Zainteresowanie wampiryzmem zdaje się wzrastać na wszelkich płaszczyznach, z jakimi możemy mieć do czynienia. Przenikają już one świat telewizji czy gier komputerowych, a ostatnio coraz pewniejszym krokiem wkraczają do literatury. Do tej pory mieliśmy jednak pewność, że ich opisywanie w tych tworach nie ma nic wspólnego ze światem rzeczywistym. Co jednak, jeśli poza światem fikcyjnym opanują również nasz rzeczywisty świat? Czy będzie w nim jeszcze miejsce dla nas? Dla ludzi?

Nakło to miasto znajdujące się 30 km od Bydgoszczy. To tutaj miejsce miał początek łańcucha zdarzeń, który wstrząsnął całą Polską. Nad rzeką znaleziono zwłoki kobiety. Liczne ślady na jej ciele wskazywały na ugryzienia. Policja przez kilka dni starała się ukryć całe to morderstwo, ale wieści rozeszły się bardzo szybko, co wywołało fale protestów wśród mieszkańców.

Podkomisarz Zbigniew Modrzejewski wciąż nie chciał zdradzać zbyt wiele na temat tej zagadkowej śmierci, zgodził się jednak na krótką rozmowę.
- Zwłoki kobiety zostały odnalezione przez jednego z mieszkańców 20 lipca bieżącego roku. Nie ma jednak powodów do niepokoju. Ugryzienia na ciele ofiary jednoznacznie wskazują na to, że napadło ją zwierzę. Na razie nie mogę udzielić więcej informacji.

Czy to naprawdę tylko zwierzę czy może fikcyjne fantazje zaczęły ingerować w rzeczywistość? Informacja ta może nie zyskałaby takiego rozgłosu, zwłaszcza, że oficjalnie uznano, że winnymi całego zamieszania są jedynie nietoperze zwane wampirami, które w podobny sposób piją krew ssaków. Jedynym jednak argumentem, który podważał założenia policji, jest fakt, że ów zwierząt nie spotkamy w Polsce, gdyż żyją w klimatach tropikalnych, głównie w Ameryce Południowej i Środkowej.

Podkomisarz ukierunkował się do tego faktu następująco:
- To żaden argument. Obojętnie jak bardzo wzmocnimy służby graniczne, przemytnicy zawsze znajdą sposób, na przewiezienie pakunków, także zwierząt. Sprawa jest w trakcie badań, ale trzymaliśmy zgłoszenie o prawdopodobnym przemycie nietoperzy przez granicę.

Takie były zapewnienia policji i śledczych jeszcze niespełna dwa miesiące temu. Okazuje się jednak, że sprawa nie zakończyła się na tym wydarzeniu. Po dwóch tygodniach odnaleziono kolejne zwłoki kilka kilometrów od miejsca ostatniego zdarzenia, w lesie. Tym razem ofiarą był mężczyzna, obrażenia na jego ciałach wskazywały, że zbrodnia została popełniona w ten sam sposób. Jakichkolwiek poszlak, mogących rozwiązać tę historię, brak.

Pani Jadwiga K. znała drugą ofiarę i wciąż nie może uwierzyć w to, co się stało.
- To niewiarygodne. O takich rzeczach to tylko w telewizji słyszałam, a teraz to się dzieje naprawdę. Policja wciąż mówi, że mamy być spokojni, bo panują nad sytuacją, a to drugi trup w ciągu miesiąca. Boimy się wychodzić z domu. Boimy się wypuszczać nasze dzieci dalej... Jak długo to jeszcze potrwa?

Takich obaw jest więcej, a służby mundurowe, które w ostatnich dniach zalewały miasto, nie radzą sobie z zaistniałą sytuacją. Mieszkańcy zaczęli robić zapasy i barykadować się w domach w obawie o swoje życie. Do tego czasu na policji zgłoszono zaginięcie większej ilości osób. Prawdopodobnie do domu nie wróciło czworo nastolatków, dwie dorosłe kobiety i jeden mężczyzna. Skąd te nagłe zaginięcia, skoro policja jest pewna, że nic nikomu nie grozi?

Ich zapewnienia są jednak coraz mniej przekonujące. Trzy dni temu, 13 października odnaleziono kolejną ofiarę. Tym razem żywą. Mężczyzna, który pragnął zachować anonimowość, przebywający aktualnie w szpitalu, zgodził się opowiedzieć o tym, co mu się przytrafiło.
- To było... dziwne. Niewiele pamiętam, co się działo. Podobno nie było mnie tydzień. Nie wiem, gdzie byłem. Pamiętam, że czułem ból, ale tylko przez chwilę. Potem to było jak... narkotyk. Odpływałem i znów nie było nic. Znęcali się nade mną, ale w końcu nie miałem sił, żeby to zauważyć.
- Policja twierdzi, że poprzednie ofiary były zaatakowane przez nietoperze. Ty nie mówisz o zwierzętach...
- Nie. To byli prawie ludzie. Może była w nich zwierzęcość, ale byli tacy jak my. To wiem na pewno.
- Jak udało ci się uciec?
- Chyba... chyba po prostu się mną znudzili...
Rodzina poszkodowanego nie zgodziła się na więcej pytań.

Na razie te wszystkie wydarzenia są owiane tajemnicą, ale w zapewnienia, że zwierzęta zabijają ludzi nikt już nie wierzy. Mieszkańcy masowo przybywają do kościołów nie tylko, by się modlić, ale przede wszystkim po to, by otrzymać wodę święconą. Ze sklepów znika czosnek i kwiaty werbena. Czy ta broń, którą telewizja i książki kazały nam uznać za skuteczną, rzeczywiście uchroni nas przed śmiercią?

Profesor Andrzej Nowak, ceniony kulturoznawca i religioznawca, ma na ten temat swoje zdanie:
- Mitologia słowiańska dała nam obraz tych demonów, które przesiąknęły nasza kulturę i nie sposób już od niej uciec. Tak, jak nasza religia katolicka stała się dla nas rzeczywistością, tak ów stworzenia, których się obawiano, być może istniejące wtedy jedynie na kartach papieru, dziś się urzeczywistniły. Potęga podświadomości, o której pisał dr Murphy, ma wiele dróg, w które nie do końca chcemy wierzyć. Ja wiem, że nawet jeśli początkowo winne w rzeczywistości były jedynie przemycone zwierzęta, zbiorowa imaginacja przekształciła je w prawdziwe demony, wampiry, których teraz naprawdę musimy się obawiać.

Czy sposób, w jaki przywoływaliśmy wampiry, bawiąc się nimi w książkach, pozbawiając je agresji i czyniąc podobnymi do nas, ludzi, rzeczywiście je wywołało? Jeśli tak, co poszło źle i czemu zabijają w przeciwieństwie do swoich literackich odpowiedników? Podobnych koncepcji jest wiele. Druga, która znalazła wielu swoich zwolenników, mówi, że one żyły między nami dużo wcześniej, ale dopiero oswajanie się z nimi, uświadomiło im, że nie muszą już żyć w ukryciu.

Prof. Nowak dodaje jeszcze, że nie potrafi zaprzeczyć także drugiemu rozwiązaniu.
- Wciąż za mało wiemy, by stwierdzić fakt, możemy jedynie spekulować. Dla mnie jednak pewne jest, że to nie zwierzęta, choć też nie ludzie. Mitologia się spełnia, historia się spełnia, literatura, fikcja... Teraz już za późno, by myśleć, w jaki sposób ona nas znalazła. Apeluję jednak - uważajcie czego pragniecie.

Pozostaje więc wiele pytań: czy mamy się czego bać? Czy to naprawdę tylko nietoperze, które nigdy nie powinny znaleźć się w  Polsce? Czy to zbiorowe wyobrażenie i wystarczy tylko o nich zapomnieć? Czy to kulturowa fascynacja kazała im wyjść z ukrycia? Która wampirza - i do tej pory fikcyjna - koncepcja rozwiązania tego problemu ma zastosowanie w rzeczywistości? Czy zaklęte pierścienie niedługo sprawią, że będą mogli chodzić za dnia i pić krew zwierząt, czy raczej musimy czekać na wynalezienie krwi syntetycznej, która zaspokoi ich pragnienie?

Pewnie nie raz po przeczytaniu podobnej paranormalnej książki myśleliście sobie, co by było, gdyby tak wyglądała rzeczywistość. Teraz jedynie mogę dołączyć się do apelu prof. Nowaka i prosić byście pamiętali, czego pragniecie, bo to wszystko może się spełnić. Na razie najważniejszym pytaniem, które wciąż musimy sobie zadawać jest: czy to wszystko kiedyś się skończy?

       Na spotkaniu redakcyjnym, gdy naczelny podejrzanie poczerwieniał i wykazywał wyraźną chęć zamordowania kogoś z nas, litościwie rzuciłam uwagę, która miała wszystkich zelektryzować:
       — Niech to będzie tekst o wampirach.
       Po prawdzie to nie był mój pomysł, a znajomego z baru, jednak kto by się przejmował szczegółami w krytycznej sytuacji. Zazwyczaj odwiedzałam bary z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, gdy brakowało mi pomysłów na światłe artykuły, które zazwyczaj pisywałam, a trzeba było koniecznie coś dostarczyć i to błyskawicznie. I tak po paru piwach albo drinkach jakoś łatwiej mi się myślało; po prostu mniej się przejmowałam głupotami, które wypisywałam. Poza tym czasem można było usłyszeć coś na tyle ciekawego, że nadawało do przerobienia na artykuł. Po drugie, ćwiczyłam własną wyobraźnię, czyli chodziło o to, aby po wysłuchaniu przeraźliwie nudnej historii jakiegoś nieszczęśnika, zrobić z tego naprawdę zajmującą rzecz. W ten sposób powoli nabierałam wprawy.
       — Nie wygłupiaj się… — zaczął kolega z sekcji zajmującej się reklamami, Misza, lecz urwał pod groźnym spojrzeniem naczelnego. Reszta przezornie milczała, zapewne szczerze żałując, że nie udało im się wymyślić czegoś głupszego. Ten pomysł z UFO też należał do mnie!
       — Nie zapomnij wspomnieć o czosnku i kołkach — zarządził naczelny, jednocześnie ucinając na stracie jakąkolwiek dyskusję. W zasadzie niepotrzebnie, gdyż w naszej redakcji był tylko jeden prawdziwy dziennikarz, Misza, który jednak niczego nie pisał. Reszta sępów czekała na jakiekolwiek zlecenie – temat nie miał żadnego znaczenia.
       Na koniec spotkania posłałam kpiące spojrzenie Miszy, ciesząc się z tego małego zwycięstwa. Zarazem muszę przyznać, że nie rozumiałam faceta – przecież dobrze wiedział, dla jakiego rodzaju pisma pracował i co w nim zamieszczano, więc po co, u licha, ciągle próbował prostować różnorodne fakty, skoro to nie miało żadnego znaczenia. Zresztą kogo obchodziło, że wampiry nie istnieją? Grunt, że ludzie chcieli o tym przeczytać. Tylko to się liczyło (i rzecz jasna wypłata, którą regularnie otrzymywałam).



       Przeglądając dzisiejsze bestsellerowe pozycje, można odnieść wrażenie, iż wampir stanowi rodzaj niegrzecznego chłopca, o którym marzy niejedna dziewczyna. Niemniej jednak trudno dopatrzyć się w nim cokolwiek groźnego. Oczywiście na początku znajomości będzie burkliwy, mruczał pod nosem, od czasu do czasu okaże się nieuprzejmym gburem i powie coś złośliwego, jednocześnie nie zrezygnuje z dziwnych uwag czy też tajemniczych min. Po prostu fascynuje biedną dziewczynę. A na sam koniec biedak już je z jej ręki, gotowy do spełniania niemalże każdego życzenia.
       Przypuszczam, że moi czytelnicy o nadzwyczajnych zainteresowaniach i wyjątkowo otwartych umysłach z pewnością zgodzą się ze mną, że w życiu codziennym wcale nie jest tak dobrze, jakby wielu chciało sądzić. W tym celu przeprowadziłam małe śledztwo, aby przekonać się, jak to wygląda naprawdę. Wierząc zarazem w inteligencję moich drogich czytelników, doszłam do wniosku, że nie ma sensu udowadniać coś, co sami niewątpliwie wiecie lepiej ode mnie, czyli faktu istnienia potworów zwanych wampirami.
       A zatem do rzeczy!
       Okazało się, że najprościej będzie zapytać samych zainteresowanych i tak jeden z nich to i owo mi opowiedział (zapewniam Was, moi drodzy, tym spotkaniem tak naprawdę niewiele ryzykowałam, ponieważ nie zapomniałam o koniecznej przezorności w tych okolicznościach, lecz to akurat nie był czosnek). Ów osobnik bynajmniej nie wyglądał groźnie ani romantycznie. Niestety, życie często rozczarowuje. I tak przykładowo wspomniał, że nim został wampirem miał misterny plan tego, co zamierzał osiągnąć; miał wspaniałe marzenia, które się nie spełniły – zamieniły się w proch. To go zabiło. A samo życie po śmierci było samotne i we wiecznych ciemnościach, co nikogo nie mogło cieszyć. Zwłaszcza że za życia lubił towarzystwo. Jednak teraz jest już za późno na jakiekolwiek zmiany – pozostała samotność. Poza tym stracił już wszystkich swoich przyjaciół (nie chciał mi wyjawić, w jakich okolicznościach). No cóż, moi drodzy, sami przyznacie, że to niezbyt ciekawa perspektywa i zapewne dlatego tak trudno znaleźć jakiegokolwiek wampira. Wygląda na to, że wieczność jest przereklamowana.
       Przy okazji udało mi się ustalić, że czosnek i kołki osikowe mogą poważnie zaszkodzić wampirom, lecz nie uzyskałam potwierdzenia w kwestii krzyży i wody święconej, więc coś może być na rzeczy (milczenie tego nieszczęśnika wydało mi się wymowne). Tak więc, nie zrezygnuję i dalej będę badać sprawę, pragnąc usatysfakcjonować głód wiedzy moich drogich czytelników.


       Cieszyłam się nie tylko dlatego że mój artykuł ukazał się na pierwszej stronie, ale również z powodu reakcji czytelników, których można było podzielić na dwie grupy. Pierwsi, którzy stale powątpiewali w moje relacje i wytykali różnego rodzaju błędy logiczne, co skrycie bardzo mnie bawiło. Drudzy, którzy wierzyli w każdą głupotę napisaną przeze mnie i traktowali to niczym fakt. W każdym razie wróciłam do domu zadowolona. Zaraz po wejściu do środka poczułam się dziwnie. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę z prawdziwym zdumieniem, że to niepewność, wręcz niepokój. Nigdy tak nie czułam się we własnym domu! Zdezorientowana rozejrzałam się, lecz nic nietypowego nie zauważyłam. Weszłam do pokoju, po drodze pozbywając się torebki i płaszcza. Usiłowałam się otrząsnąć, lecz mimo to czułam, jak ogarnia mnie chłód wzdłuż kręgosłupa; narastał we mnie strach. Wtedy spojrzałam w kąt pokoju i tam w mroku ktoś się czaił. Najpierw dostrzegłam zimne oczy, lecz nie to było w nich najgorsze. Zrobił krok w moją stronę, a mnie sparaliżowało z przerażenia jak nigdy przedtem w życiu. Narastały we mnie mdłości spowodowane strachem. Zbliżała się do mnie istota, która z całą pewnością nie była człowiekiem…