W książkach młodzieżowych podoba mi się to iż takie książki opisują zwykle (przynajmniej w moim przypadku) to co już przeżyłam,wydaje mi się ze takie książki są również bardzo pouczające , nauczają m in. Czym jest przyjaźń, miłość  a przede wszystkim pomagają nam nastolatkom zrozumieć życie i rozwiązać nasze problemy !
Książki te również są sposobem na nudę, pomagają mi gdy mi smutno swoim humorem zawartym w tych książkach. Czy dorośli czytają książki młodzieżowe ?
Tak , oczywiście. Książki stanowią wspaniałe zajęcie, nawet dla tych dorosłych.
Ogółem wg. mnie książki młodzieżowe są naprawdę magiczne.
~CleoDeNile [Emila]

Ja odpowiem krótko
Uwielbiam książki młodzieżowe za to, że podczas czytania zapominam ile mam już lat (ćwierćwiecze mnie dopadło) i czuję się jakbym znów była nastolatką

1.Wielu ludzi z góry dyskryminuje książki młodzieżowe, sądzac, że są bezwartościowe i nudne.
Rzeczywiście, czytając niektóre bestsellery, można nabrać takiego wrażenia.
Są skonstruowane w sposób przewidywalny i zawierają w sobie ten sławetny marysuizm.
Uprzedzam jednak, tylko niewielka część z nich to książki pisane nie z duszy, a ze względu na komercyjny zysk.
Przyznaję, da się czytać te książki, ale po przeczytaniu zaczynam myśleć, że poziom młodzieży naprawdę zaczął spadać, a mówię to będąc sama ciągle naście.
2.Częściej jednak trafiają się ksiązki, które zawierają w sobie to coś.
Posiadają iskierkę nowości, tak miłą każdemu molowi książkowemu i niepowtarzalny urok, który przynosi na myśl dawno zapomniane dzieciństwo.
Czytając je uświadam sobie, że to dzieciństwo nigdy nie mija.
Ono ciągle tkwi w każdym z nas i tylko podstępnie czeka na wywołanie  z głębi duszy.
Kolejnym plusem jest absolutna prostota słowa i zamysłu autora.
Nie wiem, czy inni też tak mają, ale mi się zdarza, czytając np. książki Sci-Fi pomijać całe stronnice skomplikowanego, technicznego, czy chemicznego opisu z powodu prostego powodu: nie znam się na tym.
Czuję się wtedy głupia i zacofana, bo nie wiem co oznacza dany termin, prosty dla inżyniera fizyki kwantowej. (coś nakręciłam  )
No i właśnie ta metafora.
Uważa się, że im książka pełniejsza trudnych zwrotów, czy pokręconych metafor, tym lepsza/mądrzejsza.
Miałam kiedyś styczność z książką, która była pokręcona i pozawijana w pełne bezsensu metafory, które metaforyzowały inne metafory, aż w końcu autor kazał czytelnikowi odczytać sens książki.
Straciłam w tym miejscu chęć do czytania i wyrzuciłam ją w diabły.
W książce młodzieżowe, raczej takich sytuacji nie będzie.
Przeczytam, odczytam i odłożę  na półkę z samozadowoleniem i pełna świadomości dobrego   rozszyfrowania wiadomości przesyłanej kodem literowym przez autora.
W ostateczności i tego nie trzeba robić, bo wystarczy ponapawać się dobrą akcją i happy endem, który zawsze jest rozczulający i przynosi nadzieję na poprawę naszego osobistego życia.
3.Najrzadziej znajduję takie rodzynki wśród książek młodzieżowych, które ujmują w czarujący sposób rzeczywistość widzianą przez młodego czytelnika.
Traktują jednocześnie o ważnych sprawach i w przeciwieństwie do powyższych mogą zawierać trudne problemy, powiedziałabym zagadki do rozwikłania przez czytelnika w każdym wieku.
Nie są też przemądrzałe, ale nowatorskie i dają chwilę wytchnienia od cynicznej prawdy dorosłych.
Najczęściej niosą w sobie przesłanie:dzieci/mlodzież też cierpi i to niejednokroć o wiele bardziej od dorosłych.
Ich tragedie przeszywają serce na wskroś i  to właśnie książki dla młodzieży powodują tę chwilę zadumy ( u mnie zdarzały się łzy).
Chociaż niekiedy kończą się bardzo smutnie, to przynoszą ze sobą pełną mądrości naukę, potrzebną zarówno jak i dorosłym tak i młodszym w równym stopniu.
Przykłady:
   1.Zmierzch (nie chcę urażać żadnej fanki/fana, ale takie jest właśnie moje zdanie)-S. Meyer
           2.Lucian-Isabel Abedi
      3.Małe kobietki- Alcott

Nawet jeśli Amerykę odkrył Polak, to przyznam, iż nie dokonałam tego ja odkryciem, że książki młodzieżowe są takie fajne, gdyż są lekkie, łatwe, przyjemne, odpowiadają na trudne młodzieńcze pytania, pomagają się odnaleźć w gąszczu zawiłych dróg życiowego labiryntu niczym nić Ariadny...
Ja, wieczny Piotruś Pan (czy raczej jak analogicznie zwykli nazywać mnie niektórzy znajomi 'Natalka Pani'), pozwólcie, że na dobry początek wykorzystam wynalazek Edisona i naświetlę swój obecny stan niemal depresyjny; w tym roku skończyłam liceum (chliip, 1 września jak wszystkie grzeczne dzieci nie poszłam do szkoły), zdałam maturę (ja i świadectwo DOJRZAŁOŚCI - cha cha, to dopiero śmiech na sali), przeżywam sobie właśnie najdłuższe wakacje w życiu, które zaczynają się kończyć (chociaż przyznam, że momentami były ble, kiedy ciągnęły się jak zbyt wyżuta guma do żucia) i, co najgorsze, zostało mi niecałe pół roku bycia nastolatką!!! Już gorzej być chyba nie może. Dlatego książki młodzieżowe w tym straszliwym i pożałowania godnym momencie mojego życia są jedynym ratunkiem, lekiem na całe zło. Dają poczucie, że ten najwspanialszy szczeniacki okres mojego życia nigdy się nie skończy.
Ach, i przywołują te sentymentalne wspomnienia, nadzieję, że w straszliwym świecie dorosłych problemy nie mogą wyglądać gorzej niż te ze szkoły, że nie spotka mnie nic gorszego niż niepewność, jak będzie brzmiało kazanie wychowawczyni po klasowych wagarach w Dzień Wagarowicza, no, ostatecznie, na którą nogę powinno się założyć czerwoną podwiązkę na studniówce.
Tak, tak, wiem, może literatura młodzieżowa usypia trochę moją czujność, daje iluzoryczne poczucie bezpieczeństwa, że dorosłe życie będzie wyglądało też tak różowo, jak szkolne, że wszystkie problemy da się rozwiązać tak łatwo, jak sznurowadła. Ale myślę również, że nauczyła i stale uczy mnie, iż są w życiu rzeczy ważne i ważniejsze. Pewnie jeszcze nie raz przekonam się na własnej skórze, że dobro nie zawsze zwycięża, że w życiu nie ma sprawiedliwości (i tu ironia losu, od października wybieram się na studia prawnicze), że książę z bajki niekoniecznie musi przybyć w złotej zbroi i na pięknym rumaku, że nawet magia nie jest w stanie rozwiązać prawdziwych problemów (no, chyba że się zgubiło klucze, wtedy 'Alohomora' powinno wystarczyć). Ale jedno wiem na pewno - książki młodzieżowe były, są i będą przy mnie. Na otarcie łezki z tęsknoty za starymi, dobrymi czasami; za szkolnymi przyjaciółmi, z którymi kradło się konie (i czasami kredę - no co, trzeba było od czasu do czasu wynieść coś z lekcji - ale o tym cicho sza!), za nauczycielami, którzy uczyli nas dorosłości, po raz piąty przekładając sprawdzian...
Dobra, koniec biadolenia, fakt faktem, że wakacje mi się kończą, ale chodzą ploty, że na studiach jest co najmniej tak samo fajnie, jak w szkole. Całe tony życia pełnego nieodpowiedzialności, szaleństwa, robienia dziecinnych głupot. Więc chyba jakoś przeżyję te 20-ste urodziny i 5 następnych lat mimo mojego syndromu Piotrusia Pana i permanentnej prokrastynacji. Już nie mogę się doczekać. A na wypadek, gdybym poczuła się zbyt staro, włożę pod rękę jakąś książkę młodzieżową, do której w trudnym momencie zajrzę i poczuję się tak, jakbym znów była dziewczynką w różowych okularach na nosie. Ha! I co, kolejny dowód na to, że młodzieżówki jednak uczą, pomagają (prze)żyć, podejmować trudne decyzje i rozwiązywać życiowe problemy.

Dziękuję :-)