Aby zgarnąć jedną z tych nagród, należy wymienić jedno imię i nazwisko, które najbardziej kojarzy Wam się z literaturą kobiecą. Proszę w kilku zdaniach uzasadnić swój wybór.

Pamiętajcie! Każdy użytkownik może dodać do tego wątku wyłącznie jeden wpis konkursowy. Komentarze nie na temat będą usuwane. Konkurs potrwa do 11 grudnia 2011 włącznie. Zwycięzcy zostaną ogłoszeni w ciągu następnych 3 dni roboczych w tym wątku na naszym forum.

Uwaga! - Osoby, które posiadają ostrzeżenie na naszym forum, nie mogą brać udziału w konkursach!!! Darmowa wysyłka wygranych książek obejmuje wyłącznie teren naszego kraju (Białystok - tylko odbiór osobisty).

Po ogłoszeniu wyników zwycięzcy mają 1 miesiąc na zgłoszenie się po nagrodę. Jeżeli w tym terminie nie otrzymamy żadnej wiadomości od zwycięzcy, nagroda przepada!

Mogłabym napisać Danielle Steel, ale nie... lepszą od tej pani jest dla mnie LaVyrle Spencer. Ta kobieta pisze literaturę stanowczo kobiecą, jednak w jej formie nie jest ona tak "kiczowata" oraz harlequinowata. Książka, która zdobyła moje serce to "Koliberek" - ciepła opowieść, w której na głowę pewnej kobiety spada dwóch mężczyzn - jeden ułożony i szarmancki oraz drugi - niepokorny i przystojny. Los chciał, że ten dobry został napadnięty przez złego, w efekcie czego oboje lądują w pewnym miasteczku w domu owej kobiety, konkurując ze sobą o jej serce. To nie tylko romans, ale również erotyk (duży ukłon w stronę autorki za piękne opisy, nie ocierające się jednak o perwersję), a także komedia, która rozbawia do łez. Ta książka to kwintesencja kobiecości, zresztą jak cały dorobek tejże autorki:)

Jest kilka nazwisk, które kojarzą mi się z literaturą kobiecą, ale jeśli mam wskazać tylko jedną autorkę, to stawiam na angielską pisarkę i dziennikarkę Helen Fielding. Pani ta napisała jak na razie niewiele książek, ale chyba nikt nie powie, że nie kojarzy pewnej bohaterki- zwariowanej i nieco nierozgarniętej, trzydziestoletniej singielki, której życiowym celem jest znalezienie partnera życiowego (a w perspektywie męża)- panny Bridget Jones. Jej perypetie w dążeniu do tegoż celu zostały opowiedziane w sposób humorystyczny w Dzienniku Bridget Jones, a następnie kontynuowane z nie mniejszym powodzeniem wśród czytelników w powieści W pogoni za rozumem: Dziennik Bridget Jones.

Czytelnik może śledzić poczynania panny Jones w wielu przezabawnych sytuacjach: Bridget odziana w skąpy strój na bardzo poważnym przyjęciu w domu rodziców, Bridget fałszywie odśpiewująca przebój z Titanica na imprezie organizowanej w pracy z okazji świat, Bidget usiłująca wygłosić mowę do wyłączonego z prądu mikrofonu itp. Naturalnie można się śmiać, kręcić nosem i wybrzydzać, że to niepoważna literatura i że szkoda na nią czasu, jednak ośmielę się zaryzykować tezę, że nic tak nie potrafi poprawić humoru jak próba spojrzenia na świat z perspektywy pewnych przerysowanych sytuacji, bohaterów i mało prawdopodobnych zdarzeń, z których ci biedni bohaterowie starają się wybrnąć z twarzą. A to już naprawdę jest coś.

Według mnie to Jodi Picoult jest pisarką, która świetnie zna psychikę kobiety uwikłanej w różne sytuacje życiowe. Przeczytałam prawie wszystkie jej książki i stwierdzam,że doskonale przedstawia kobietę na każdym etapie jej życia i w różnych życiowych rolach np: dziecko: "Krucha jak lód", dojrzewającą nastolatkę: "Karuzela uczuć",zakochaną nastolatkę: "Czarownice z Salem Falls", kobietę wychowywaną tylko przez ojca i jej rozterki w obliczu tajemnicy:"Zagubiona przeszłość", matkę molestowanego dziecka: "W imię miłości", kochankę i zdradzaną żonę: "Deszczowa noc", matkę chorej dziewczynki:"Przemiana", kobietę podejrzaną o zabicie dziecka "Świadectwo prawdy" i wiele, wiele innych kobiecych sylwetek. Tak Jodi Picoult  kojarzy mi się niewątpliwie z literaturą kobiecą, czytam ja- jako kobieta, moje koleżanki, kuzynki, mama ,ciotki, jest nas wiele.

Z literaturą kobiecą kojarzy mi się wiele nazwisk polskich i zagranicznych autorów (na marginesie należy dodać, że są to nazwiska kobiece, nie znam męskich). W związku z tym, iż nie znoszę Harlekinów mam ograniczony wybór. Wybieram więc bardzo płodną polską pisarkę. Jest nią Monika Szwaja. Książki tej pani traktują o życiu przeciętnych ludzi w polskich realiach a mimo to są pełne humoru. Czytając książki tej pani odnoszę wrażenie, że wszystko, co przydarza się bohaterom książek mogło wydarzyć się naprawdę. Ponadto książki tej pani dają mi zawsze dużo do myślenia oraz wzruszają. Pozwalają spojrzeć na własne życie z innej perspektywy a przede wszystkim dają nadzieję, że w Polsce żyją jeszcze ludzie, którzy są w stanie pomagać innym bezinteresownie. Książki pani Moniki tchnął optymizmem, którego proza życia potrafi zabić. Istnieje jednak coś, co wyróżnia warsztat pisarski pani Szwai spośród wielu innych pisarek. Tym czymś są używane – wplatane w tekst – niebanalne słówka. Sama posługuję się podobnymi. Pani Monika bije mnie jednak na głowę. Przykład. „Do wypęku” – to chyba ulubione słowo pisarki i moje również. Takie słówka stanowią kwintesencję stylu pisarskiego pani Moniki Szwai. Każda kobieta znajdzie w jej dorobku coś dla siebie. A jak połknie bakcyla to już nie będzie mogła przestać czytać książek tej pani. Dlatego to nazwisko zawsze będzie mi się kojarzyło z literaturą pisaną przez kobietę dla kobiet, bo kto lepiej nas zrozumie niż my same.

Literatura kobieca, to dla mnie  Jane Austen. Między innymi dlatego, że uwielbiam powieści historyczne, ale to tylko drobiazg. Bo wprawdzie akcja dzieje się w czasach odległych, to poruszane przez nią tematy są wiecznie żywe. Przede wszystkim wybrałam właśnie ją, ponieważ w sposób niezwykle trafny opisuje rozmaite ludzkie charaktery, często puste, nikczemne i proste, ale równie często bardziej skomplikowane i pełne podniosłych idei. Często postaci pozytywne, czasem głupie i naiwne, czasem bystre i dojrzałe, biernie poddają się uczuciom. A tych w prozie Jane Austen nie brak.  Jej bohaterki i bohaterowie są zawsze bardzo ludzcy, z cała gamą słabości, czasem małostkowi, ale zawsze zdolni do wzniosłych uczuć. Książkę Duma i uprzedzenie uważam za obowiązkową lekturę każdej kobiety. A samą Jane Austen, za jedną z prekursorek kobiecej literatury.

Mój wybór to Monika Szwaja. Autorka, która przepisze Ci „Romans na receptę”, zbuduje „Dom na klifie” i zabierze do „Zatoki Trujących Jabłuszek”.  Po lekturze jej książek poczujesz się „Stateczna i postrzelona”. Już nigdy nie powiesz o sobie „Jestem nudziarą”, tylko sięgniesz po „Zapiski Stanu Poważnego”, aby  za krótką chwilę stać się „Artystką Wędrowną”.  Dzięki pani Monice możesz stać się „Gosposią prawie do wszystkiego”, która podając „Zupę z ryby fugu” urządzi małą „Powtórkę z morderstwa”. Jako zachęcona do działania „Matka Wszystkich Lalek” zostaniesz założycielką „Klubu Mało Używanych Dziewic” i będziesz gromkim krzykiem zachęcać „Dziewice, do boju”. 
Każda kobieta powinna mieć na jej punkcie bzika, bo tak fantastycznie pisze Szwaja Monika. Lekkość do kwadratu i  humoru tona sprawiają, że po lekturze Szwai jestem cudownie odprężona 

Pierwsze skojarzenie przychodzące mi na myśl po ujrzeniu hasła "literatura kobieca" to Katarzyna Grochola. Zdaję sobie sprawę, że wybór oryginalny nie jest - myślę jednak, że jest reprezentatywny. Jest to wybór czytelnika, którego specjalnością literatura kobieca nigdy nie była, nie jest i raczej nie będzie. Przeczytałem kilkanaście (może kilkadziesiąt) książek, które można oznaczyć taką etykietą, z reguły polecanych przez miłośników (czy raczej miłośniczki) tego rodzaju literatury. Raczej nie jest zbiegiem okoliczności fakt, że najwięcej spośród nich jest właśnie autorstwa Pani Grocholi. Co więcej, książki akurat tej Pani wydały mi się, spośród wszystkich czytanych tego typu książek, najbardziej przesłodzone, naiwne, naciągane i sztuczne. Mimo że powieści i opowiadania Katarzyny Grocholi nie kojarzą mi się szczególnie pozytywnie, z całą pewnością kojarzą mi się właśnie z literaturą kobiecą.