Uwielbiam książki z wątkiem religijnym, pod warunkiem, że są dobrze napisane i wątek ten nie jest zbytnio eksponowany. W serii "Opowieści Rodu Otori" autorstwa Lian Hearn wątek prześladowania Ukrytych, którzy wg. klasy panującej byli sektą, niejednokrotnie odwracał akcję powieści, a zawdzięcza się to zarówno ciekawości samego wątku jak i kunsztowi autorki. Z kolei w powieści "Papieżyca Joanna" Donny Woolfolk Cross, wątek religijny jest wątkiem wiodącym, ale sposób napisania powieści i żywo zarysowani bohaterowie nie pozwalają oderwać się od tej pozycji ani na chwilę. Nie ma nic ciekawszego niż ciemne sekrety ludzi, którzy na pozór powinni świecić przykładem, a sceneria katakumb i mrocznych świątyń budzi dodatkowy dreszczyk emocji.

Uwielbiam książki z wątkiem religijnym, dlaczego? Odpowiedź jest bardzo prosta. Otóż każda religia kryje w sobie pewna tajemnicę, mistycyzm, zagadkę i magię.. Od wieków ludzie wierzą w danych bogów ponieważ chcą wierzyć..jak mówią słowa piosenki "Trudno  nie wierzyć w nic.."Dlatego tez każda powieść, która dotyka owej tajemniczość musi być interesująca dla czytelnika, bo taka już jest nasza ludzka natura.

Lubię czytać książki z wątkiem religijnym, jeżeli nie jest on nachalnie stosowany w imię jakiejkolwiek ideologii. Podporządkowanie fabuły i wszystkich rozwiązań stosowanych w książce do przekazywanych treści zarówno pochwalających jakąś religię, jak i ośmieszających, odrzuca mnie od danej pozycji.
Uważam, iż napisanie dobrej książki, w której sensownie umieszczony jest wątek religijny jest wyższą szkołą jazdy, a mistrzostwo jest wtedy, gdy wątek religijny jest ukazany w kontekście pozytywnym. Za przykład może służyć cykl Antoniego Gołubiewa "Bolesław Chrobry", gdzie autor opowiada o wielkiej przemianie w życiu społeczności, którą spowodowała religia katolicka.
Nie jest problemem zdyskredytowanie religii, pokazanie tzw. ciemnych sekretów, bo ludzie pragną sensacyjek i "odkrywania" tajemnic (czyli czegoś do czego przy małym wysiłku można samemu dotrzeć), ale ukazanie religii jako siły sprawczej, potrafiącej wykreować coś nowego w sposób nie nudny i nie fanatyczny jest naprawdę czym godnym polecenia.

Ludzi od zawsze fascynowało niepoznane, skąd się wzięli, jakie są ich szanse na zbawienie, jak to zbawienie osiągnąć i jak nie podpaść bogu. Może w dawniejszych czasach przemycanie boskich intencji miało głębszy sens. Obecnie wydaje mi się, że literatura z wątkiem religijnym jest zaledwie odgrzewaniem kotleta, którego smak większość z nas zna i to za dobrze. Jedzenie wciąż tych samych dań może przyprawiać o zniesmaczenie
Wątek religijny w powieści jest jedynie rzuceniem ziaren na grunt, który pewniakiem wyda plon. Pomimo, że spora część społeczeństwa deklaruje się jako niewierzący, są tylko jedną nogą poza kruchtą kościoła, bo boją się utracić wiarę w cokolwiek, a z racji niepoznania niczego innego, co byłoby tak pewne i popularne, napędzają w sobie potrzebę iskierki wiary.

Książki z wyraźnym wątkiem religijnym omijam szerokim łukiem. Nie żebym się czegoś obawiał. Po prostu nudzi mnie ta tematyka i nadbudowywanie nad błahostkami otoczki cudowności. Wyjątkiem jest literatura dotycząca wierzeń pogańskich na słowiańszczyźnie - dobrze coś tam wiedzieć o swoich przodkach. Niestety o naszych pogańskich korzeniach rzadko, albo i wcale nie wspominają w szkole.

Chyba reprezentuję ludzi, którzy nie skupiają się zbyt długo nad jednym pytaniem o wiarę. Wolę szukać dalej, niż ufać czemuś co mój rozum odrzuciłby bez cienia współczucia.

Nie przeszkadza mi żaden wątek, jeśli książka jest dobrze napisana i wciąga. Wątki religijne... akceptuję je. Dla mnie funkcjonują po to, żeby móc przewrócić całą ideologię, wszystkie aksjomaty, świętości i relikwie na drugą stronę. Dekonspiracja "magnatów" religijnych lub przeciwnie- odnajdowanie nowych faktów świadczących o boskich powiązaniach. Uwielbiam momenty, gdy okazuje się, że masy wierzą w kłamstwo i nie można wyjawić prawdy, bo zniszczyłoby to cały porządek (jeśli takie faktycznie istnieje). Po namyśle: tak, lubię wątki religijne, nawet bardzo.

tak i to bardzo. Właśnie czytam "Elisksir i kamień" o magii i alchemii w różnych kulturach i religiach. Takie książki z wątkiem religijnym są zazwyczaj bardzo intrygujące, wciągające i mają w sobie nutkę tajemnicy - i to właśnie jest w nich fajne.

Najlepszy prezent na Mikołajki )
I w sumie jedyny jaki dostałam