Ooo to temat rzeka, a dla mnie jak woda na młyn. 
A tak serio. Wiem dobrze co mówię, gdyż praca z dziećmi to mój chleb powszedni.
Powiem krótko, żeby nie popaść w wodolejstwo.
Myślę, że aby zachęcić młodzież do pisania, najpierw trzeba ich zachęcać do czytania. Przecież to czytanie poszerza horyzonty, buduje wyobraźnię, że już nie wspomnę o wyrabianiu stylistyki, ortografii i interpunkcji. Czytanie powoduje, że w nas samych budzi się chęć do przelewania własnych myśli na papier, do tworzenia własnych światów, kreowania bohaterów. Wszystko idzie schodkowo, bo skoro czytanie ma zachęcić do pisania, to jak zachęcić do czytania, skoro każda książka, każdy nawet najkrótszy tekst jest znienawidzoną pańszczyzna? Otóż metodą wychowawczą, czasem prośbą, czasem delikatnym przyparciem do muru. Często też szukam momentów lub rzeczy ciekawych, zapadających łatwo w pamięć, śmiesznych itp. Ostatnio ciekawą i dobrą myślę metodą jest też metoda projektów, zachęcająca młodzież do aktywności na dany temat, robi się plakaty, tworzy scenki, pisze dialogi, opowiadania. Wszystko wzmacniane pozytywną motywacją i dobrym słowem. Może się to komuś wydać niczym, ale jeśli choć dwie, nawet jedna osoba przyjdzie do mnie potem z samodzielnie i z własnej woli napisanym opowiadaniem, prosząc o opinię, to dla mnie naprawdę jest to sukcesem.

Żeby się cieszyć z rosnącej liczby twórców słowa pisanego, trzeba owych twórców zachęcać do czytania.
Szkoła ma jak najlepiej pokazywać że warto czytać i warto ćwiczyc pisanie, ale dziecko czy młodzież do szkoły
idzie w wieku 5-6 lat więc najpierw to rodzice powinni zachecać dziecko do czytania, najlepszy przykład wynosi się
z domu. Jak dziecko widzi rodzica czytającego to pewnie samo też będzie chętniej czytać.Z kolei szkoła moim zdaniem
powinna dać wiecej swobody w pisaniu, nauczyciele powinni dawać uczniom wybór, np podając 3-4 tematy i każdy decyduje
o czym będzie pisał. W szkołach powinny być organizowane konkursy, nauczyciele przegladaja internet czy prase i widząc
informacje na temat konkursów literackich powinni przekazywać je uczniom i mobilizować do brania udziału w takich akcjach.
Wiadomo ze uczeń jak każdy człowiek większą ochote i zapał ma do pracy jak jest o co powalczyc. 

Według mnie powinno się przede wszystkim między młodzieżą szerzyć lektury nieobowiązkowe, które nawet więcej dają, niż te programowe. Jest ich cała paleta, tyczą różnych problemów. Książki, to wspaniały sposób na rozwijanie słownictwa, naukę ortografii czy interpunkcji ( jeśli czytamy w wersji tradycyjnej ), mądre spożytkowanie wolnego czasu, samodzielność i myślenie. Zdaję sobie sprawę, że na świecie wydano wiele maszynopisów z bardzo wartościową treścią, i nie da rady, nie przeczyta się ich wszystkich, nawet, jeślibyśmy połykali po kilkadziesiąt dziennie, co jest acz niemożliwe . Mimo wszystko, warto po pracowitym dniu, usiąść na chwilkę i zatonąć w stworzonym przez autorów świecie, i pozbyć się tego napięcia, odepchnąć problemy.
Niektórzy ostatnimi czasy preferują e-booki lub audiobooki. Ja jestem do tych obu sceptycznie nastawiona, bo - według mnie - nic nie zastąpi tradycyjnej książki, z tym jej materialnym urokiem, możnością pogłaskania po grzbiecie, czy poczucia zapachu świeżego druku, szelestu papieru pod palcami. Oczywiście, multimedialne lektury także mają swój urok, bo można je zabrać ze sobą praktycznie wszędzie, i np. podczas jazdy odtworzyć ulubioną powieść, lub na plaży opalając się.
Wszystko idzie do przodu, więc nie zdołamy tego zatrzymać, ale przynajmniej możemy wrócić do starych przyzwyczajeń, tradycji .

Po drugie, prócz właśnie literatury, można zorganizować jakieś warsztaty literackie, dla nowicjuszy i tych bardziej obytych z tematem. To wspaniały pomysł na szerzenie horyzontów, złapanie świeżego powietrza w żagle, które potem można bardzo dobrze wykorzystać w swoich utworach. Za radą autorów, osiągających wiele w rynku literackim, poprawić swój styl, uważać na pułapki czyhające na młodych pisarzy. Po prostu cenne wskazówki, każdemu potrzebne. Zawsze można się czegoś ciekawego dowiedzieć, dostrzec to, czego się przedtem nie widziało, a co psuło jakość tekstu. Ja bym podzieliła takie warsztaty właśnie na dwie części, dla początkujących i zaawansowanych, jak już wspominałam. Tak, by ci pierwsi dążyli powolutku do umiejętności wykorzystania pióra, a drudzy, doskonalenia kunsztu i wydobywania z pozornego niczego, czegoś więcej. Zabawa słowem jest przydatna, bo autor sam, nawet nieświadomie, unika popełnianych niegdyś błędów, wynajduje ciekawe porównania i opisy codzienności.

Następnym moim pomysłem są kółka poetyckie, gdzie można by roztrząsać, co autor miał na myśli, pisząc dany twór. W jakim celu nam go przedstawił i jak. A także, jak czytelnicy mogą wyrazić się o utworze, co czuli podczas lektury, co się podobało, a co nie. Dobrze by było, gdyby rozwijał się również zmysł porównywania przeczytanej już poezji, szukania pośród realnego świata i literatury. Na podstawie przeczytanych, młodzież może tworzyć własną poezję i czytać na zajęciach, w komentarzach kolegów i koleżanek znajdywać lekarstwo na drobne fałdki na tekście, np. wybite z rytmu zdania. Jak to się mówi, krytyka karmi Wena, a jak jest on najedzony, to lepiej się pisze . Takie lekcje, to po prostu sposób na polubienie poezji i zrozumienia, bo wielu młodych ludzi nie rozumie jej, nie wie, czego szukać, i dlatego nie sięga po nią często. Zaś takie zaznajomienie przełamałoby zaporę i sprawiło, że młodzież odnalazłaby kolejną cząstkę siebie.
Oczywiście sprawa ma się tak, że jedni są przyszłymi literatami, inni poetami. Jednak oba łączą się za sobą i czerpią wzajemnie od siebie.

Co do prac domowych, to często czuję się lekko pod presją, zmuszona do napisania czegoś, czego absolutnie nie czuję, w wyniku powstaje nie za dobra praca. Według mnie humanista powinien poprowadzić wychowanka w właściwą stronę i pomóc mu się rozwijać, co za tym idzie, każdego traktować inaczej, bez zbiorowych porównań, bo każdy jest inny. Przewodnik, jeśli mogę tak powiedzieć, ma za zadanie wskazać drogę, ale pozostawić turyście jakiś wybór, zostawić rozwiązanie zagadki, a nie robić wszystko za niego. Uczeń, widząc, że komuś na nim zależy, od razu ma skrzydła u ramion i patrzy na wszystko inaczej, stara się bardziej, czerpie inspiracje z całkiem obcych mu dotąd miejsc. Nauczyciel powinienem zachęcić także do konkursów, które przecież także swoje robią . Ale nie zostawać przy tych szkolnych, szukać także w tych poza szkołą, w obrzeżach miasta, wojewódzkich, ogólnopolskich.
 Ewentualnie, przy tych trudniejszych wesprzeć, znaleźć wspólny język, urozmaicić jakoś lekcje o pracę grupową (tak by w każdej było paru lepszych uczniów, jak i tych słabszych, uważając jednak na to, by ci dobrzy nie odwalali całej roboty, ale także zaangażować słabszych), pokazy multimedialne, wycieczki w plener (z celem popatrzenia na to, jak zmienia się świat - na co wielu ludzi nie zwraca uwagi, ze względu na czas), do muzeów (takich, o których teraz mało kto pamięta, by przenieść się w czasie, do starożytnego Egiptu, średniowiecznej Polski itd), galerii sztuki. Po prostu nie wpadać w rutynę, wykładając uporczywie po staremu materiał.

Zmiany w systemie edukacji to jedno, poszerzanie świadomości dorosłych – rodziców przyszłych zdolnych twórców to drugie. Oba elementy bez siebie istnieć nie mogą.
Napotykane problemy typu wypalenie zawodowe nauczycieli , brak inicjatywy i chęci angażowania dzieci w coś więcej poza wytyczony z góry Program nauczania; czy brak sił do aktywnego spędzenia czasu z dzieckiem przez zmęczonych rodziców wracających z pracy powinny być rozwiązywane w tempie natychmiastowym, a wręcz chronione profilaktyką przed wystąpieniem.
Trudno jest znaleźć uniwersalny i złoty środek zachęcający wszystkich najmłodszych po pierwsze do czytania, po drugie do pisania; jednak na pewno warto próbować. O tym, czym dla umysłu jest czytanie rozwijające wyobraźnię, poszerzające słownictwo itp. chyba nie trzeba nikogo (przynajmniej długo) przekonywać. O tym, że nie każdy musi być stworzony do pisania – chyba też nie. Jednak nie dając dziecku możliwości sprawdzenia tego, wglądu w swoje zdolności i odnalezienia drzemiących być może talentów – możemy stracić diamenty, które mogłyby zabłysnąć w świecie słowa pisanego.
Wracając do potrzeby współpracy między dwoma obszarami, w których rozwija się dziecko – to, że przedstawiciele edukacji nie powinni obarczać potrzebą rozwoju zainteresowań dziecka jedynie rodziców, a rodzice jedynie owych przedstawicieli - jest sprawą oczywistą. Trudno wyobrazić sobie sytuację, w której dziecko zafascynowane na przykład rysowaniem chcąc stworzyć kolejny rysunek w domu usłyszy od rodziców, że powinno to robić w szkole/przedszkolu O ile takie zdarzenie może się wydawać  nierealne – ze względu na Święty spokój rodzica jaki dzięki temu zyska – o tyle w przypadku prośby poczytaj mi mamo/tato odpowiedź Pani w przedszkolu ci czyta, ja nie mam czasu wygląda już całkiem realnie  Chciałoby się rzec: przedszkolak, któremu nie czytano nie zostanie uczniem, który z chęcią czyta… Więc tym bardziej - jak tu liczyć na własną twórczość?
Pisać na ten temat można mnóstwo, stworzyć scenariusze zajęć, akcje promujące czytanie i pisanie... Wymienię jednak w skrócie listę proponowanych rozwiązań umożliwiających rozwijanie chęci dzieci do czytania (to element podstawowy) i  umiejętności tych zdolnych do pisania. Jeśli nie każde z dzieci okaże się tym „młodym zdolnym” do pisania, a chociaż zachęcimy je do czytania – możemy mówić o tym, że odnieśliśmy sukces – sukces nie tylko osobisty, ale rozwijający niezwykle drugiego, wspaniałego człowieka będącego pod naszą opieką (tu zachęta dla pozostałych dorosłych pełniących w życiu dziecka ważne role poza szkolnictwem i rodzicielstwem)  .
- od najmłodszych lat czytać dziecku, w domu, na spacerze, w świetlicy szkolnej – znaleźć na to czas
- organizować zabawy opierające się na słowach, rymach itd.
- poszerzać świadomość rodziców w zakresie korzyści jakie przynosi czytanie dziecku
- zachęcać do układania rymowanek , wierszyków, piosenek, opowiadań
- organizować konkursy na teksty literackie i chwalić dzieci za chęć udziału
- organizować spotkania literackie, na których czytają nauczyciele, rodzice, sławne osoby, a z czasem i dzieci
Na szczęście (tak na zakończenie) jest wielu nauczycieli wykazujących inicjatywę, korzystających ze swej kreatywności w pracy z dziećmi i wielu rodziców, którzy czytają swoim dzieciom choćby raz dziennie „na dobranoc”. Czekajmy zatem, aż młodzi zdolni (Ci odkryci i wspierani przez dorosłych jak i Ci, którzy swój talent odkryją całkiem przypadkiem) podrosną i zaskoczą nas swoimi umiejętnościami wśród nowych twórców słowa pisanego.
Ja osobiście mogę podziękować swemu tacie, który czytał mi w dzieciństwie (choć w dzisiejszych czasach pewnie wybrałby bardziej odpowiednią literaturę niż Baśnie braci Grimm…) i wychowawczyni z klas 1-3, dzięki której napisałam opowiadanie fantastyczne zgłaszając je na zorganizowany przez nią konkurs (chciałabym je teraz – po latach przeczytać…).

Sądzę, że jest to zadanie praktycznie niewykonalne. Przede wszystkim jest to kwestia talentu, lecz oczywiście nie oznacza to, iż nie można się starać coś z tym zrobić. Sądzę, iż przede wszystkim usunięcie lektur sensu nie ma - one są obowiązkowe. Kanon literatury jest zdecydowanie zbyt ważny, aby go diametralnie pozmieniać. Jednakże nie oznacza to, iż nie można go zmienić w ogóle. Moim zdaniem jest wiele książek, zwłaszcza w podstawówce czy gimnazjum, które można by z tego kanonu wyrzucić, a w zamian wrzucić tam książki fantastyczne, które rozbudowałyby imaginację dzieciaków. Z pewnością gimnazjum jest odpowiednim wiekiem na zapoznanie się z "Władcą Pierścieni - Drużyną Pierścienia", a podstawówka z "Harry'm Potter'em". Mniemam, iż poprzez rozbudowanie dziecięcej, czy młodzieżowej wyobraźni w ten sposób, mogłoby zaowocować większą populacją pisarzy.

Aby cieszyć się z ciągle rosnącej liczby nowych twórców słowa pisanego należałoby wyrzucić wszystkie przestarzałe lektury. Dzieciaki są teraz inne, jeżeli chcą czytać, to np. o swoich idolach. Jeżeli ktoś lubi chodzić po górach, niech czyta książki o górach - np. Simone Moro "Kometa nad Annapurną", jeżeli gra na gitarze - proszę bardzo np. R. Doyle "The Commitments",niech dzieciaki czytają biografie swoich idoli itd. Szkolnictwo powinno iść z duchem czasu, niech dzieci piszą swoje teksty piosenek do podkładów muzycznych, ale również niech dopasowują wiersze wieszczy do znanych piosenek. Niech piszą śmieszne scenki po to, aby je odgrywać na lekcjach. Niech piszą parodie znanych im filmów czy opowiadań. Niech nauczyciele poloniści zaczną być luzakami i przestaną się bać wieszczy.

Należy nie negować kreatywności. W szkolnictwie uczone jest myślenie jednokierunkowe, przez co wyboraźnia dzieci nie jest rozwijana.