Oczywiście, że dorośli czytają książki młodzieżowe. Zazwyczaj sięgam po takowe, gdy skończę lekturę jakiegoś tomiszcza lub kilkutomowej sagi i potrzeba mi czegoś lekkiego, na jedno, dwa popołudnia. Szukam wtedy książek, które nie wymagają wielkiego zaangażowania, ani myślenia. Cenię w nich to, że akcja nie jest wybitnie zagęszczona, a postaci nieskomplikowane. Decyzje, które podejmują są dyktowane chwilą, wciąż rozmawiają lub myślą o uczuciach, czy on kocha, czy nie, dlaczego nie zauważa, itd. Zdarza się też i ostatnio właśnie na taką trafiłam, książki te mają dość zabawne dialogi, a lubię się śmiać z tego, co czytam. To odnośnie książek typowo młodzieżowych z gatunku Zmierzch, Szeptem, czy Upadli. Ale jest też przecież dużo naprawdę dobrej gatunkowo fantastyki dla młodzieży i tę czytam chętnie, bo najzwyczajniej w świecie fantastykę lubię. Często jest tak, że jeden tytuł pozwala mi odkryć inny, prowadzi do kolejnego, itp.

Książki dla młodzieży są chętnie czytane przez dorosłych. Powód? Takowych jest kilka. Trzeba przyznać, że dzisiejsze życie pełne jest pośpiechu, gwaru, niepokoju... Człowiek nie ma czasu na to, że siąść i odpocząć. W całej tej plątaninie czynności, zatracamy często poczucie dobra i zła. Nieraz niecelowo wyrządzamy komuś krzywdę i dopiero po czasie uświadamiamy sobie, czego tak na prawdę dokonaliśmy. Ludzie często odczuwają więc potrzebę wskazania im właściwej drogi. A że niechętnie przyjmujemy czyjeś uwagi, to sięgamy po książki dla młodzieży. Takowe mają edukacyjną funkcję. Zazwyczaj są w nich jasno ukazane postacie posiadające dobre i złe cechy. Na ich podstawie od nowa uczymy się kochać, uśmiechać się oraz odrzucać to, co złe. Nikt z nas przecież nie wróci do szkoły podstawowej, gdzie uczono nas postępowania. Książki mogą nam więc pomóc w pozornie najprostszych rzeczach. Oprócz tego są także inne powody czytania przez dorosłych literatury młodzieżowej. Otóż człowiek dojrzały zazwyczaj zdaje sobie sprawę z tego, jak błogie i bezproblemowe były lata dzieciństwa i wczesnej młodości. Chętnie powraca więc myślami do lat przeszłych. Nieraz przychodzi więc ochota by sięgnąć też po jakieś książki, które czytało się dawno temu. Dzięki zapisanym na kartach słowom, które są nieśmiertelne, człowiek może przenieść się do czasów, kiedy to jego życie było nieskomplikowane.  Trzecim powodem może być też relaks. Nieraz czytamy książki, które wymagają intensywnego myślenia. A przecież bywa i tak, że po wykańczającym dniu pracy potrzebujemy wytchnienia i relaksu. Takowe może właśnie zapewnić książka młodzieżowa, która cieszy i wzbudza w nas inne, różne uczucia, ale zawsze pozostaje przyjemna i uspokajająca nas.

W książkach młodzieżowych podobają mi się następujące elementy: akcja trzymająca w napięciu, napisane sprawnym językiem. akcja prowadzona wartko, przemyślanie - nie sposób było sobie odmówić przewrócenia kolejnej kartki, choć obecna miała być tą ostatnią przed snem, wreszcie główny bohater był rówieśnikiem czytelnika, dojrzewał razem z nim i oprócz niestworzonych, magicznych historii przeżywał wszystko to co my. I to chyba tyle Generalnie osobiście wolę książki fantasy (a te w większości jakoś nie kojarzą z literaturą stricte młodzieżową, są raczej kierowane do wszystkich), tzw. klasykę ("Mistrz i Małgorzata" to mistrzostwo świata) oraz biografie muzyków/zespołów/całych gatunków .

Bardzo chętnie czytam książki młodzieżowe, jeśli przedstawiają tematy w jakiś sposób wyjątkowe czy niecodzienne. Chociaż taka literatura zadawałoby się jest już nie dla mnie, często odnajduję w niej coś, czego w innych książek szukać można na próżno. Na pewno atutem jest to, że posiadają bardzo świeże spojrzenie na świat, często jeszcze odrobinę infantylne, bo tak niedalekie od dziecięcej naiwności. Książki dla młodzieży nie poruszają tematyki trudnej dla przeciętnej osoby dorosłej. My raczej martwimy się już głównie o zapewnienie sobie bytu, pieniądze i rachunki... Książki dla młodzieży pokazują, że jeszcze nie tak dawno problemem było dla nas nawiązanie nowej znajomości, brak samoakceptacji czy poszukiwanie własnych dróg. Człowiek młody jest o tyle bardziej interesujący od osoby dorosłej, że on wciąż poszukuje. Szuka odpowiedzi na wiele pytań: kim chciałby być? co chciałby robić za kilka lat? czy jest we właściwym miejscu i czasie? czy czeka go jeszcze coś niezwykłego?

Dorośli często tracą gdzieś tę młodzieńczą ciekawość. Życie niestety bywa czasem bardziej przyziemne, a ci młodzi ludzie, jak na przykład właśnie uczniowie Monster High, w pierwszej kolejności liczą się z takimi wartościami jak przyjaźń, pierwsze zauroczenie, chęć bycia zauważanym i lubianym. Czy czasem nie tęsknimy właśnie za takimi czasami?

Książki dla młodzieży często potrafią nauczyć i przekazać więcej niż niejedna książka dla dorosłych. Jest tak dlatego, że one nadal w jakimś stopniu pełnią rolę edukacyjną, nakierowują młodych czytelników na jakąś drogę, pokazują, jak można żyć. Przy tym, że są tak pomocne w kształtowaniu młodego umysłu, są pisane prostym i przejrzystym językiem. Nie ma w nich niezrozumiałych zwrotów, ogromnej wiedzy, której możemy nie zrozumieć, ani zawiłych historii. Jest po prostu ktoś młody kto stara się uporać z jakimś problemem. Ktoś z kim być może parę lat wcześniej sami byśmy się utożsamili.

To właśnie takie książki zachęcają młodzież do czytania, nie zasypując ich historią, o której nie chcą słuchać. Oni szukają czego, w czym potrafiliby się odnaleźć, co przeczytają z przyjemnością i być może potem skorzystają z danych rad.

Dorośli sięgają po podobne książki chyba głównie dla relaksu. Nie wymagają one dużego wysiłku w przyswojeniu, a historia jest zawsze pouczająca i z morałem. Książki młodzieżowe czyta się błyskawicznie, bohaterowie są wyraziści i uczą się na swoich błędach. Dorośli mogą znów poczuć się młodo i przez chwilę nie martwić się o swoją codzienność.

Miłe oderwanie się od rzeczywistości, dobra lekcja, wzory do naśladowania, wyraźne wytyczanie granic - co wolno, a czego nie powinno się robić; udowadnianie, że to od nas zależy, jak potoczy się nasze życie; zwiększanie wiary w siebie i własne możliwości i przede wszystkim wiara w innych - takie zalet mają w sobie książki młodzieżowe. Nie trzeba chyba przekonywać nikogo, że warto je czytać. Ja na pewno nie raz jeszcze po nie sięgnę:)

Gdy miałem naście lat i przechodziłem tzw okres buntu, poszukiwałem w książkach odpowiedzi. Na pytania, na które nie byli w stanie odpowiedzieć mi rodzice. Szukałem innego sposobu życia, czy może różnych dróg którymi mógłbym podążać. Może był już internet, a przewalanie tomiszczy było jak ponowne wynalezienie koła - wyważanie otwartych drzwi. Jednak kręciła mnie ta osobistość, obcowanie z tekstem i chwila tylko dla siebie. Jakie to egoistyczne...
Lubiłem, gdy nastoletni bohater miał problemy z używkami, chociaż sam nigdy takowych nie miałem. Te teksty były jak obcowanie z zakazanymi środkami jakby przez szybę. Może dzięki temu zawsze  byłem na tyle rozsądny by nie popaść w nałogi. A może zwyczajnie bałem się spróbować, bo znałem skutki z literatury. Ktoś kiedyś powiedział, że sprytny człowiek uczy się na cudzych błędach. Mądry uczy się na swoich, a głupiec nigdy nie wyciąga z nich nauki.
W okresie gdy szukałem samego siebie, swojej tożsamości, mogłem spoglądać na wiele spraw z dystansu.

W książkach młodzieżowych (obecnie) podoba mi się język, który czasem razi, czasem zachwyca. Wychowałem się na literaturze grzecznej, kulturalnej i tradycyjnie wypranej z zaskakujących zwrotów. Taka Masłowska była niczym kopniak w taboret na którym siedziałem. Uderzyłem o ziemię z trzaskiem pełnym podziwu dla jej stylu. Oczywiście skostniały czytelnik oklejony szkolnymi lekturami najpierw poczuł się zdezorientowany, by później przyznać rację świeżości. Nie wychowałem się od małego na teledyskach z MTV, ale już nieco wolniejsze stare filmy mnie nudzą. Niby opieram się nowościom, a jednocześnie chcę nadal widzieć, poprzez lekturę, jak się ma młodzież. Literatura skierowana do nieco młodszych czytelników, którzy poszukując trafiają na różne przykłady, ścieżki, życiowe wybory.
Bo czasami chciałoby się jeszcze troszkę... pobyć tym nastolatkiem

Czytam książki młodzieżowe nie tylko dlatego, że są lekkie, łatwe i przyjemne, zresztą dla niektórych z nich taka opinia jest krzywdząca. Wbrew pozorom literatura taka nie ogranicza się do płytkich, miałkich tematów, oklepanych historii o pierwszej miłości i niesamowitych opowieści o czarodziejach. Literatura nie potrzebuje podziału na wiek. Dobra książka jest dla każdego, niezależnie od faktu, iż pierwotnie miała być skierowana do nastolatków.
W książkach młodzieżowych odnajdziemy wątki, tematy i motywy, które dotyczą nas – ludzi – bez względu na wiek. Mało ambitna saga o czarodziejach czy o wampirach może porwać ludzi dorosłych. To jest piękno literatury, magia książek. Pojawiają się na pisarskim rynku perełki, tworzy się pewnego rodzaju fenomen. Książki dla młodzieży to nie tylko źródło rozrywki nieobciążającej umysłu, banalne romansidła czy wszechobecny motyw wszelkiego rodzaju odmieńców. Literatura młodzieżowa pozwala nam przypomnieć sobie emocje, które towarzyszyły nam jeszcze kilkanaście lat temu, pomaga pielęgnować nasze wewnętrzne dziecko. Wyzwala ukryte głęboko uczucia i pragnienia, a przecież te są uniwersalne, ponadczasowe. Niesprawiedliwe byłby stwierdzenie, iż tylko dzieła dla dorosłych warte są uwagi, szacunku i uznania. Literatura młodzieżowa, a także ta dziecięca są równie wspaniałe i wartościowe. Nie powinno ich się dyskryminować. Pamiętam jak czytałam książkę Ewy Barańskiej ,,Żegnaj Jaśmino’’. Była to dla mnie wstrząsająca lektura. Opowieść o dziewczynie, która wpadła w narkotykowy nałóg i stoczyła się na samo dno, jednocześnie mnie zachwyciła i przeraziła. I właśnie o takie odczucia, o takie książki chodzi. O lektury, które coś nam uświadamiają.
Nikt nie powinien się wstydzić, iż czyta książki skierowane do nastoletnich odbiorców. Bo one także uczą. Pomagają zrozumieć młodzież. Ich autorzy skłaniają do refleksji, ukazują jak być człowiekiem honorowym, odważnym, jak warto żyć i czego nie należy w życiu robić. Przenoszą nas do krainy marzeń, fantazji, wznoszą do innego wymiaru. I to jest bardzo pozytywne. Bardzo nam – dorosłym – potrzebne. Tak często zapominany o tym co kiedyś było naszym priorytetem. Książki młodzieżowe pomagają nam wrócić do czasu, gdy wierzyliśmy w świat, w ludzi, w sukces. Kiedy byliśmy idealistami i nic nie wydawało nam się zbyt trudne. I choć ta dziecięca wiara była naiwna, prosta, może nawet głupia, to była nasza. Literatura dla nastolatków odbrązawia nasze ideały, czyni je na powrót żywymi, gloryfikuje przyjaźń, miłość, dobro, wynosząc te wartości na piedestał. Piękne jest to, iż potrafimy dostrzegać plusy takiej literatury, czerpać z niej garściami, rozkoszować nią, delektować. Nie jest ona ani lepsza, ani gorsza niż pozostałe. Jest inna. I z tej inności powinniśmy wyciągnąć wszystko, co najlepsze. Musze przyznać, że książki młodzieżowe ratują czasem przed niechęcią do czytania w ogóle. Gdybym sięgała tylko po książki ,,dla dorosłych’’, ambitne, klasyczne i awangardowe dzieła, po pewnym czasie stałabym się rozgoryczona i zniechęcona ta trudna i nieraz ciężkostrawna literaturą. Niechybnie zwariowałabym. Książki młodzieżowe czytam na zmianę z tymi poważniejszymi, dla ,,higieny umysłu’’, odpoczynku i relaksu, ponieważ nie obciążają nas tak emocjonalnie. I to także jest ich wielkim plusem. Jednocześnie zapewniają rozrywkę, pozwalają złapać oddech przed trudniejszymi wyzwaniami, a przy tym uczą, bawią i pomagają zrozumieć świat.   

Książki młodzieżowe…, hmm… Rozumiem, ze chodzi o tę kategorię, pomiędzy kolorowymi książeczkami dla dzieci, a bardzo grubymi (i nudnymi) tomami dla Prawdziwych Dorosłych. Taki „Ulisses” Joyce’a na przykład. Legendarny już.
No to lecimy.

Co Wam się najbardziej podoba w książkach młodzieżowych?

Nam się najbardziej w książkach młodzieżowych podoba to, że obejmują wszystkie inne gatunki literackie. Co kto lubi. Przykłady? Proszę bardzo:
„Pan Samochodzik” - jak Lenin - wiecznie żywy. Już chyba ponad 100 tomów sobie liczy. I chyba już wszyscy nasi młodzi gniewni się pod Nienackiego podszyli. A On się chyba w grobie przewraca. Dygresja taka.
Ale przykłady miały być. No to w „Panu Samochodziku” mamy powieść przygodową, powieść historyczną ( np. Sekret alchemika Sędziwoja), sci-fi (to ten o UFO) i kryminał zwykły. I może jeszcze coś by się znalazło, ale dojechałam tylko do czterdziestego któregoś tomu, więc znawcą nie jestem.
Idziemy dalej – paranormalne na przykład - obyczajowe, romanse, kryminalne, nawet ostre porno literackie znalazłam w osobie Keri Arthur. A takie niewinne te okładki.
Mnóstwo jest fantastyki w tych książkach młodzieżowych. Tylko problem mam.
Taki Pratchett? On młodzieżowy, czy też wręcz przeciwnie? Bo znam emerytów, którzy uwielbiają te o Straży…
Nagła myśl mnie naszła! Książki młodzieżowe, to jak teraz rozumiem są te, które autor dorosły pisał z przeznaczeniem dla młodszego od siebie czytelnika. Żeby mu świat objaśnić, w życie wprowadzić, rozrywki dostarczyć. Tak?
To ja lubię czytać książki młodzieżowe, bo autorzy fajnie zgadują, co się  małolatom spodoba.
Taka Siesicka kiedyś była. „Zapałka na zakręcie” i już problem młodzieżowy – i uczucia pierwsze i odpowiedzialność i skomplikowane to wszystko i delikatne takie… Człowiek normalnie wstydził, że prosty, jak końcówka cepa.  A teraz wampiry, wilkołaki i znów to samo. Tylko jeszcze bardziej pokręcone.
No, normalnie uwielbiam. Serio.
Acha, jeszcze się nam najbardziej podoba w książkach młodzieżowych, że nie ma takich długich i trudnych słów i nie trzeba googlować, żeby coś z tekstu zrozumieć.
I okładki piękne mają. Czasem za dużo różowego, ale to już trudno.
Zresztą ostatnio przeważnie czarne.
Jak widać na powyższym obrazku.