Jako że najbardziej lubianym przeze mnie okresem historycznym od zawsze była starożytność, nic dziwnego, że duże wrażenie wywarła na mnie książka Davida Gemmela „Książę Mroku”. Opowiada ona historię Aleksandra Macedońskiego, człowieka, którego duszę zdecydował się posiąść Duch Chaosu. Jednak Parmenion, strategos i faktyczny ojciec Aleksandra, przeciwstawia się niszczącej mocy, która  zamiast opanować duszę chłopca łączy się z nią. Dorastający Aleksander przejawia coraz większe skłonności do okrucieństwa i zaczyna pożądać władzy nad światem… Koncept Gemmela z Aleksandrem Wielkim jako człowiekiem opętanym przez Chaos bardzo przypadł mi do gustu, poza tym autor obrazowo opisywał bitwy (którymi Parmenion jako strategos często dowodził), intrygi na starożytnym dworze, wychowanie potomków władców, zderzenie kultur Półwyspu Bałkańskiego, Egiptu i Persji.

Natomiast wydarzeniem, o którym chciałbym przeczytać, byłaby męczeńska śmierć św. Brunona z Kwerfurtu.
Wiele osób zapewne zada sobie pytanie, kto to był, skąd, po co o nim (w domyśle o religii) pisać. Nie jestem jakimś przesadnym katolikiem, niemniej jednak jest to osoba znana szczególnie z punktu widzenia mieszkańca północno-wschodniej  Polski, czyli terenów dawnych Prus Wschodnich. Postać ta jest ważna zarówno dla protestantów, jak i katolików - w obu religiach występuje i zajmuje ważne miejsce. Był to jeden z pierwszych misjonarzy (jeśli tak można go nazwać), który chrystianizował Prusów.
Na pierwszy rzut oka nic ciekawego, jednak gdy uważniej przyjrzymy się jego życiu zobaczymy, że była to osoba pełna pychy i zbytniej wiary w siebie. Faktycznie dzisiaj powiedzielibyśmy: „miał plecy”. Potrafił zadzierać z królami i wychodzić z tego cało. Jego technika nawracania opierała się na ogniu i mieczu. Dlatego był tak bardzo nielubiany, a w końcu w pewien sposób zesłany do Prus. Tutaj jednak nie poddał się i dalej ślepo wierząc chciał przynieść poganom jedynego boga.
Jego przeciwnicy dobrze wiedzieli, że jedyną metodą na unieszkodliwienie klechy jest wysłanie go do krainy odległej bez odpowiedniego zaplecza militarnego. Załatwiono to jakże finezyjnie - Brunon stosunkowo szybko został zamordowany przez pogan. Ludowe przesłania mówią, że zginął na wzgórzu nad obecnym jeziorem Niegocin (niedaleko Lotzen – Giżycko). Do dziś jest tam szczególnie silnie czczony, ponieważ ludzie doszukują się jego obecności. Jego hart ducha został dostrzeżony i zapisany po wieki wieków.

Poza tym, ze względu na to, że lubię książki fantastyczne, nasunął mi się koncept na fikcję.. A mianowicie w 2009 odbyły się wielkie uroczystości na wzgórzu Św. Brunona w tysiąc lat po jego męczeńskiej śmierci. Tym samym cały teren zmieniono, przygotowano do uczestnictwa wielu setek tysięcy pielgrzymów. W obchodach brali udział przedstawiciele wielu religii, nie wyłączając nuncjuszy apostolskich… Co by się jednak stało, gdyby przez te modły  gdzieś pod zwałami ziemi obudził się duch wiernego sługi Boga jedynego? Siła i wiara nieraz potrafiły zdziałać cuda… A czy dzisiaj pogaństwo nie szerzy się na masową skalę? Ateizm, niewierni.. Prawdziwy wyznawca Chrystusa nie może przecież patrzeć na to obojętnie… Wiara może zbudzić rycerza…

Książki historyczne często spotykają się z niechęcią ze strony czytelników z tego względu, iż niejednokrotnie są przesycone datami, trudnym językiem lub nudnymi opisami działań wojennych. Osobiście zupełnie mi to nie przeszkadza i lubię czytać książki o tej tematyce ze szczególnym uwzględnieniem Sienkiewicza. Jednak ze względu na to, że właściwie każdy w mniejszym lub większym stopniu zetknął się z jego twórczością, chciałabym skupić się na powieściach o wiele przyjemniejszych dla większości odbiorców, bo uznawanych za książki przygodowe, co dla niektórych automatycznie wyklucza możność przynależności do gatunku historycznego – nic bardziej mylnego. Ale do rzeczy…
Wiele lat temu przeczytałam "Trzech muszkieterów" i do tej pory jestem pod ogromnym wrażeniem ich przygód otoczonych zgrabnym, historycznym tłem. Według mnie Dumas idealnie wyważył fikcję literacką z prawdziwymi wydarzeniami oraz w sposób co najmniej bardzo dobry odniósł się do naprawdę istniejących postaci. W gruncie rzeczy nawet główni bohaterowie mieli swoje podłoże w historycznych osobach.
Doskonale zdaję sobie sprawę z przerysowania niektórych sytuacji rozgrywających się w XVII-wiecznej Francji oraz nie do końca rzetelnego obrazu bohaterów, a mimo to uważam, że opowieść dość wiernie obrazuje napięte stosunki pomiędzy królem Ludwikiem XIII, kardynałem Richelieu oraz królową Anną Austriaczką. Ich dążenia do władzy, wzajemna nienawiść i chęć wybicia się ponad innych sprawiają, że książka obfituje w wiele historycznych zawirowań, w które zostają wciągnięci tytułowi muszkieterzy. Ponadto Dumas opisał w swojej książce stosunki międzynarodowe między Anglią i Francją oraz bezpośrednio powiązane z tym faktem zdobycie twierdzy La Rochelle, co automatycznie stawia "Trzech muszkieterów" jeśli nie na półce historycznej, to przynajmniej w jej pobliżu. Należy również pamiętać, że przedrewolucyjna Francja słynęła z licznych intryg, potyczek szermierczych oraz romansów, które idealnie nadają się do powieści typu płaszcza i szpady.

O jakich wydarzeniach chciałabym przeczytać? Przede wszystkim chciałabym dostać w swoje ręce powieści związane z moimi ulubionymi postaciami historycznymi jakimi są Juliusz Cezar, Krzysztof Kolumb oraz Marcin Luter. Wiem, że to mieszanka dość wybuchowa, ale z chęcią poczytałabym zarówno o wyśmienitym strategu, wielkim podróżniku, jak i odważnym zakonniku. Uważam bowiem, że byli postaciami wyrastającymi ponad swoje epoki i należy pielęgnować ich dziedzictwo. Jako że każdy z nich miał ogromny wpływ na wizerunek świata, w którym żyjemy, są również doskonałymi kandydatami do tworzenia historii alternatywnych z nimi w rolach głównych (dobrym przykładem są tu "Badacze czasu" Orsona Scotta Carda).
Oprócz tego ciekawią mnie czasy krucjat, inkwizycji (pojawienia się Krzyżaków na polskich ziemiach i szeroko rozumianego zepsucia kościoła) oraz rewolucje. Nie tylko francuska, która nastąpiła kilkadziesiąt lat po wydarzeniach rozgrywających się w "Trzech muszkieterach", ale również rosyjska, znacznie bliższa nam, Polakom. Są to wręcz niekończące się źródła możliwości i chętnie przeczytałabym książkę poruszającą te tematy z innego punktu widzenia.