Harry Potter - seria książek fantastycznych autorstwa brytyjskiej pisarki Joanne Kathleen Rowling. Dlaczego właśnie ten cykl powieściowy? Książki z tego cyklu cieszą się dużą popularnością począwszy od najmłodszych do dorosłych czytelników na całym świecie. Co jest w serii tej niezwykłego? Piorunująca mieszanka nowego fantastycznego świata zaczerpnięta po części z rodzimej Akademii Pana Kleksa Jana Brzechwy, hogwarts (tak nazywa się szkoła Harry'ego, w której korytarze i schody nie zawsze prowadziły w te same miejsca) - to nazwa starej angielskiej zabawy polegającej na tym,że dzieci wchodzą ukradkiem do czyjegoś domu i przedstawiają przedmioty tak, aby gospodarz myślał, że miejsce jest nawiedzone.Saga przygód młodego czarodzieja to fenomen na skalę globalną. Po powieści tej autorki sięgnęły nie tylko mole książkowe, ale także a może przede wszystkim ci, którzy wcześniej jakoś niechętnie czytali albo nie czytali w ogóle książek. Wzrost czytelnictwa jest widoczny dzięki temu cyklowi powieściowemu. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, dowodem tego jest sama autorka Joanne Rawling która początkowo jako osoba bezrobotna rozwódka ze zdiagnozowaną depresją stała się sławna i bogata  na całym świecie dzięki swoim powieściom o Harrym Potterze.

Administrator Comment

Na życzenie został usunięty wyraz "dużą".

"Saga Wiedźmińska - seria książek fantasy autorstwa Andrzeja Sapkowskiego. Książki o Geralcie z Rivii to dla mnie prawdziwy fenomen. Gdy ktoś prosi o polecenie dobrej książki fantasy, pierwsza na usta ciśnie się właśnie ta saga. Dlaczego akurat Wiedźmin? Uważam, że to świetna fantastyka, ze szczyptą humoru na poziomie, który nie każdy zrozumie i nie każdemu przypadnie do gustu.

Zastanawiać się wiele nie muszę. To zdecydowanie jest "Pieśń Lodu i Ognia" George'a R.R. Martina. Cykl ten niedawno był przekładany na serial produkcji HBO (drugi sezon już na wiosnę 2012!). Niedługo też ma wyjść polskie wydanie najnowszej części - "Taniec ze smokami".

Dlaczego to PLiO jest najlepszym cyklem jaki czytałem? Odpowiedź tkwi w wielu aspektach. Przede wszystkim cenie sobie wartką akcję. Książki Martina nie są nudne, ciągle coś się dzieje. Autor nie stroni od nagłych zwrotów akcji, potyczek, bitew, pojedynków.

Po drugie genialnie w tej książce zarysowane są intrygi. Polityka jest głównym wątkiem PLiO, w końcu w grę wchodzi zdobycie Żelaznego Tronu i wpływy na króla Westeros. Dzięki Martinowi możemy kibicować konkretnemu rodowi lub sojuszowi rodów, zarówno tych głównych, jak i tych pomniejszych. Są również postacie wpływowe, które grają same dla siebie jak Varys czy Littlefinger. Co najważniejsze, pomimo ogromnej ilości intryg Martin ani na chwilę się w nich sam nie gubi. Wszystko jest całkowicie logiczne, ale nieprzejrzyste - nie da się łatwo odgadnąć zamiarów poszczególnych bohaterów. W jego świecie nie ma czarnego ani białego - każdy gra dla siebie, bądź ma jakiś cel.

Intrygi są według mnie głównym wątkiem książki, dlatego zawsze mówię znajomym, że nie jest ona tak stricte fantasy. Jednakże ta minimalna dawka fantastyki (którą bądź co bądź uwielbiam bo to mój ulubiony gatunek) jest doskonale wkomponowana w całość. Z tego powodu osoby, które nawet nie lubią fantastyki, odnajdą w PLiO coś dla siebie. Ci zaś, którzy ją lubią, odnajdą smoki, bogów, fantastyczne stwory oraz starożytne istoty zagrażające
królestwu ludzi, czyli coś, co każdy fantasta lubi.

Kolejną perfekcyjną rzeczą u Martina jest ilość bohaterów. Powinienem również dopisać "ilość głównych bohaterów". Na początku każdego rozdziału napisane jest, o którym z nich będziemy mogli w nim poczytać. Często przerzucałem kartki aby zobaczyć kiedy będzie dalszy ciąg przygód Tyriona czy Jona Snow. W międzyczasie pomiędzy nimi było zawsze kilka rozdziałów przerwy na innych bohaterów, a całość zachowywała ciąg chronologiczny i sensowy. Zabieg taki wymaga od pisarza wielkiej dokładności i odwagi bo nie każdy podołałby ogarnąć taką ilość bohaterów. Martin robi to jednak świetnie.

Co więcej, autor nie waha się zabijać tych bohaterów. W momencie, kiedy akcja zaczyna słabnąć, kiedy dobro książki tego wymaga, bohaterowie są natychmiast uśmiercani. W PLiO nie ma się co do nich przyzwyczajać bo za kilka rozdziałów może ich już nie być. Jest to zdecydowanie zaleta, gdyż autorzy mają raczej tendencje do tworzenia postaci nieśmiertelnych. W PLiO nikt nie może powiedzieć kto przeżyję Grę o Tron, a kto zginie.

Z rzeczy mniej ważnych, lecz jednak wpływających na przyjemność czytania mogę wskazać śmiałe wątki erotyczne. Dla mnie jest to zaleta, gdyż raczej autorzy stronią od tego typu opisów, a przecież jest to ważna część życia. Podoba mnie się również geopolityka ukazana w książkach. Każdy z rodów ma jakąś ziemię i jest ona w jakiś sposób ważna. Starkowie mają ogromne obszary na zimnej północy, Lannisterowie zaś posiadają skromną ziemię, lecz znajdują się na niej liczne kopalnie złota.

Do tych wszystkich zalet dodałbym również tę, że książki PLiO są grube i bardzo wciągają. Osobiście wolę mieć 5 "kobył" na półce, niż 10 cienkich książek. No i wychodzi to też znacznie taniej.

Podsumowując Pieśń Lodu i Ognia G.R.R. Martina jest zdecydowanie najlepszym cyklem powieści, jaki czytałem. Mistrzowska akcja, intrygi, odrobina fantastyki, bohaterowie, zachowany sens logiczny - wszystko to sprawia, że cykl ten polecam każdemu kto pyta mnie o dobrą książkę.

Cykl, który wyjątkowo przypadł mi do gustu... Zastanawiałabym się nad wieloma tytułami, między innymi wcześniej tutaj wymienionymi... Harry Potter - dzieciństwo pokolenia 85'-94'. Pan Piekara ze swoim życiowym dziełem o Inkwizytorze Madderinie, wielka kopalnia zabawnych anegdotek, chrześcijańsko-fantastycznych potworów. Pan Brett z Pustynną Włócznią & Malowanym Człowiekiem, gdzie wszystko szybko się dzieje, nie ma zbędnego mędrkowania, tylko akcja rekacja, siła i walka podszywana miłością, czy przyjaźnią. Cykl o Kocie - psychotroniku autorstwa pani Joan Vinge, która napisała książkę młodzieżową dla dorosłych, o sierocie chłopaku, z dziwnymi zielonymi oczami z pionowymi źrenicami, stąd zował się Kotem. Umiał wchodzić w ludzkie umysły, przez co był szkolony przez rząd by potem walczyć z wrogimi imperiami. Jak sciene fiction nie lubię, tak ten cykl podszedł mi z powodu Kota - dojrzały, mroczny chłopak, który walczy bez cukierkowej oprawki, potrafi walnąć i warknąć.
 Ale to tylko wstęp. Cykl, który na mnie wywarł największe wrażenie to cykl o pewnej księżniczce-żołnierzu, autorstwa wrocławianina, pana Ziemiańskiego. Jakoże, tematem jest by uzasadnić dlaczego ten cykl przypadł MI do gustu, nie będę tu streszczać książek o Achaii, bo po pierwsze nie o to chodzi, a po drugie każdy szanujący się pochłaniacz fantastyki wie o czym powieść jest : )
 Dlaczego panienka Achaja przypadła mi do gustu? Lubię wszystko co agresywne, wulgarne i porywcze; w książkach, filmach czy nawet w mojej ulubionej muzyce. Lubię głośnych, roześmianych ludzi, którzy walą się po plecach w euforii, przeklną podczas wściekłości (częste posiedzenia Achaii w karczmie ze swoim oddziałem). Lubię prostotę, mówienie w twarz tego, co się myśli, nie owijaniu w bawełnę, nie sianiu intryg (chłopska Shaa). Lubię, gdy człowiek wierzy w coś i broni tego zażarcie przy bezczelnym obrażaniu. Lubię walki na śmierć i życie, lubię przy tym ten nieodłączny szacunek do wroga, przeciwnika (walka Achai z Nolaanem, ten erotyzm przez chwałę w zabijaniu Viriona). Lubię gdy mimo konwenansów, człowiek pozostaje sobą (scena z Achają, która była jedną z dwórek królowej, a pod suknią nosiła wojskowe buty, bezcenne : ) ). Fascynują mnie potężni, waleczni mężczyźni, którzy upadli na samo dno (przegenialny Hekke, w którym doszukuję się postaci samego pana Ziemiańskiego).
 Ten cykl jest dla mnie szczególny także dlatego, iż dzięki Achai zaczęłam wgłębiać się w fantastykę. Wypożyczyłam książkę z dziecięcej biblioteki, będąc bardzo nisko pod kreską pełnoletności, więc mama, pochłaniacz książkowy, po przeczytaniu Achaii, zabroniła mi jej ruszać : ) a wiadomo, co zakazane najlepiej smakuje, więc podkradłam książkę i się zakochałam. Miłość ta trwa do dziś.

Terry Goodkind - Miecz Prawdy

Jest to pierwszy prawdziwie epicki cykl fantasy, który mierzy się ze wszystkimi cechami gatunku, niczego nie ułatwiając, pokazując pełny, wszechstronny obraz wielowątkowej opowieści. Przy okazji opowiada losy bohaterów stojących po wszystkich stronach konfliktu, pozwalając nam ocenić ich intencje. Co prawda jasno pokazane jest kto w konflikcie ma rację, kto jest dobry a kto zły. Ale przecież to tylko ułatwia - widzimy motywy złych postaci nie mając wątpliwości, że są złe.

Oczywiście jak to bywa w przypadku wielotomowych powieści - są tomy lepsze i gorsze. U Goodkinda jednak te "gorsze" tomy są i tak znacznie powyżej średniej.

Co ciekawe - książka ta może się podobać zarówno młodszym jak i starszym czytelnikom, a o jej wartości świadczy fakt, ze wiele osób nie czytujących na co dzień fantastyki znajdzie w niej coś dla siebie. Coś co sprawi, że zapragną czytać dalej przygody Poszukiwacza Prawdy.

Według mnie książka ta (wystarczy pierwszy tom) najlepiej sprawdzałaby się jako lektura - zadaniem lektur jest bowiem pogłębienie wrażliwości młodych czytelników, rozwinięcie ich słownictwa, poszerzanie horyzontów i zaszczepienie miłości do czytania. Do tego celu powinno się użyć książek przyjemnych w odbiorze, nie zaś przepoważnych cegieł trudnych do strawienia nawet dla wytrawnego młodego czytelnika.

Cykl inkwizytorski Pana Jacka Piekary.

Dlaczego?
W każdym z nas siedzi mały człowieczek, który oficjalnie stara się żyć wg. ustalonych reguł, pomagać innym, nie jest materialistą, a z drugiej strony ma "w poważaniu" pokrzywdzonych, reguły i marzy o dostatnim życiu w szczęśliwości. Bóg pokarze mnie za te słowa, ale Mordimer Madderdin nie jest takim ideałem za jakiego uważają go niektórzy...  Dziś będzie bez nazwisk.
Świat taki jak nasz, tyle że obdarty z wszelkich cukierkowości, poprawności politycznej i udawanego współczucia. Dziwki są dziwkami, przestępców spotyka słuszna kara, a Chrystus ma jaja, by wymordować tych, którzy się mu sprzeciwili. Takiego świata każdy z nas pragnie. Nawet jeśli głośno tego nie okazuje. Ludzie są szyci jedną nicią, podatni na pragnienia, chciwi i bogobojni. Czy aby na pewno "bogobojni"? Jedyną słuszną wiarą jest połamany srebrny krzyż, który zwykł nosić na czarnym płaszczu Sługa Boży, Inkwizytor, nasz bohater.

Żyjemy w stresie, pośpiechu, otoczeni technologicznymi gadżetami i coraz bardziej oddaleni od przyrody. Pewna pierwotność klimatu jaki prezentuje Piekara, pozwala nam na odrealnienie się, ucieczkę do gorszego świata. Do świata, gdzie za swe słabostki płonęli byśmy na stosie, gdzie partie polityczne mogłyby co najwyżej knuć w piwnicach, robiąc w portki ze strachu przed nalotem Inkwizytorów. Brakuje nam przygód, podróży, emocji, wyraźnych postaci i odkrywania zagadek. Tak mili moi, książki te są podróżą z głównym bohaterem, dążącą do rozwikłania kolejnej zagadki. I choć niektórzy zarzucają autorowi odgrzewanie starego modelu prowadzenia historii w kolejnych tomach serii, to nie mówcie, że nie ciekawi was zakończenie. A że gdzieś tam trafi się łóżkowa scena z dziwką, wypatroszenie szlachcica, czy walka z czarną magią... Któż z nas nie lubi takich smaczków

Chrystus, który zszedł z krzyża jest herezją? Spróbuj powiedzieć Mordimerowi, że Chrystus umarł na krzyżu 

     Mi szczególnie do gustu przypadł cykl Miroslava Zambocha „Na ostrzu noża”. Jest to bardzo wciągająca powieść, której nie brakuje niczego. Koniasz, główny bohater książek, to twardy wojownik, który nie boi się niczego. Który stoczył już setki pojedynków i tyle samo nosił  blizn na swojej wychudłej twarzy. Był inteligenty, posiadał ogromne pokłady wiedzy, a jego instynkt można  było porównywać do niejednego dzikiego zwierza – to wszystko dawało wybuchową mieszankę. Potrafił odnaleźć się w świecie licznych intryg, przeciwności losu i zdrad. Jego misja przeprowadzenia karawany kilku tysięcy ludzi zakończyła się powodzeniem, mimo wielu prób kolaboracji przez wspólnika. I wielu prób zabójstwa... Jego życie było jedną wielką szkołą survival`u. Bez żadnych skrupułów był skłonny do mordowania, lecz tylko złych ludzi. Było w nim jednak jakieś wewnętrzne dobro – nie porzucił ludzi z karawany, którzy mieli nadzieję na nowe życie, choć w każdej chwili mógł uciec. Nie zawiódł nikogo, mimo że wielokrotnie narażał życie.
   Polecam te cykl. Nie brakuje w nim akcji, a wydarzenia były dla mnie zaskakujące. Ciekawa fabuła, bohaterowie stanowiący skomplikowane osobowości, prosty język – bardzo szybko przeczytałem i jestem zadowolony. W książkach pojawiają się liczne kobiety i ciekawe historie miłosne.