"Kamienie na szaniec"
Dlaczego?
Czytałam ją w klasie podstawowej - wcześniej nie miałam kontaktu z takimi książkami. Nie jest aż tak drastyczna jak inne książki oparte na faktach, z którymi miałam okazję zapoznać się później niemniej była pierwszą książką, która mną wstrząsnęła. Młodzi ludzie, którzy mieli całe życie przed sobą zostali zmuszeni do walki, do obrony. Dość mocno się z nimi utożsamiałam.
Często wracam do tej książki i za każdym razem czuję ogrom niesprawiedliwości i cierpień, które były udziałem tamtego pokolenia...

"Kwiat pustyni" Waris Dirie
Książka pozwoliła mi inaczej spojrzeć na świat. Odkryć prawdę o obyczajach i tradycji, jakie kultywuje się w Somalii. "Kwiat pustyni" to książka autobiograficzna. Pozwala spojrzeć na świat oczami autorki, która w swoim życiu niejedno przeszła. Pomimo przeciwności losu wytrwale i z uporem dążyła do celu. W wieku trzynastu lat, z niechęci do zawarcia małżeństwa ze starszym mężczyzną, porzuciła dom rodzinny i Somalię. Podjęła długą wędrówkę, która zakończyła się w Londynie, gdzie wkrótce potem, w wieku 18 lat, Dirie rozpoczęła karierę modelki. Zyskała sławę, co pozwoliło jej przybliżyć ludziom problemy Somalijek. Autorka opisuje brutalny rytuał obrzezania. Sama została mu poddana w wieku pięciu lat. Jest to element tradycji. Taki rytuał pozostawia niezatarty ślad w ludzkiej psychice. Ta wstrząsająca relacja krok po kroku uświadamia nam, że wciąż są jeszcze na świecie miejsca, w których dzieją się rzeczy dla nas niewyobrażalne, odrażające. Upór i zawziętość sprawiły, iż biedna, afrykańska dziewczynka przezwyciężyła wszelkie przeciwności losu i dokonała z pozoru niemożliwego.

"Niewinny" Johna Grishama.
Ron Williamson był jednym z najlepszych basebalistów w stanie Oklahoma. Wybrany do gry w lidze, wyjechał spełniając swoje marzenie o zostaniu profesjonalnym zawodnikiem. Po sześciu latach wrócił do rodzinnego miasta z kontuzją, nałogami i objawami choroby psychicznej. Kiedy w jego miasteczku zgwałcono i zamordowano młodą kobietę okazał się być idealnym kozłem ofiarnym. Razem z przyjacielem został skazany
za niewinność i nieumiejętność dowiedzenia jej. Dopiero po wielu latach, odroczonej egzekucji i wstawiennictwu wielu organizacji pozarządowych i uczciwych ludzi, Ron w końcu odzyskał wolność i twarz, po to tylko, by wpaść w większą depresję i po kilku latach umrzeć w męczarniach.Ta historia poruszyła mnie do głębi, ponieważ pokazuje, jak łatwo system może Cię zniszczyć w mgnieniu oka, wyłącznie dlatego, że jesteś ofiarą własnych marzeń.
Poza tym, wstrząsnęła mną informacja, że dokładnie w dnień moich narodzin Ron Williamson otrzymał informacje o dokładnej dacie egzekucji;
jedno życie miało się pojawić, a drugie zostać unicestwione.

"Ojcobójca" Martina Pollacka. Historia wspaniale pokazująca jak trudno dotrzeć do prawdy, ba, mało tego, że jest to czasem rzecz wręcz niemożliwa. Mocna rzecz.

Truman Capote "Z zimną krwią"
Książkę bez wątpienia czyta się jednym tchem. Poznawanie motywów i planowania, a w efekcie sposób dokonania zabójstwa czteroosobowej rodzinie z Kansas bezsprzecznie mrozi krew w żyłach. Późniejszy pościg za sprawcami, proces i moment egzekucji są niewątpliwie zatrważające i nie pozwalają oderwać się od lektury, zwłaszcza w obliczu zachowania sprawców zbrodni. Wybitna pozycja prozy amerykańskiej godna polecenia.

" Egzekutor" Stefan Dąmbski. 

 Są to wspomnienia byłego żołnierze AK, który w czasie wojny i bezpośrednio po niej działał w partyzantce na Podkarpaciu, zaś jego zadania polegały na wykonywaniu wyroków śmierci na  niemieckich i radzieckich okupantach oraz Polaków, którzy współpracowali z wrogiem. Książka ta urywa się niemalże w połowie, nie jest dokończona, gdyż autor tychże wspomnień, będąc już w zaawansowanym wieku popełnił samobójstwo w swym domu w Wielkiej Brytanii. Zarówno same wspomnienia  jak i tragiczny życiorys głównego bohatera porażają czytelnika. Czytając tę książkę byłem niezwykle poruszonym tym, jak bardzo można upodobnić się do zwierzęcia, dla którego zabijanie i śmierć jest czymś zupełnie naturalnym, zwykłym, nic nie znaczącym. Oto kilkunastoletni chłopiec wykonuje wyroki śmierci na "złych ludziach" bo takie otrzymuje rozkazy, bo tak trzeba, bo tylko to potrafi i wreszcie bo to lubi..Czy mordowanie w imię ojczyzny czyni człowieka mniej odrażającym mordercą? To pytanie musi zadać sobie każdy czytelnik tej książki i sam poszukać na nie odpowiedzi. Wydaje się, że sam autor u schyłku swego życia odnalazł ta odpowiedź..

Do ubiegłego roku miałam jedną taką książkę, która mną porządnie wstrząsnęła. Były to "Medaliony" Nałkowskiej. Ale mniej więcej rok temu "Czarne" wydało "Dzisiaj narysujemy śmierć" Wojciecha Tochmana. To był cios poniżej pasa.
Wstyd się przyznać, ale nigdy nie zainteresowało mnie to, co działo się w Rwandzie w 1994 roku. Owszem, wiedziałam, że było ludobójstwo, ale jakoś nigdy mnie to nie obeszło, nie zastanawiałam się kto, na kim i dlaczego... Myślałam, "było, minęło", a właściwie nie, nie myślałam o tym wcale.
To, że książka Tochmana będzie mocna, wiedziałam. Tego oczekiwałam. No ale autor zrobił rzecz niesamowitą, napisał tak, że mnie - osobę, która czyta dużo i nigdy nie wzrusza się jakoś specjalnie - bolało wszystko. Bolał mnie każdy mięsień, o którego istnieniu wiedziałam i nie. Bolały mnie włosy i paznokcie. Czułam się, jakby ktoś wbił we mnie nóż, otworzył brzuch i wypatroszył wszystko, co tam było. Każda z tych 140 stron była miażdżąca. Nie mogłam tego przeczytać za tzw. jednym zamachem. Musiałam sobie dawkować, bo chyba bym tego inaczej nie przetrawiła. A i tak, czytając, myślałam: "Tochman, cholera jasna, czemu Ty mi to robisz, czemu nie dasz mi spokojnie żyć, czemu nie możesz pisać, o czymś innym, przyjemnym?!". Już wiem czemu, to było potrzebne po to, żeby ktoś taki, jak ja zrozumiał, jak wielka, ogromna krzywda wydarzyła się tak całkiem niedawno. Żeby dotarło do mnie, że sąsiad mordował sąsiada a mąż żonę. Że w ciągu tych stu dni Tutsi musieli walczyć o każdą sekundę życia, wyzbywając się w ten sposób ludzkich odruchów, że nikt im wtedy nie pomógł... Że podczas gdy ja, sześcioletnia gówniara, zastanawiałam się, czy mama kupi mi nową sukienkę albo lalkę, to w tym samym czasie, moi rówieśnicy z Ruandy, widzieli, jak na ich oczach ginęli ich najbliżsi, a sami mieli ogromne szczęście, jeśli udało im się przeżyć. Że gdy ja biegałam po podwórku zajadając się cukierkami i popijając sokiem, to w tym samym czasie moi rówieśnicy głodowali po kilka dni, żeby później umrzeć z pragnienia. To jest niewyobrażalne, że człowiek człowiekowi mógł zrobić coś takiego.

Tak, "Dzisiaj narysujemy śmierć" jest najbardziej wstrząsającą książką, jaką do tej pory czytałam. Nie mogę jej przeżyć do tej pory, nie mogę o niej zapomnieć. Wojciechu Tochmanie, dziękuję Ci za to, że "walnąłeś mnie obuchem w łeb", tego mi było trzeba.
A Ty, czytelniku, jeśli jeszcze nie dotarłeś do tej pozycji, weź sobie kubek mocnej herbaty, siądź pod kocem i do zobaczenia za kilka godzin, gwarantuję Ci, że z Rwandy powrócisz zmieniony.