Jest wielu autorów, których darzę szacunkiem ze względu na ich pisarski talent. Gdybym jednak miała „postawić” na jednego pisarza, od którego chciałabym się uczyć rzemiosła, to byłby to bez wątpienia Michał Witkowski. Dlaczego wybrałam akurat  jego? Być może dlatego, że jest to chyba jeden z najbardziej rozpoznawanych, współczesnych pisarzy polskich. Być może również dlatego, że Witkowski jest postacią kontrowersyjną. Jego osobę i twórczość można kochać lub nienawidzić.  Sam fakt, że proza tego autora została przetłumaczona na trzynaście języków, mówi o jego popularności na świecie. Osobiście uważam, że Witkowski niezaprzeczalnie posiada talent pisarski. Każde jego dzieło jest dla czytelnika przeżyciem. Czego zatem chciałabym się nauczyć od „Michaśki”?

Po pierwsze chciałabym potrafić, tak jak on „wejść” w środowisko społeczne i swobodnie je opisywać. Ciekawi mnie skąd autor bierze pomysły na pisanie o życiu właściciela lombardu, kierowców tirów czy drwali. Zastanawia mnie również, w jaki sposób Witkowski tworzy fabułę swoich utworów. Czy wykorzystuje wyłącznie własną wyobraźnię, czy też przed stworzeniem książki jest wnikliwym obserwatorem opisywanych środowisk. Czy prowadzi on jakiś specjalny rejestr powiedzeń i zwrotów typowych dla pewnego środowiska, których potem swobodnie używa w książkach. Chciałabym umieć tak jak on dostrzegać w ludziach charakterystyczne szczegóły, na podstawie których można stworzyć portret psychologiczny jakiegoś bohatera literackiego. Ale to nie wszystko, czego mógłby mnie nauczyć Michał Witkowski.

Po warsztatach z tym pisarzem, chciałabym umieć swobodnie tworzyć teksty o tematyce homoseksualnej. Witkowskiemu bowiem nie sprawia żadnego problemu opisywanie życia ciot. Dał tego znakomity przykład w „Lubiewie”, które jest chyba najlepszym dziełem tego autora.  Chciałabym umieć bez skrępowania pisać o kolejnych gejowskich podbojach, o spełnionych i niespełnionych miłościach homoseksualnych, tak jak Witkowski - z dużą dozą ironii. Myślę, że we współczesnym świecie warto poruszać tematy, które nas dotyczą. Nie należy traktować homoseksualizmu jak choroby. Dlatego też lekki styl pisarski, który Witkowski wykorzystuje, by opisywać homoerotyczne fantazje, uważam za ten najbardziej odpowiedni. 
Chciałabym również wiedzieć, jakie chwyty w swoich dziełach stosuje Witkowski, że czytelnik nie potrafi ani na chwilę oderwać się od fabuły jego książki. To ciekawe, jakich zabiegów używa, by tak skutecznie stopniować emocje wywoływane u odbiorców jego tekstów. Czy ma to coś wspólnego z aluzjami literackimi, muzycznymi filmowymi, które wplata do swoich książek? Czy też jest to związane z uporządkowanym schematem akcji, który autor tworzy sobie jeszcze przed napisaniem utworu?

Na tych hipotetycznych warsztatach chciałabym też dowiedzieć się od Witkowskiego, jak skonstruować taki tytuł książki, by zyskała ona popularność nie tylko wśród krytyków literatury, ale również wśród przeciętnych czytelników. Czy należy stosować prowokację jak w „Barbarze Radziwiłłównie z Jaworzna-Szczakowej”, czy raczej dwuznaczność jak w tytule powieści „Lubiewo”? Przecież tytuł jest równie ważny, jak fabuła książki, bo to właśnie za jego sprawą po jakąś pozycję sięgamy lub nie.

Podejrzewam, że w trakcie warsztatów z Michałem Witkowskim, przyszłoby mi do głowy jeszcze wiele innych pytań, za sprawą których chciałabym uzyskać od autora pewne wskazówki, które mogłabym wykorzystać w swoich pisarskich próbach. Jego postać jest na tyle inspirująca, że z pewnością nie nudziłabym się podczas zajęć z tym autorem. Mam  nadzieję, że kiedyś będę miała okazję poznać Witkowskiego i wziąć udział w podobnym przedsięwzięciu organizowanym z udziałem tego pisarza.