skoro miał być dialog, to oto i on opowiadanie różni się zasadniczo od dialogu :] mam nadzieję, że puenta zrozumiała

- O mamo… mój łeb… Gdzie ja jestem…? Bogowie, za głośno nawet mówię…
- Witaj księżniczko… Och! Myślę, że ten nóż nam nie pomoże w rozmowie…!
- Kim jesteś, psie?! Mów?!
- I ja się chętnie dowiem…! Czyżbym znowu przez przypadek zrobił coś, co uruchomiło poruszenie równoległych światów i wpadłem w inną rzeczywistość…? Co to za miasto? Pomieszczenie…?
- Księżniczko, uwolnij moje gardło od twego ostrza… Czarodzieju Arivaldzie, tyś rozsądny człowiek, wiesz, że dziwne sytuacje wymagają spokoju i narady… mółbyś…?
- Pani. Może nie zabijajmy kogoś, kto jest lepiej poinformowany od nas?
- Coś w tym jest, brodaty… Ale ty, obszczany psie, śpiewaj co wiesz!
- Dziękuję, księżniczko Achajo… aż tak bardzo nie wygniotłaś mi koszuli… chociaż… a niech to, plama! Tak to jest z białymi rzeczami, zawsze podatne na najmniejsze draśnięcie brudu…
- Ty, nie mędrkuj, małpo, tylko wyjaśniaj! W ogóle nie poznaje tych urządzeń, co to jest?!
- To komputer, księżniczko…
- KoCo?!
- Pani… myślę, że pojawiliśmy się w kompletnie innym świecie… To się niestety zdarza, zwłaszcza nam, magicznym postaciom… śmiem tak twierdzić, bo widzę, że… piękne ma pani uszy… i ogon…
- W spokoju zostaw mnie i mój ogon!
- Dobrze, pozwolę sobie wyjaśnić dlaczego ściągnąłem tu was, moi drodzy przyjaciele. Księżniczko… zaszczyt mi cię poznać… Jam jest Diabeł. W tym świecie to odpowiednik waszego Setha…
- Diabeł? Zły?
- Ale z jakiej religii?
- Widzę, że jesteś, czarodzieju, obeznany… Mówi ci coś chrześcijanizm?
- Coś świta… Jesteś Szatanem? Lucyferem?
- Zabawne… Nazywasz mnie imieniem moich panów… W Piekle jest ściśle ustalona hierarchia demonów… akurat ja używam raczej powszechnej nazwy na wszystko, co złe… Demony nie zdradzają swych imion, to by mogło się dla nich źle skończyć. Ktoś mógłby nad nami panować, wzywać i wykorzystywać… Coś o tym wiesz, prawda, Arivaldzie? W każdym razie… to miejsce, w którym stoicie… To mój pokój…
- Chyba ciebie za bardzo nie lubią… Kraty… łańcuchy przy czymś, co wygląda jak metalowe łoże… Drzwi… aaa, piękny dźwięk twardego metalu. To loch? Ale jaki loch, skoro ściany… uuuu, mięciutkie… ściany wyłożone posłaniem z pierza… Dbają o ciebie w tym lochu.
- Można tak powiedzieć, księżniczko… Uwięziono mnie… Zamknięto w jednym pomieszczeniu na zawsze, do końca ziemskiego życia… W mojej sytuacji jak wiecie to dość przykre, wszak demony żyją wiecznie…
- Uwięziono cię, powiadasz. Ale za co, jeśli można wiedziec?
- Za to, że jestem tym kim jestem. Że jestem sobą. Dzisiejsi ludzie, świat… są już tak wypełnieni złem, że nie wierzą komuś, kto mówi otwarcie, że jest twórcą wszystkich obrzydliwości, niesprawiedliwości, zła. Nie szukają winnego we mnie, tym najgorszym, tylko w moim wrogu, w Bogu. Cóż… jest mi wstyd, że dałem się tak złapać i zamknąć w tym koszmarnym miejscu… Zszedłem na ziemię, by ogłosić ludziom, że jestem przeciwnikiem Boga, że jestem Antychrystem… A oni zaczęli się śmiać, związali mnie i oskarżyli o postradanie zmysłów…
- Czekaj, czekaj, jesteśmy u czubków? To masz cholernie przyjemne warunki, jak na pomyleńca.
- Księżniczko, dzisiaj ludzie udzielają pomocy nawet kreaturom bez nóg czy rąk. Człowieczeństwo jest tu wysoko cenione.
- Ale zaraz, po co my ci tutaj? Wezwałeś nas… Księżniczkę kota i mnie, czarodzieja. Nudzi ci się? Potrzebujesz towarzystwa?
- Oczywiście, że nie! Potrzebuję pomocy! Muszę się stąd wydostać.
- Ty potrzebujesz pomocy? Diabeł nie umie wyjść z pokoju?
- Arivaldzie, nie spodziewałem się po tobie takiej ignorancji. Sam doskonale wiesz, że nawet najwięksi czarodzieje mogą być więzieni długie, długie lata.
- Więc jeśli ty poradzić sobie nie umiesz z wyjściem… Wybacz, ale ja nie mogę podjąć się tego zadania. To mnie przerasta. Nie jestem tak dobry, jak myślisz… Zresztą, doskonale wiesz kim jestem… dlaczego nie wezwałeś lepszego czarodzieja? Merlina?
- Ty, Diablątko, wyjść chcesz? Zaraz rozpieprzymy tę budę… Ożesz ty…!! Twarde skurwysyństwo!
- Kraty wyważać nogą? Księżniczko Achajo, coraz więcej zyskujesz w moich oczach, choć znam cię od kilku chwil. Pozwolisz, może ja…?
- A poszedł mi! Sama to zrobię! Co… za… uparte… psie… gówno…!!
- Może naprawdę…
- Głuchyś?! Odejdź!!
- Nie chwaląc się, też wolę używać siły fizycznej jak mózgu…
- Coooo?!?! Coś ty, małpia dupo, powiedział?!?
- O…. niezręcznie…
- Uspokójcie się!! Wezwałem was tutaj, ponieważ we dwójkę możecie więcej! Arivald ma rację, posiada ponadprzeciętną siłę, wspólnie wam się uda!
- No proszę, oficer nam się znalazł, rozkazywać będzie!!
- Porywcza kobieta z ciebie księżniczko…
- Żebyś zaraz się nie przekonał na własnej skórze!!
- No ale Diabeł ma rację, we dwoje wyrwiemy kraty. Gotowa?
- Niech ci będzie, dziadku. Na moją komendę… raz… dwa…
- Co tu się dzieje!! Ochrona, ochrona!! Wołajcie ochronę!!
- Nie!! Odejdź, głupia piguło…!!!
- Ochrona!! Pacjent Kamil Szatański próbuje uciec!! … Szybciej, panowie!!!
- Nieeee!! Zostawcie mnie, głupie kupy mięsa!! Zostawcie!!
- Uważajcie na te cholerne książki, wszędzie tu się walają na ziemi, zaraz który się wywróci…
- Nieeeee!! Wypuście mnie, wypuśćcie!! Wiecie kim jestem?! Wiecie?!?!
- Tak, tak, 50-kilowy diable… a teraz się zamknij i puść te kraty, to nie załadujemy cię do izolatki! 

co to za miejsce? ostatnie co pamietam to rivia i szalony tłum ktory starałem sie powstrzymac. To miejsce jest inne gdzie podziali sie wszyscy?? Yennefer... gdzie moj miecz.  cos musiało pojsc nie tak. nie ma nikogo w poblizu trzeba znalesc jakis ludzi i dowiedziec sie co sie dzieje. Geralt ujrzał nagle jak niedaleko od niego ukazała sie postac. medalion drgną. Magia miała cos z tym wspolnego. Nagle postac spojrzała na niego i ruszyła w jego kierunku geralt ani drgną nagle usłyszał dziwy dzwiek przypominajcy mowe wydobywajacy sie z ust owej postaci lecz geralt nic z tego nie rozumiał lecz dalej stał z grozna miną i wpatrywał sie w mrok. przygotowywał sie na najgorsze. nie majac swoich mieczy nie czuł sie pewnie. jego mina tego nie zdradzał wkoncu był wiedzminem zabijał rózne stwory wiec i z tym sobie poradzi. Lecz ta postac przypominała człowieka. geralt nie wiedział czy to napewno potwór. dotychczas nie spotkał sie  zz czyms takim lecz nie lubiał niewadomych. Postac zblizała sie coraz szybciej i mowiła cos w nie zrozumiałym jezyku. Nagle gdy dzieliło ich pare metrów miedzy nimi ukazała sie druga postac medalion wiedzmina poteznie drgnól a fala ktora zbudziła pojawiajaca sie postac zbiła pierwsza z nog a i geralt musiał walczyc bym nie upasc.  Odezwała sie nagle i powiedziała cos do pierwsze postacie w takim samym jezyku po czym pomógł jej wstac. Geralt myslał juz jak pokonac owe osoby jego szanse zmalały po ukazaniu sie drugiej osoby. lecz był pewien nie podda sie bez walki. obie osoby spoglądały na geralta po czym jedna z nich przemówiła.
-Witam geralcie, mam nadzieje ze nie podoba sie moje piekiełko?
-Piekło? cóz inaczej je sobie wyobrazałem... jak sie tutaj wogole znalazłem?
-Zaskocze cie. Umarłes?
-naprawde? Zadziwiasz mnie. Ironia godna Lucyfera.
-Wiec tak w twoich czasach mnie okreslano. TO moj swiat sam stworzyłem tu wszystko od podstaw odkad zostałem stracony z niebios.
- co to za osoba czy potwor za toba?
-nie poznaliscie sie jeszcze? to rodia jest z innego swiata. dlatego tez nie mogłes nic zrozumiec z jego mowy jest rosjaninem.
_wiec sprwaw zebym go zrozumiał nie lubie jak ktos tak na mnie patrzy i chce mu oszczedzic utrate uzebienia.
-myslisz ze moge to zrobic?
-w jakis posob sie tu znalezlismy wiec mysle ze w piekle nie ma podziałów i kazy powinnien sie umiec porozumiec . Chyba ze to nie jest piekło a ty probujesz cos osiagnac przez to ze nie morzemy normalni porozmawiac.
-nie doceniałem cie wiedzminie. faktycznie chce cos od was uzyskac. ale o tym za chwile. wiec poznaj rodie.
-co sie dzieje? gdzie ja jestem? czemu nie wiem o czym rozmawiacie? co to za miejsce?
-wiec moze nas przectawie ten oto z grozna mina to geralt z rivii a ja jestem lucyferem tak nazywam mnie geralt. chociaz mam wiele przydomków. A to miejsce to piekło.
-co?? ja sie zmieniłem odpokutwałem nie mogłem tu trafic...Soniu przepraszam jeknął...
-zebrałem was tutaj bo chce wam zlecic pewne zadanie które jest dla mnie bardzo wazne nie jest ono łatwe ale własnie dlatego wybrałem was.
-mamy pomagac lucyferowi?
-scisle rzec pojac nie macie innego wyjscia. daje wam szanse zgodzenia sie bez zbytnich zachet.
-i co nam mozesz zrobic? Zabijesz nas? juz nie zyjemy
-Jestes bystry wiedzminie.
-ja tagze nie bede dla ciebie pracował poswiciłem sie bogu on mnie wybawi.
-Bog ci nie pomoze poki jestes tu! a ja nie mam zamiaru cie uwolnic.jesli sie nie zgodzicie to i tak złamie waszego ducha a jesli nie. to beda cierpiec wasze kobiety.
-Co? jak? krzykneli jednoczesnie.
-a skad wecie ze one zyja? co ostatnie pomietasz wiedzminie? a ty rodia?
-pamietam rivie...tłum ludzi siekałem ich mieczem ..
-ja całowałem sonie...tak tak było napewno zyje.
-jestes pewny rodia ze to ostatnie wspomnienie a nie obraz który twoj mozg chciał zapamietac? pamietasz jak czułes sie po zabojstwie?
-ja..nie to nieprawada!
-nigdy sie nie dowiecie jesli nie zgodzicie sie na moja propozycje.
-Mow potworze co czego chcesz od nas
-a ty rodia?
-mow! ale pamietaj moj gniew moze sie na tobie zemscic!
-haha rodia nie unos sie nie jestes w stanie mi nic zrobic. jestes słabym człowieczkiem. ja isnieje od stworzenia swiata tylko jedna osoba moze mnie zniszczyc ale jakos sie przez ten czas do mnie nie wybrała.
-mam dla was wazne zadanie które wykonacie bez zadnych pytan.
-mow od razu-warknął wiedzmin
-zostaniecie zesłani to swiata ktory rozni sie od waszych poprzednich lecz nie we wszystkim sa elementy ktore sa nie zmienne dlatego potrzenowałem was obu nie bede mowił kto tu jest od czego ale to oczywiste ze ty wiedzminie nie jestes mozgowcem.
-smieszne potworze, naprawde widze ze nie marnowałes czasu i osiagnołes w niktórych rzeczach perfekcje. tylko szkoda ze nie była to elokwencja.
--skonczmy z ty. grunt został przygotowany moi inni "przyjaciele" przygotowali wam juz wszystkie potrzebne rzeczy
-wierze ze dacie rade w przeciwnym wypadku...zapłaca wasze kobiety i wy!
-straszysz nas i straszysz a nie mowisz konkretów
-rodia myslałem ze juz nic nie powiesz
-nie boje sie twoich słow-wiem. ale zaczniesz sie bac czynów
-skonczcie to! mow co mamy zrobic
-sprawa wyglada nastepujaco istnieja 3 swiaty fantastyczny realny i krzyzówka nich w tym ostatnim moja władza i boga jest rowna do mnie nalezy swiat realny a do niego fantastyczny. ostatnia batalia rozegra sie w trzecim swiecie i gdzie nie mozemy istniec razem. jeden z nas musi ustapic. ale jak sie domyslacie to nie bede ja. na tym swiecie bog ma 12 jak on t mowi "powiernikow prawdy" nie moge przez nich przeciagnac szali zwyciestwa na moja strone dlatego tez musicie i zabic i przysłac mi ichszczegolne przedmioty ktore beda mieli przy sobie. to wasze zadanie
-i tyle? powiedział geralt
- cos jest nie tak wiedzminie to diabeł
-wkoncu to diabeł nie ma co oczekiwac ze pojdzie jak gładko
-musze uratowac dusze soni zgodzmy sie geralcie
-dobrze.
-lucyferze zgadzamy sie-powiedział wiedzmin
-a wiec stało sie od razu was tam wysyłam
-medalion wiedzmina zaczoł drgać-wokół było pełno magii
nagle uderzył grzmot a z oddali jakby z innego swiata dało sie słysdzec
"graj muzyko"

Widzę, że niektórzy ciekawie pojmują słowo krótki ;-)
Dramatis personae: Diabeł, Jabba The Hutt , Chewbacca
(oprócz filmów była też masa książek:P)

Ch: - Arrrrrrwwwww!!
sługa: - Poteżny Panie, mamy gościa...
JTH: - Bo shuda!
D: - Moje uszanowanie, królu zła, przychodzę..
JTH: - Bul, bul hakala uuuuma!
D: - yyyy...?
Ch: - WWWWrrrrwwwww!!
sługa: - Potężny Pan, mówi byś mówił ktoś zaś i co tu robisz.
D: - <eh cholera, pod nosem> Panowie, ja Diabeł, sługa Piekieł, poddany Lucyfera, przybywam...
Ch: - WWWWaawwrrrw!!
sługa: - Wookiee się denerwuje, mów Pan lepiej szybciej! Ostatnio rozwalił pół kantyny!
D: - yy, ta, no więc, ja chciałem prosić
JTH: - Ba Omba! Ke fashh!
sługa: - Potężny Pan nie rozumie. Mów normalnie.
D: - Ale ja tylko mówię, że proszę...
Uzbrojeni strażnicy wstępują do komnaty, połyskują lasery i halabardy.
sługa: - W języku huttasee nie ma odpowiednika słowa "proszę", tak mówią tylko mięczaki.
D: - A niech was, ale ja mam sprawę!
JTH: - Raankor musa ladash, to waso!
Ch: - WWWWaaarrrrrrwww arrhh!
sługa: - Rankor głodny, nadasz się na obiad, pędraku, jeżeli stąd nie odejdziesz.
Ch: - WWrrrrrraa!
D: - Grozicie słudze Piekieł? Ja was zaraz...
Wtedy ochroniarze zaczynają okładać diabła pałkami, i wrzucają do lochu.
?: - chhhhhrrrrrrrrrrr - dolatuje przeszywający głos z lochu zbliżającego się monstrum....

Mały domek gdzieś na odludziu, 31 października któregośtam r.

-O, dobry wieczór! A psik! Przykro mi, ale cukierki się nam już skończyły. Ale Krakers upiekł szarlotkę, alleluja. Może się pan skusi? Konrad na pewno nie będzie miał nic przeciwko...
-Ty nędzna podrhóbko anioła!
-Licho, a psik!
-No więc licho podrhóbko anioła! Czy zdajesz sobie sprhawę, z kim rhozmawiasz?! Jestem władcą piekieł! Niekwestionowanym krhólem panującym nad otchłanią zepsucia, grzechu i wszelakiego zła! To do mnie należą wszystkie dusze splamione krhwią niewinnych istot, przytłoczone jarzmem niewybaczalnych błędów! Nazywają mnie Lucyferem, Gwiazdą Porhanną, Belzebubem i…
Licho! Co się tam dzieje?!
-Nic takiego, alleluja! Próbuję wytłumaczyć chłopczykowi, że nie mamy już cukierków!
Że co?!
-Licho, kto to, do diabła, jest?
-Nie widzisz? A psik! Kolejny diabełek.
-Diabełek?! Że co prhoszę? Jak śmiesz się do mnie tak zwracać, ty śmieszna krheaturo!
-Ej, ej! Powoli. Coś się stało, chłopczyku?
-Chłopczyku?! Ja ci dam chłopczyka, ty niedorhozwinięty…
-No dobrze! Czego pan sobie życzy?
-Mam sprhawę.
-Tak?
-Barhdzo delikatną sprhawę…
-Alleluja, cóż to za sprawa?
-Otóż ja, Diabeł, władający Piekłem rhazem z wszelakimi obiektami, duszami i zabudowaniami na jego terhenie, zwrhacam się do was, godnych pożałowania istot, z prhośbą o pomoc w sprhawie najwyższej wagi, mogącej zadecydować o dalszym losie całego misterhnego świata! W sprhawie…
-Ojeju, a psik! Niech pan powie wreszcie, o co chodzi!
-No już, dobrze! Ale pamiętajcie, że musi to pozostać między nami! Żaden śmierhtelnik ani nieśmierhtelny nie może się dowiedzieć, po co tu przybyłem! A więc…
(szept na ucho)
-Ojoj! Konradzie, słyszałeś to, co ja, alleluja?
-Kostium aniołka na Piekielny Bal Przebierańców?!
…

Rozmowa Mefistofelesa (z „Pani Twardowskiej”) z Szalbierzem („Kroniki Szalbierskie” Tomasza Łysiaka) i Jakubem Wędrowyczem

Mefistofil myśli sobie,
 - „Co tu począć? Nie ma rady”.
Twardowskiego sam nie dorwie,
Po spotkaniu w karczmie 'Rzym” już z nim nie szuka zwady.

 - „Potrzebuję ludzi dwoje,
Co mi go przyprowadzą,
Spełni się marzenie moje,
Może i oni duszę sprzedadzą...”.

Kogo wybrać, nie wie jeszcze,
Wszak to delikatna sprawa,
Wspomnienia wywołują dreszcze,
Myśl o Twardowskiego żonie - obrzydzeniem napawa.

Więc główkuje i i się głowi,
Kogo nająć do roboty,
Tu potrzebny jest wojownik,
I mędrzec jaki, nie huncwoty.

Wtem pomysł mu zaświtał,
Uśmiechnął się drapieżnie,
Zębami w zadumie zazgrzytał,
I pobieżył gdzieś pospiesznie.

***

   Szalbierz zatrzymał na chwilę swoje potężne woły ciągnące jego komediancki wóz pośrodku lasu i głęboko zaczął wsłuchiwać się w cichy szum, ogarniający wszystkie korony drzew w gęstej kniei. Uwielbiał słuchać tego szumu - był częścią jego duszy. Wiatr tańczący między liśćmi przypominał mu pachnący trawą mongolskich krain, ojczysty step. Gigi, jego małpka, wierciła się niespokojnie mu na ramionach, wbijając przy tym swoje niewielkie, ale ostre pazurki w umięśnione kark i barki. Była coraz bardziej przerażona i szkrzeczała drażniącym dla ucha tonem, jakby ktoś wyrządzał jej wielką krzywdę.
 - Cicho Gigi! Tyś niewiasta prawdziwa, nie bój się, bo cię znowu... Cicho! - Szalbierz chwycił makaka za kark i pstryknął go w pyszczek, po czym obficie splunął i zaklął.
   Zdenerwowany zeszedł z wozu i przeszedł z małpką na tył fury. Ów łazęga przewoził ze sobą wiele pakunków fałszywych  relikwii, toteż panował tam istny nieład. Spomiędzy dębowych skrzyń z metalowymi okuciami wygrzebał cienki łańcuszek, z jednym końcem przykutym do podłogi, a drugim zakończonym niewielką metalową okową. Zatrzasnął ją ze zgrzytem na szyi, jeszcze głośniej wrzeszczącej  i okropnie skarżącej się na swój los małpki. Szarpała się, próbowała przegryźć ogniwa, a Szalbierz, zupełnie nie przejmując się krzykami zwierzątka, wrócił na miejsce woźnicy. Kiedy już chciał wejść na kozioł, o mało nie przewrócił się ze zdziwienia. Siedział na nim istny dybuk - wysoki na może z dwa łokcie, o kurzej twarzy i krogulczych paznokciach u rąk i nóg, z rozłożystym kapeluszem na głowie. Sprzedawca relikwii przyglądał mu się przez chwilę, po czym zmrużył oczy i złapał za rękojeść jednego ze sztyletów do rzucania, wetkniętych za pas jego opończy.

 - „Wstrzymaj się z nożem na chwilę,
I posłuchaj mojej mowy,
Jeśli życie ci jest miłe,
A z małpki nie chcesz zrobić wdowy.

Pamiętasz tego milczka,
I tę niewiastę, pannę,
Czy chcesz zobaczyć jeszcze Wilczka,
Oraz ukochaną Hannę?

Mam dla ciebie zadanie,
Dostaniesz pomocnika,
Odpowiedniego na wykonanie,
kłusownika, hultaja i bimbrownika.

Zabiorę was do karczmy „Rzym” zwanej,
Tam spotkacie Twardowskiego,
Używając sztuczki cwanej,
Dostarczycie duszę jego.

Bimbrownik się z nim upije,
Do nieprzytomności,
Ty go po cichu ubijesz,
I jesteście wolni.

Cyrograf podpiszemy teraz,
Jeżeli nie wykonasz rozkazu,
Ale zabijałeś przecież nieraz,
duszę mi oddasz od razu.”

 - Nie gadasz prawdy, łotrze! - Ryknął Szalbierz i wziął szeroki zamach.

 - „Juści prawdę gadam Tatarze,
Patrzaj, oto kępki włosów ukochanych,
Co niegdyś zmysłowo opadały im na twarze,
Chyba nie chcesz odnaleźć ich posiekanych.”

   Łazęga podszedł do biesa i wyszarpał mu odcięte włosie nerwowym ruchem. Przyłożył do nosa najpierw loka Hanny, potem chłopca. Te zapachy rozpoznałby zawsze i wszędzie. Splunął i zaklął. Poczuł jak na oczy cisną mu się łzy. Łzy rodzące się z bezradności. Diabeł przedłożył mu kawałek byczej skóry, razem ze strusim piórem zamoczonym w inkauście...

***

   Był piękny, słoneczny dzień. Jakub tego dnia wybrał się nad pobliskie jeziorko. Zabrał ze sobą kilka butelek „Perły” i starą dętkę, w której lubił wylegiwać się na wodzie. Kiedy dopijał trzecią butelkę, spokój zakłóciło mu pewien diabeł oraz mężczyzna o śniadej twarzy, lekko skośnych oczach oraz muskularnym ciele. Wędrowycz bez zastanowienia w ich stronę cisnął prawie pustą butelką.

 - „Witaj pijaczyno podły,
Takie to u ciebie powitanie!?
Widać, browary już cię zmogły,
Ale mniejsza o to, jest zadanie.

Razem z tym tu obok,
Twardowskiego duszę,
Dostarczycie z moją prośbą,
A jak nie, to zmuszę.”

 - Precz mi stąd łajdaki – Bimbrownik nie miał zamiaru dać zepsuć sobie dnia.

 - „Jak wykonacie robotę,
Zapłata będzie,
Dostaniecie nagrodę,
Jeśli nie – znajdę was wszędzie.

Co powiesz na piwo,
„Perłę” twe ulubione,
Przecież to twoje paliwo,
Do końca życia będziesz miał zapewnione.”

   Jakub zamyślił się. Piwo do końca życia... Kusząca propozycja.
 - Zgoda! - rzucił w stronę ogoniastego z dziwnym półuśmieszkiem.

 - „Bądźcie za tydzień gotowi,
Przybędę tu po was,
A spróbujcie czegoś nabroić,
od razu traficie w piach!” - powiedział bies, po czym zniknął, a została po nim tylko chmurka białego dymu.

 - Durny bies. Twardowski na Księżycu gości. - rzucił Jakub do Tatara, który tylko stał i bystro go  obserwował.
 - Bliskich memu sercu porwał, łajdak jeden. Jak na Księżycu, to go nie dostaniem przecie... - rzekł Szalbierz łamiącym się głosem.
   Na chwilę zapanowała cisza. Po chwili namysłu Jakub rzekł:
 - Nie martw się, kiedy diablik przyjdzie za tydzień, my na niego pułapkę zastawimy! Złapiemy dziada i poddamy torturom. Na egzorcyzmie się znam, to i wyskubiemy z niego trochę. Wyda nam i twoich, i piwo! - rzekł Wędrowycz do nieznajomego, a potem rzucił mu flaszkę „Perły” - Napijmy się!

O_o... spodziewałam się raczej okupować niższą pozycję niż pierwszą, ale to jest jakże miłe zaskoczenie ^^!

Dziękuję serdecznie i wybieram sobie "Cherem" Dariusza Domagalskiego.

Pozdrawiam i gratuluję reszcie : )

Ja również dziękuję, gratuluję pozostałym i poproszę o "Delikatne uderzenie pioruna".