Zwykły letni dzień, ale już wpadający w jesień.
Słoneczko grzało, ale nie paliło. Dzień idealny aby napić się taniego winka w cieniu przydomowego kasztanu. Co prawda kiedyś próbował ów kasztan zawładnąć ziemią, ale aktualnie był to zwykły suchy badyl..
Jakub zatarł ręce i sięgnął po pierwszą butelkę, zamachnął się i uderzył w dno tak, że korek wyskoczył z szyjki.
Towarzyszył temu duży huk i swąd siarki - o wiele silniejszy niż powinien wydobywać się z flaszki.
-Ki czort?
-Alojzy jestem.
Jakub obrócił się i zobaczył delikwenta który przedstawił się jako Alojzy. Rogi, czerwona peleryna i kopyta, autentyczny czort.
-Uh, kiego znów? Do piekła mnie ciągnąć znowu będziecie? Sprzątnęliście już ten bałagan który zostawiłem po sobie ostatnio?
-Hm, ja tu w trochę mniej oficjalnej sprawie...
-A no to co innego.
Jakub gestem pokazał dla gościa aby przysiadł przy nim i podał mu drugą odkorkowaną butelkę.
-No to siup!
Na Jakubie jabol nie zrobił najmniejszego wrażenia - no może poza błogim uśmiechem po odsunięciu butelki od ust. Alojzy natomiast z jakiegoś powodu nie mógł przestać kaszleć i pokazywał ręką na swoje plecy.
-Hy, dziwne wy macie u siebie sposoby picia.
Kiedy już kaszel ucichł, a oczy Alojzego przestały przypominać szkło od teleskopu zagadał:
-Słuchaj Jakub, mamy taki mały problem tam u siebie... W sumie to szefostwo o tym wie, ale o tym nie wie, wiesz o czym mówię?
-A no chyba coś mi do głowy przychodzi. Oficjalnie znaczy cicho o tym?
-Dokładnie, postanowiliśmy się do ciebie zgłosić bo doszły nas słuchy, że masz już doświadczenie w podobnej materii.
-Znaczy chcecie bimber pędzić czy kłusować?
-Te pierwsze, ale też nie do końca. Widzisz, nasz kanał przerzutowy bimbru do nieba jest spalony. Ich szefostwo się wkurzyło po tym jak nawaleni rzucali się aureolkami. Potrzebna nam twoja rada.
-To i w niebie bimber piją?
-A no, po śmierci niektóre nawyki zostają, ale niestety tam jest ogólny zakaz spożywania i produkcji.
-WOT TE NA! Dobrze, że kurde do kościoła za dziecka przestałem chodzić...
-To jak pomożesz?
-A co ja z tego będę miał?
-A receptura pędzenia bimbru z trocin brzmi zachęcająco?
-No to coś się wymyśli... Potrzebuję kilku dni. A teraz SIUP!
Jakub przechylił butelkę i wypił zawartość jednym duszkiem, Alojzy spojrzał załamany na swoją flaszkę i rad nie rad zrobił to samo. Kiedy już kaszel i spazmy ustały zachrypniętym głosem powiedział:
-Tylko pamiętaj Jakub, to bardzo delikatna sprawa.


Miało być o dwu bohaterach.... ale może przejdzie?

Hmm "krótki dialog" czyli, że jeden, z trzema uczestniczącymi rozmówcami, dobrze rozumiem?

Tak jest

Jakub i basen

Był bardzo słoneczny dzień i jak na Wojsławice przystało – niezwykły, bo gdy w całej Polsce padał rzęsisty deszcz, u nich we wsi, od paru dni żar lał się z nieba. Takie ewenementy meteorologiczne miały miejsce stosunkowo rzadko w Wojsławicach, jednak, gdy już do nich dochodziło, były niczym pryszcz na pewnej nielubiącej pryszczy części ciała.
Seria dziwnych wydarzeń miała swój początek zaraz po niedzieli, z samego rana, gdy, jak co poniedziałek, do wsi przyjechało zaopatrzenie pobliskiej gospody. Browary przysłały Heńka Bańkę, który swą ciężarówką, z większym niż zwykle trudem, manewrował na maleńkim placyku.
Ale kiedy nagle z gorąca strzeliła jedna z opon starej ciężarówki i cała naczepa z cennym, płynnym, złocistym, towarem przewróciła się na bok, nikt jeszcze nie podejrzewał najgorszego. Dopiero po chwili, gdy okazało się, że żadna z butelek nie ocalała, a piwo błyskawicznie wsiąknęło w spaloną słońcem ziemię, tak, że już zupełnie nie było co ratować, mieszkańcy zaczęli podejrzewać, że coś się dzieje.
Następnego dnia, gdy żar z nieba nabrał mocy, w tych podejrzeniach utwierdziła ich awaria prądu. Niestety tłumaczenia i nalegania przedstawiciela władzy w osobie posterunkowego Birskiego, aby mieszkańcy Wojsławic przestali używać lodówek jako klimatyzacji, bo któregoś dnia „będzie przepięcie i pójdzie w diabły ta cała elektryka” spełzły na niczym.
Następnego dnia okazało się, że Sanepid zrobił kontrolę w wytwórni lodów „Koral-gol” i postanowiono odgórnie wycofać ze sprzedaży wszystkie lody z Wojsławickiego sklepiku, który jako jedyny mógł się pochwalić zewnętrznym zasilaniem – agregat prądotwórczy zostawili po sobie Niemcy, gdy w 1945 uciekali za Odrę.
Jedyną osobą, która cieszyła się z fali gorąca, był młody Bardak, który właśnie zbierał urodzajne żniwa ze swej nowej Winnicy.
Tymczasem Jakub Wędrowycz, któremu również we znaki dał się piekielny ukrop, postanowił pójść za głosem czasów i wybudował sobie basen.
Basen Jakuba był dość prymitywny – ot, zwykła dziura w ziemi w kształcie dużej wanny, wyłożona białą folią i zalana dwustoma litrami wody ze szlaucha. Jakub nie napracował się jakoś specjalnie przy kopaniu dziury pod basen, ot po prostu poszerzył tą, w której trzymał kiedyś gnojowicę.
Pomysł na basen przyszedł mu do głowy, gdy parę tygodni temu widział u syna, w telewizorze, jak na jednym amerykańskim serialu baba brała kąpiel z bąbelkami i popijała drinkiem. Choć pomysł wydał mu się dziwaczny z początku, to jednak postanowił nie być gorszym, no bo skoro jakaś głupia baba może mieć bąbelki i drinka, to czemu nie on? Temu też przygotował sobie wcześniej bańkę z bimbrem własnej produkcji, a do basenu wlał całe opakowanie zielonego „Ludwiczka”.
Gdy cudo stało już gotowe, zdjął z siebie ubranie, skarpetki schował w gumofilce, tuż obok bagnetu, które następnie odłożył na boku. Nie za daleko, tak na wyciągnięcie ręki, na wszelki wypadek, gdyby w okolicy miał pojawić się który z wrogów.
I chlusnął do wody.
Ostatni raz brał prawdziwą kąpiel, podczas przygody, jaką miał parę lat temu. Jednak od tamtej pory, kiedy ledwo uciekł utopcom, gdy te wciągnęły go pod wodę, raczej niechętnie myślał o ponownej kąpieli. Wszystko to uległo zmianie w momencie, gdy temperatura zaczęła niemiłosiernie rosnąć. Aby się odrobinę ochłodzić Jakub zebrał się na prawdziwe poświęcenie.
Kończył już pierwszą połowę bańki z bimbrem, kiedy nagle woda w basenie zabulgotała.
-Ki diabeł!? -krzyknął Jakub.
Choć z roku, na rok stawał się coraz starszy, to jednak nie na tyle, żeby nie kontrolować własnych wiatrów. Gdy tylko o tym pomyślał, woda ponownie zabulgotała.
-Jacuzzi jakieś czy co? - przypomniał sobie jak wnuczek nazywał bąbelki w wannie.
I wtedy spomiędzy nóg Jakuba wypłynął on - diabeł. Jakub jednak nie czekał na przywitanie, rzucił się do gumofilca, ale diabeł był szybszy i jednym ruchem ogona odrzucił gumofilca na bok.
-No gdzie tak od razu do gościa z bagnetem chciał, co? - udał zdziwienie diabeł.
-Czego chcesz szatańska mordo?
-I czego tak się rzuca? Ja tu jako przyjaciel przychodzę. Interes mam.
-Nie robię żadnych interesów z ogoniastymi, poszeł precz!
-Zrobicie wyjątek, albo wasz kumpel – diabeł pstryknął palcami i pomiędzy nim a Wędrowyczem, w basenie pojawił się Semen Korczaszko – pójdzie ze mną.
-Jakub, on blefuje, nie daj się nabrać. - wyszeptał Semen, próbując wydostać się z więzów.
-Ty cicho bądź. - diabeł spoliczkował go ogonem.
-Co za interes? - odparł poważnie Jakub.
-Jeden z moich synów wstąpił w interes z jednym z waszych mieszkańców. I choć mój chłopak dobre intencje miał, wiecie – rozpijanie ludności, szerzenie degeneracji i uzależnień, wasz chłop wystrychnął go na dudka, bo nie raczył poinformować, że ma podpisany kontrakt na wyłączność z klerem.
-Nie rozumiem. Mów jaśniej. -strofował go Jakub.
-Mefistofeles podpisał cyrograf na duszę Bardaka. Obiecał mu winnicę i sprzyjające warunki uprawy owoców. W zamian zaś, Bardak miał zająć się dystrybucją. Interes miał byś obopólny – Bardak miał mieć kasę, a my wpływy na waszym rynku.
-A ten miał podpisany już kontrakt na wino mszalne! - Semen błyskawicznie załapał o co chodzi.
-No otóż to.
-To czego chcesz ode mnie? -pytał dalej Jakub.
-Sprawa jest dosyć delikatna. Młody już dość się „nastarał”. Nie chcę żeby się więcej za to zabierał. Dość już o nas mówią, że syn się w ojca nie wdał, że zakała diabelskiej rodziny itp. Potrzebuję kogoś z zewnątrz, kto naprostuje całą sprawę, a kogo nikt nie powiąże ze mną. Jakubie, potrzebuję ciebie.
Jakub myślał dobrą chwilę. Popatrzył na Semena, który z profesorskim zacięciem studiował improwizowany profesjonalizm z jakim wykonano basen. Po chwili zmarszczył brwi i trochę wbrew sobie, zapytał:
-Co ja z tego będę miał?
-Prócz Semena? -zdziwił się diabeł.
-Nu.
-Może prawdziwy basen? - zasugerował Semen.
-A co ci się w moim basenie nie podoba? -Jakub uniósł się lekko rozdrażniony.
-A może to, że to dziura po gównie wyłożona folią po workach, w których trzymano kompost? -podsumował Semen.
-Nie po gównie, tylko po gnojowicy, jeśli już!
-Spokojnie panowie, bez kłótni. Nie podniecajcie się tak, bo mało miejsca się robi. Chcecie basenu, to będzie basen.
-I cysterna samogonu. -dodał Jakub.
-I cysterna. -Diabeł westchnął z trudem, rozmyślając o rosnących w błyskawicznym tempie kosztach przedsięwzięcia.
-Przyjdź wieczorem, około północy, - zakomenderował Jakub, - a Semen...
-Semen idzie ze mną, jako zabezpieczenie.
-A niech cię wszyscy diabli! -zaklął Wędrowycz i diabeł posłusznie wyparował wraz z Semenem.

***

Była za pięć północ. Z racji, że we wsi nie było prądu, Jakub siedział przy świecach.
Po chwili rozległo się pukanie do drzwi.
-Wejść! - rozkazał gospodarz i w drzwiach stanął diabeł wraz z Semenem.
-Jestem. Jak tam nasze sprawy? -zawołał od progu diabeł.
-Myślę, że załatwione pomyślnie – Wędrowycz wskazał leżącą w kącie, zakrwawioną torbę turystyczną.
-Dobrze. Bardzo dobrze. -odpowiedział z niekrytą aprobatą w głosie diabeł. - To automatycznie anulowuje nasz kontrakt z panem Bardakiem.
-Jaki on tam „pan”, żebyście wy widzieli jak się rzucał, to w życiu byście go „panem” nie nazwali!
-Ja nie rozumiem, Wędrowycz, jak wy możecie tak z zimną krwią człowieka zabić. Toż nawet my mamy pewne zasady...
-Co? Narzekasz? Nie podoba się? -zdenerwował się Jakub.
-Nie, nie. Wszystko w jak najlepszym porządeczku, od razu rękę fachowca poznać, ja tak tylko na głos rozmyślałem.
-Przestań chrzanić diable! Czasem trzeba poświęcić jednostkę dla dobra ogółu. A teraz oddaj Semena i zrób co żeś obiecał.
Diabeł wskazał Semenowi miejsce za Wędrowyczem, po czym zwrócił się do Jakuba:
-Teraz wszystkiego sam nie dam rady zrobić, ale jutro rano będzie basen i cysterna. Pasi?
-Pasi. Kiwnął głową Jakub.

***

Następnego dnia rano, przed chatą Wędrowycza znajdował się piękny, ogromny basen i cysterna samogonu. Jednak dzień ten był już zupełnie inny od poprzedniego, ponieważ od samego świtu padał rzęsisty deszcz, było zimno i wiał paskudny wiatr. Raz po raz z nieba leciał grad wielkości kurzych jaj.
Jakub jednak na przekór paskudnej pogodzie postanowił zażyć porannej kąpieli. Stojąc przed swoim basenem, zdjął gumofilca i zamoczył stopę w wodzie. Była tak lodowata i nieprzyjemna, że Jakub aż odskoczył. Potarł nos, żeby go rozgrzać, po czym zabluzgał coś pod nosem i dodał po cichu:
-Diabli nadali taką pogodę...
Po czym pociągnął węża z cysterny do domu, gdzie przez następne trzy tygodnie wakacji pocieszał się diabelskim samogonem.

  - A więc? O co chodzi? – zapytał Bardak, zerkając raz na Diabła, raz na komisarza Birskiego.
Rogaty stwór wziął do ręki kieliszek czystej i wlał go w swoje gardło jednym, szybkim ruchem. Otrząsnął się i wykrzywił twarz w śmiesznym grymasie.
 - To dosyć delikatna sprawa, dlatego na wstępie musicie mi obiecać, że nikt się o tym nie dowie… - Diabeł podejrzliwie zerknął na swoich towarzyszy.
 - No skoro pofatygowałeś się z piekielnych czeluści aż do Wojsławic, to powiedzmy, że dajemy słowo – odezwał się komisarz, napełniając ponownie kieliszek czorta.
 - Dziękuje panowie. To wiele dla mnie znaczy.
 - Drobiazg – odpowiedzieli prawie jednocześnie, spoglądając na siebie wzajemnie.
 - Widzicie… jestem nowy w tym fachu, a Lucek od razu obarcza mnie takim problemem – zasmucił się nie na żarty.
 - Lucek? – spytał Bardak, biorąc w dłoń kieliszek.
 - Lucyfer. Gdy usłyszałem, że szef szykuje dla mnie pierwsze zlecenie, ucieszyłem się nie na żarty, ale gdy doszło do mnie, co mam zrobić…  - rogaty zanurzył twarz w dłoniach.
 - Ej, nie rozklejaj się nam tutaj, to nie wypada, nie tobie… Na pewno nie jest aż tak źle  - Bardak podrapał się po skroni.
 - Spokojnie, wyduś to wreszcie - komisarz podał diabłu chusteczkę higieniczną. Ten lekko otarł spływające łzy i zaraz „osuszył” kolejny kieliszek.
 - Wiem, że ukończyłem szatański uniwersytet z wyróżnieniem. Wiem, że praktyki wykonałem wzorowo, ale żeby prosić o tak wiele?
 - Diable… - zaczął Bardak
 - Mów mi Geniek – przerwał natychmiast czort  i jakby lekko się uśmiechnął.
 - Gienku, mamy swoje obowiązki, więc bądź tak miły i zacznij przechodzić do konkretów – zniecierpliwił się wojsławicki stróż prawa. Bardak skinął potwierdzająco głową.
 - Sam nie wiem, jak mam to powiedzieć, na samą myśl o nim zbiera mi się na drgawki – do oczu Diabła ponownie napłynęły łzy – mam rodzinę, dzieci, nie chce umierać.
Tym razem wysłannik piekieł sięgnął po całą litrową butelkę żołądkowej gorzkiej i pociągnął obfity łyk prosto z gwintu.
 - Chcecie też? – spytał, unosząc butelkę lekko w górę.
 - Jestem na służbie  - powiedział zasmucony Birski, oblizując nerwowo wargi.
 - Nie mogę wrócić naprany, bo mnie żona siekierą zatłucze –  pokiwał przecząco Bardak.
 - Nie to nie – Gienek wzruszył ramionami i znów wlał w siebie dawkę zbawczego napoju.
 - Więc zwracasz się do nas bo? – zaczął komisarz.
 - Bo każdy wie, że nie cierpicie gada, jak nikt inny – diabeł lekko się
 rozchmurzył -  dlatego pomyślałem, że jakieś pomysły mogą wam chodzić po głowie…
 - Ale na co pomysły, jaki gad? – zaciekawił się Bardak.
 - Ech…
Rogaty opróżnił butelkę, nie pozostawiając na dnie ani kropelki, następnie oparł ciężko łokcie o drewniany stół, chwytając się za kępkę rudych włosów.
 - Musze jakoś Wędrowycza zabrać z tego świata…
Na kilka sekund w pokoju zapanowała cisza, ale zaraz została przerwana przez donośne śmiechy Birskiego i Bardaka.
 - Chcesz Jakuba ukatrupić? – komisarz wręcz krzyczał z rozbawienia, łapiąc się za swój podskakujący ze śmiechu brzuch.
 - To aż takie trudne? – spytał zakłopotany Diabeł.
 - Gieeeenek! To nie trudne, to nie-mo-żli-we! – tym razem odezwał się wesoły
Bardak  – myślisz, żeśmy nie próbowali? Nieraz chcieliśmy gadzinę do grobu wprowadzić.
 - Czyli nie pomożecie mi?
Obaj mieszkańcy Wojsławic wzruszyli ramionami.
 - Obawiam się, że Jakub wykituje wtedy, kiedy sam o tym zdecyduje – Birski poklepał przyjacielsko Gienka po ramieniu – zostaje ci wrócić do piekła i czekać, aż ta zbawcza dla narodu chwila nadejdzie.
 - Ale Lucek mi powiedział, że się pokazywać mu na oczy nie mam, chyba że z Wędrowyczem.
Bardak wyciągnął spod stołu następną butelkę trunku i przysunął ją bliżej wysłannika piekieł.
 - To chyba szybko do rodziny nie wrócisz … - zasmucił się odwieczny wróg bimbrownika i oderwał banderole.

To musi być diabeł, jako mało znaczący w hierarchii, czy może to być Szatan? 

W piekle było tego dnia wyjątkowo nieprzyjemnie. Potępione dusze zawodziły głośniej niż zwykle, a Szatan od rana pomiatał wszystkimi, choć zawsze był do rany przyłóż. Nikt nie wiedział, że Pan Ciemności niecierpliwie czekał na dwóch bardzo ważnych gości. Gdy po długim oczekiwaniu zjawili się na miejscu, zaprosił ich do sali konferencyjnej, gdzie ciągle widniała tablica z nowo wymyślonymi torturami. „Niekompetentni durnie. Zawsze wszystko muszę robić sam” – pomyślał, po czym klasnął w dłonie, a tablica od razu zniknęła. Jednak Jaskier zdążył co nieco podpatrzeć i postanowił sobie, że po rozmowie odwiedzi swojego dawnego kumpla, ochroniarza z Passiflory i uprzedzi go, by zatkał wszelkie otwory w swoim ciele. Bądź co bądź nie raz pożyczał mu grosza na cuda serwowane w tym słynnym zamtuzie.
   Szatan wskazał ręką krzesła. Jaskier, jak przystało na gentlemana, najpierw odsunął siedzenie damie, przy okazji ocierając się ramieniem o jej bujny biust. Kobieta momentalnie zmroziła go wzrokiem, jednak to tylko zaostrzyło głód barda.
   - Wezwałem was tutaj w bardzo ważnej sprawie – rozpoczął właściciel przybytku.
   - A może najpierw jakieś powitanie, ugościł byś nas czym dobrym. Miodu bym się napił, a i panna Balladyna na pewno nie pogardzi.
   - Pani – urwała lodowato – miałam męża.
    Gospodarz, nieco zbity z pantałyku, pstryknął palcami po czym na stole momentalnie pojawił się wyborny półtorak i trzy kufle.
   - Częstuj się, Jaskier – powiedział do grajka, po czym skierował swój wzrok na jedyną damę w towarzystwie – Myślałem, że mówisz tylko wierszem.
   - Wyłącznie w konwencji – odpowiedziała krótko Balladyna, nalewając sobie miodu.
   - No, to skoro mamy już przed sobą coś mocniejszego, to bądź łaskaw powiedzieć mi, cóż jest na tyle niecierpiące zwłoki, aby wyrywać mnie z objęć szanownej księżnej de Reina – powiedział trubadur strojąc jednocześnie swoja lutnię i nawet nie spoglądając na rozmówcę.
   - Przykro mi, Jaskier, że tak to wyszło. Wcale nie chciałem odciągać was od zajęć, po prostu... przechodzę teraz przez bardzo trudny okres. Naama mnie rzuciła. Powiedziała, że jestem zbytnim tradycjonalistą, wyobrażacie sobie?! A do tego jeszcze...
   - Podejrzewam, że w piekle jest wielu terapeutów, którzy z chęcią ci pomogą – powiedział Jaskier wlepiając w Szatana bezczelne spojrzenie – Na tę chwilę twoje problemy obchodzą mnie tyle, co zeszłoroczny śnieg. Więc bądź łaskaw i powiedz nam wreszcie, po cholerę w ogóle tu jesteśmy?!
   - Chcę żebyście zabili mamusię.
   - Ile? – spytała Balladyna nawet nie podnosząc wzroku znad kufla.
   - Co?! – mina Jaskra z bezczelnej zrobiła się po prostu głupia – Ja nie zabijam. Jestem artystą. Służę światu swoją muzyką.
   - A teraz chciałbym, żebyś tą muzyką przysłużył się mnie – powiedział Pan Ciemności lekko pocierając szponami swoje skronie – Cieszę się jednak, moja droga, że chociaż ty nie robisz problemu.
   - No tak – powiedział Jaskier teatralnym szeptem – jak już raz czegoś zasmakujesz...
   - To był wypadek! – obruszyła się Balladyna
   - Cała czwórka? Bo twojej matki nie liczę...
   Balladyna, ku zaskoczeniu barda, puściła do niego oczko i uśmiechnęła się słodko. Odwzajemnił uśmiech, jednak po chwili się otrząsnął. Miał już dość przygód z morderczymi kobietami. Jedno spotkanie z mistrzem małodobrym w zupełności mu wystarczyło. Odwrócił wzrok od kokietującej go Balladyny i zwrócił się do Szatana:
   - Możesz mi powiedzieć, co takiego zrobiła ta twoja mamusia, że chcesz ją wysłać na tamten świat? – zamyślił się – Właściwie to jak to z wami jest, co? Zabijasz demona i gdzie on wtedy idzie?
   - W niebyt. Na całą wieczność – powiedział to prawie ze łzami w oczach – Wy nie wiecie jaka ona jest okropna! Ciągle mówi do mnie, jakbym był małym chłopcem. Przecież ja mam miliardy lat, do cholery! Sam już dokładnie nie pamiętam ile. Ale nie, według niej zawsze trzeba po mnie wszystko poprawiać, jak po niedoświadczonym smarkaczu. Boże, to jest koszmar. Musicie się jej pozbyć.
   - A sam nie możesz? – dopytywał się Jaskier.
   - Kpisz sobie? To moja mamusia. Nie mógłbym jej zabić.
   - Kiedy, jak i za ile? – spytała zniecierpliwiona Balladyna.
   - Właściwie to jak najszybciej. Najpierw Jaskier musi dla niej zagrać. Widzicie, ona rzadko sypia. Tylko dźwięki lutni potrafią ją uśpić. Następnie Ty wsadzisz jej ten miecz w serce – wskazał dłonią na dwumetrowe ostrze wiszące na ścianie.
   Balladyna spojrzała na niego jak na idiotę – Spójrz na mnie. Czy wydaje ci się, że kobieta, która ma metr siedemdziesiąt wzrostu zdoła udźwignąć taki miecz?
   - Innym się nie da. Mamusia jest starym smokiem, nic innego nie przejdzie przez jej pancerz – Szatan był coraz bardziej zrozpaczony.
   - Smokiem? Poślij po wiedźmina – odpowiedział Jaskier, zadziwiony brakiem umiejętności planowania gospodarza. Przestawał się dziwić jego matce, że traktowała go jak mało rozgarnięte dziecko.
   - Myślałem już o tym, ale wiesz jaki on się teraz zrobił grzeczny – prychnął Szatan – Nie chce sikać pod wiatr.
   - No tak – sposępniał Jaskier, po czym spojrzał na Balladynę, która wyglądała na głęboko zamyśloną. Uśmiechnęła się promiennie, a trubadur stwierdził, że przecież nie wszystkie kobiety muszą od razu chcieć posłać go na szafot.
   - A może św. Jerzy? – spytała Balladyna – No wiecie, ten od smoka.
   Szatan pacnął się dłonią w rogate czoło.
   - Czemu od razu o tym nie pomyślałem?
   Jaskier i Balladyna spojrzeli na siebie znacząco.
   - No, to w takim razie my się będziemy zbierać – powiedział bard wstając – Dzięki za miód.
   - No tak, ale jak ja mam go nakłonić do tego, żeby mi pomógł? – zapytał zagubiony.
   - Wszystko mamy za ciebie robić? Pogadaj z tym na górze – odparł Jaskier – Może też nie lubi twojej mamusi.
   Trubadur odsunął damie krzesło, po czym pozwolił, aby złapała go pod ramię. Balladyna uśmiechnęła się, a jemu przez chwile wydawało się, że był to uśmiech z gatunku chytrych i drapieżnych. „E, pewnie tylko mi się zdawało” – pomyślał, po czym odeszli w stronę wyjścia na powierzchnię.

- Czy ja o czymś nie zapomniałem? Hłep! – Czknął już nieco zawiany Kubuś Puchatek siedzący w cieniu lipy. Całe szczęście w przepastnej butelczynie pozostał jeszcze łyk pitnego miodu. – Przedni ten półtorak – Poklepał się po brzuszku.
- Hop hop! Jest tu kto? – Starzec obładowany dwoma kamiennymi płytami kroczył ścieżką.
- Siądź tu koło mnie. – Puchatek wskazał kępę miękkiego mchu, po czym wychylił ostatni łyk miodu.
- Masz może wody, bym usta zwilżył? – W oczach starca widać było wielodniowe pragnienie.
- Ojoj. – Puchatek udawał zakłopotanie. – Chyba nie została już ani kropelka.
- O ja nieszczęsny! Pan mnie pokarał!
- Będzie dobrze. Jak ci na imię? – Zagaił do przybysza.
- Zwą mnie Mojżesz, syn… - machnął ręką – A nie ważne.
- A mnie Puchatek. Kubuś Puchatek – Serdeczne oblicze misia pojaśniało.
Siedzieli tak już dobre parę kwadransów, gdy gdzieś nieopodal coś ciężkiego zaczęło łamać gałęzie i wyszło na ścieżkę. Był to mały włochaty stwór z kozimi kopytami zamiast stóp i parą zakręconych rogów.
- Którędy do chatki Czarownicy? – Zagadnął rozglądając się nerwowo.
- A nieładnie to tak. – Kubuś usiadł z wysiłkiem i badawczo zerkał na jegomościa. – Najpierw należy się przywitać.
- Ty, Puchatek – szepnął Mojżesz – Ja tego typka skądś znam.
- Śpieszno mi. – Kontynuował rogacz. – Pomińmy te grzeczności. Jestem diabeł Boruta i szukam Czarownicy.
- Na koszerne ogórki. – Zaklął Mojżesz – Wiedziałem!

*    *    *
- Więc powiadasz, że jesteś kierownikiem wycieczki, która wyszła z Egiptu i tak już czterdzieści lat się bujacie po pustyni? – diabeł żartował sobie z Mojżesza.
- Taka jest wola Pana.
- A Ty kurs na przewodnika to w ogóle masz?
Mojżesz nie odpowiedział. Milczał krótką chwilę po czym, uroczystym tonem rzekł do towarzyszy.
- Pan dał mi te oto tablice - wskazał na bagaż. – Bym objawił memu ludowi jego prawa.
- No i musisz je ze sobą dźwigać? – Kubuś czegoś nie rozumiał.
- Muszę, bo taka jest wola Pana.
- A co jak byś je tutaj zostawił, a pojutrze odebrał? – zagaił Boruta. – Chyba nic by się im nie stało. Co?
- Niegłupi pomysł - przytaknął Kubuś.
- Ostatecznie mógłbym je tutaj zostawić, ale najpierw ukryć. Bo nie daj boże, żeby zginęły.
I tak się też stało. Mojżesz z pomocą Boruty i Puchatka ukryli kamienne tablice pod warstwą mchu, igliwia i świerkowych gałęzi. Następnie miotełką zatarli wszystkie ślady i poszli do chatki Czarownicy.

*    *    *
- Jest tam kto? – włochata łapa dobijała się do drzwi. – Mamy sprawę proszę pani.
- Zaraz otwieram. – Gospodyni szurała czymś wewnątrz chatki.
Boruta nerwowo przestępował z nogi na nogę, aż w końcu wycedził do towarzyszy.
- Wypijcie herbatę, a ja zaraz wracam. – Krzyknął oddalając się i niczym wicher pognał do lasu.
Drzwi się otworzyły i wyjrzała przez nie blada twarz o kruczoczarnych włosach.
- A ponowie w jakiej sprawie?
- My właściwie z kolegą. – Zakłopotany Puchatek wskazał na ścianę lasu. – Ale on zaraz przyjdzie.
- Poszedł za potrzebą. – Dodał Mojżesz, który od jakiegoś czasu wyczuł, iż Puchatek nie miał zbyt lotnego umysłu. No może co najwyżej lotne były opary alkoholu okalające jego czerwonawą gębę.
- Zapraszam do środka. – Zachęciła gości. – Napijcie się herbatki.

*    *    *
- No i już jestem. – Boruta wszedł do izby dziwnie uszczęśliwiony.
- Witam, witam. – Czarownica poznała nagłego gościa.
- To wy się znacie? – Mojżesz czegoś tu nie rozumiał. – Przecież szukałeś chatki Czarownicy?
- Ano tak, bo… bo… - Boruta wiercił kopytem i drapał się za rogiem. – Bo zapomniałem jak się tu idzie. Teraz też zabłądziłem.
- Pewnie masz problemy z orientacją w terenie – Kubuś opróżniał właśnie filiżankę herbatki słodzonej miodem. – Ja tak czasami mam z rana. Ostatnio po urodzinach u Królika nie dałem rady…
- Więc drogi Boruto – Czarownica przerwała nagle wywody Puchatka. – W jakiej sprawie znowu mnie odwiedzasz?
W jej głosie dało się wyczuć nutkę podejrzliwości. Nie pierwszy raz cwaniak z piekła rodem pobijał się do jej drzwi i nie raz szukał tutaj kryjówki.
- Mam taką delikatną sprawę Wiedźmo… - Nagle posmutniał na gębie na tyle, że Puchatek z Mojżeszem byli w stanie uwierzyć w powagę sytuacji. Korzystając z okazji wyszli na ławeczkę przed chatkę i zamknęli za sobą drzwi.
- Kasy pożyczyć czy bimbru na kreskę? – Czarownica krytycznie pokręciła głową.
- No bo długów sobie narobiłem u Starego. – Wspominając o nim miał na myśli oczywiście Lucyfera.
- Ile? No ile tego długu?
- Kredyt muszę spłacić. O ja nieszczęsny. – Zaszlochał markotnie.
- Jaki znowu kredyt?
- We Frankach wziąłem. Myślałem, że okazja.
- A niech to wszyscy diabli! – Zaklęła Czarownica.

*     *     *

Kubuś i Mojżesz pożegnali się z Borutą i Czarownicą, podziękowali za herbatkę i udali się w drogę powrotną. Na przewodnika swego narodu czekała przecież misja.

- Nie mam takiej sumy do pożyczenia diable. – Czarownica skrobała paznokciem po blacie stołu.
- A może chciałabyś kupić, w okazyjnej cenie, parę okiennic?
Boruta wyszedł i wrócił po chwili niosąc pokaźnej wagi płyty.
- A pokaż. Niebrzydkie. – Czarownica gładziła ręcznie obrabiany marmur. – Chyba greckie.
- Nie. Kupiłem tanio od jednego kupca ze wschodu. – Boruta zachwalał towar niczym wytrawny sprzedawca.
- A te wzorki. – Wskazała na ciąg znaczków.
- To z Izraela… 

____________
Wplotłem w opowiastkę, by trzymało się kupy