Jedyne co mi przychodzi na myśl to Intruz Stephanie Mayer. Powieść utrzymana w zupełnie innym tonie niż saga Zmierzch i tak naprawdę bardzo dobra książka.  Akcja dzieje się w czasach nam współczesnych na Ziemi, choć nawiązuje się też do innych planet. Ziemia została skolonizowana w dość ciekawy sposób przez istoty zwane duszami. W rzeczywistej postaci wyglądają jak srebrzyste, przeźroczyste robaczki z mnóstwem czułków. Dusze opanowują ciała ludzi, przejmują kontrolę nad ich umysłami i w zasadzie w ten sposób opanowują całą planetę. Pozostali nieliczni i prawdziwi ludzie zwani niezasiedlonymi ukrywają się na pustyni i próbują znaleźć sposób dzięki któremu będzie można opanowanym przez dusze ludziom przywracać ich dawną tożsamość. Wszelkie przeprowadzone dotąd próby kończyły się fiaskiem, bo dusza wyjęta z ciała umierała, ale ta prawdziwa ludzka już nie wracała. Mimo to ludzie - rebelianci nie rezygnują.
Główną bohaterką jest Wagabunda dusza, która została wszczepiona w ciało młodej dziewczyny Melanie.  Melanie nawet po zasiedleniu przez Wagabundę stawia opór. Będąc więźniem we własnej głowie ukrywa przed intruzem swoje wspomnienia i myśli o bliskich z obawy, by intruz nie dowiedział się niczego co mogłoby pomóc Łowcom w odnalezieniu kryjówki prawdziwych ludzi. Wagabunda nie rozumie tego oporu, ludzkie uczucia i emocje są jej obce i nie radzi sobie z nimi. Gdy pewne przebłyski  z życia dziewczyny stają się dla niej widoczne mimo starań Melanie, nie potrafi nad nimi zapanować, ani się przed nimi obronić. Dziwi ją też fakt, że niektórzy opanowani przez dusze ludzie nadal pozostawali razem i darzyli  się uczuciem.  Wagabunda z natury jest łagodna, dobra i wrażliwa i właśnie ta wrażliwość powoduje, że zaczyna lubić Melanie, troszczyć się o jej młodszego brata i odkrywać w sobie chęć pomocy ludziom. Doznaje też przykrości i zniewag z ich strony, gdyż nie wierzą on w jej przemianę i dobre intencje, uważają ją za szpiega, w dodatku wielu ludzi straciło przez dusze swoich bliskich.  Wagabunda stopniowo staje się coraz bardziej ludzka i zaczyna rozumieć, że dusze obojętnie czym by się nie kierowały, nie miały prawa przejmować Ziemi.  Upór i więzy jakie łączą rebeliantów imponują jej i sama zaczyna darzyć cieplejszymi uczuciami jednego z mężczyzn. Przekonana o słuszności walki ludzi zdradza im  jak w sposób bezbolesny i bezpieczny zarówno dla duszy i dla człowieka dokonać rozdzielenia. Melanie, z którą dzieli ciało zaczyna traktować jak siostrę. Liczy się z tym, że gdy będzie wyjmowana z ciała swojej żywicielki umrze. Jednak ludzie, którzy zdążyli ją już polubić i docenić, znajdują dla niej ciało dziewczyny, która po rozdzieleniu nie obudziła się bo nie miała dość sił. W ten sposób już bez krzywdzenia nikogo wagabunda może żyć dalej wśród ludzi.  Książka pani Mayer nie tylko zadaje pytanie o to kim jesteśmy i co nas czyni ludźmi, ale też o granice naszej wolności, której nikt nie ma prawa naruszać.  Kluczem okazuje się być oczywiście wzajemna miłość i cała paleta emocji, za którą wszelkie istoty pozaziemskie nas zawsze chwalą w rożnych filmach.  Te uczucia, które często prowadzą człowieka na skraj destrukcji, odpowiednio pokierowane mogą też nas uratować i czynią nas wyjątkowymi. Do takich wniosków dochodzi Wagabunda stopniowo asymilując się z Melanie i kochając ją na tyle, by poczuć się w obowiązku zwrócić jej ciało nawet w obliczu groźby własnej śmierci.