęcia o fantasy, ale byłem zachwycony książką. Przeczytałem wszystkie tomy raptem w kilka dni. Oryginalna fabuła, niepowtarzalni bohaterowie i wartka akcja – to wszystko sprawiało, że nie mogłem się od nich oderwać. Pierwotnie zaplanowane było siedem woluminów „Oka”, lecz skończyło się na sześciu. To mnie lekko rozczarowało, bo autor strasznie poszedł na skróty. Zakończenie przychodzi zbyt szybko. Czytamy, czytamy, jesteśmy w centrum akcji, aż tu nagle szok – koniec. Nie wiem, czy autorowi zabrakło chęci, czy natchnienia, czy po prostu nie miał czasu na dalsze pisanie. Jak z pewnością każdy wie, felietony zawierają często skrajnie złośliwy punkt widzenia  autora, dlatego w tym przypadku bezlitośnie „wszedłbym” na osobę Andrzeja Pilipiuka. Z przyjemnością poczekałbym nawet ten rok na kontynuację przygód głównych bohaterów, ale cóż... wszystko co dobre kiedyś się kończy.