Po suto zakrapianej imprezie, trzej geniusze Albert Einstein, Sherlock Holmes i Napoleon Bonaparte, trafiają do policyjnego aresztu. Policjanci będący świadkami ich zabawy nie mogą uwierzyć własnym oczom, co za ekipa do nich trafiła. Ciężko patrzeć na wybitne postaci w takim, lekko rozweselonym stanie. Postanawiają, w ramach ogólnoświatowej akcji „Książka dobra na wszystko”, skorzystać z obietnic, iż książką i ten problem da się rozwiązać. Zawożą trzej muszkieterów do biblioteki, która chwilowo, z powodu remontu, nie jest dostępna dla czytelników. Najbardziej oczytany policjant, zarzuciwszy na siebie stare prześcieradło, odwiedza imprezowiczów w jednej z sal. Widząc, że żaden z nich nie śpi, postanawia od razu zabrać się do pracy. Podaje się za ducha starych książek i pożółkłych stronic, który jest w stanie wybaczyć im wszystkie grzeszki, jak również zagwarantować, że kilka ostatnich wydarzeń nie wyjdzie na światło dzienne. W zamian żąda, aby przeczytano wszystkie, znajdujące się w bibliotece książki. Nie czekając na odpowiedź, chowa się za regał i wychodzi tylnym wyjściem.  Wszyscy jak trzej mężowie, bez wcześniejszych ustaleń, natychmiast zgadzają się na propozycję ducha.
Nagle w bibliotece zapanował harmider. Każdy z geniuszy chce przeforsować swój sposób na wybrnięcie z kłopotliwej sytuacji. Przekrzykiwania trwają kilka godzin, aż w końcu Albert przytomnieje na tyle, aby zorientować się, że przez te bezsensowne kłótnie stracili już dobre parę godzin. Zaczyna czytać pierwszą książkę… Niestety trafił na opasłe tomisko opisujące hodowlę rybek akwariowych, co nie za bardzo przypadło mu do gustu. Nagle, Napoleon zarządza, żeby uruchomić swoje komórki i włączyć funkcję lektora e-booków. I tak przez długi czas słuchali każdej książki znajdującej się w bibliotece, a następnie opowiadali sobie przeczytane historie, wiadomości… I chociaż nie dali rady przeczytać wszystkiego, doszli do wniosku, że słowo pisane ma wielką moc. Od dzisiaj wolą usiąść w fotelu z dobrą książką, niż szaleć na zakrapianych imprezach…

Na tajną naradę zaproszono trzech geniuszy. Geniusz matematyczny w osobie Alberta Einsteina, geniusz strategii w postaci Napoleona Bonapartego i geniusz logiki i znajomości natury ludzkiej w postaci Sherlocka Holmesa.
Zaproszenia były dziwne, nie można było dojść do tego skąd przyszły, ani kto je wysłał. Jednocześni były na tyle intrygujące, że każdy z nich uznał, że nie można ich zignorować.
Gdy dotarli an miejsce ich oczom ukazał się niewielki przytulny domek, z rabatkami na zewnątrz i kwiatkami w oknach. Nad czerwonym klinkierowym dachem radośnie ulatniał się dym z komina. Weszli wszyscy razem mijając w połowie przeszklone drzwi, osłonięte koronkową firanką. Gdy tylko drzwi się zamknęły  ich oczom miast spodziewanego kominka i przytulnego saloniku ukazało się ogromne pomieszczenie. Hala wypełniona była od podłogi po dach książkami. Były tu grube tomiszcza oprawne w skórę, których obicia skrzyły się od złota i klejnotów. Były pergaminy i papirusy zwoje wprost z Biblioteki Aleksandryjskiej. Dalej wyłaniały się sterty bambusowych książek pochodzące z Dalekiego Wschodu. Jeszcze dalej mieściły się tanie kieszonkowe wydania, byle jak wydrukowane na najnędzniejszym papierze.
- To niemożliwe, by tak niewielki domek mieścił tak potężne wnętrze- oburzył się Albert Eistein
- Dedukuję, że skoro weszliśmy przez tamte drzwi, to jednak jest to możliwe- zripostował Sherlock Holmes
- Ciekawe, gdzie tu jest kuchnia - zmartwił się Napoleon Boanparte
- CISZEJ TAM! -rozległ się potężny głos, który zdawał się rozbrzmiewać prosto w mózgu, z pominięciem uszu.- TO JEST BIBLIOTEKA, A W BIBLIOTECE NALEŻY ZACHOWAĆ CISZĘ! NIE WYJDZIECIE STĄD DOPÓKI NIE PRZECZYTACIE KAŻDEJ ZNAJDUJĄCEJ SIĘ TU POZYCJI! JAK JUŻ TEGO DOKONACIE, MAM DLA WAS ZADANIE, KTÓRE POZWOLI WAM ZMIENIĆ OBLICZE ZNANEGO WAM ŚWIATA! - gdy głos powiedział, co miał do powiedzenia zamilkł, pozostawiając trójkę bohaterów w szoku.
- To nie możliwe! - Wykrzyknął Albert Einstein- Zakładając, że pomieszczenie jest kwadratem o boku n, regały zaś stoją w metrowych odstępach , każdy ma trzy metry wysokości i sześć metrów długości, na każdym regale mieści się x książek. Zakładając, ze znamy wszystkie języki jakie są nam niezbędne by przeczytać te woluminy, na jedną książkę poświęcimy około 4 godzin, po pomnożeniu przez x woluminów i y regałów i podzieleniu przez powierzchnie pomieszczenia n^2, wychodzi nam, przeczytanie książek z jednego metra kwadratowego pomieszczenia poświęcimy x*y/n^2 godzin. Zakładając, że będziemy czytać bez przerw skończymy około roku 98456.
- Ale człowiek nie żyje tak długo - zmartwił się Sherlock.- głodny człowiek tym bardziej.
- Słuchajcie chłopaki, znalazłem kuchnię!- dobiegł ich głos Napoleona- a tu mnóstwo jedzenia i wyborne wina, chodźcie tu!
- Domyślam się, że głos dobiega stamtąd- rzekł Holmes wskazując właz w podłodze, z którego dochodziło światło.
- Hmmm.... Mając stały dostęp do jedzenia, zakładając, że każdy z nas pożyje 80 lat, to w sumie mamy jeszcze 150 lat na czytanie, pozwoli nam to zapoznać się z 1/ 4568 zebranych tu pozycji, może zaczniemy od tych napisanych w znanych nam językach?
- Ja tam zacznę od wina, nie zamierzam czytać, czyichś bazgrołów, wy róbcie jak chcecie- wykrzyknął Bonaparte otwierając obiecująco wyglądająca butelczynę.
- Skup się Napoleon, skądś musiał dobiegać głos, który usłyszeliśmy, a skoro, skądś dobiegał, to ktoś musiał go dobyć, a skoro, myśmy go usłyszeli, to znaczy, że ten ktoś tu był, a skoro teraz go nie ma, to co nam to mówi?
- Że będzie mniej chętnych na wino?
- Że nasz czteroosobowy zbiór pomniejszył się o 1/4?
- Nie! Mówi nam to tyle, że tu jest wyjście i po prostu musimy je odnaleźć!
- A zadanie?- Napoleon po raz pierwszy zainteresował się czymś więcej, niż własnym żołądkiem.
- Jak już wspomniałem, zadanie jest niewykonalne, nawet jakbyśmy żyli i 100 lat to...
- Albert, zlituj się, chyba nie chcesz tu siedzieć do końca życia i czytać! Słuchajcie, ten dziwny głos, mówił, że nie ma stąd wyjścia, więc musimy szukać czegoś, co na wyjście nie wygląda. Napoleon, czy przypadkiem nie znalazłeś tu wychodka?
- A tak, jest tu zaraz za kuchnią.
- Świetnie, sugeruję zatem byśmy spróbowali uciec, przez otwór, którym wydostają się fekalia. Albercie, czy możesz zerknąć?
- Już się robi! Otwór ma 0,6 metra średnicy, czyli zmieści się w nim człowiek, który potrafi zmniejszyć swe wymiary, tak by znalazły się w zbiorze od 0 do 0,6 metra. Po drugiej stronie nie widać nic, co można tłumaczyć, tym, że natężenie światła jest tam niewystarczające dla ludzkiego oka. Zakładam bowiem,że nie mamy tu do czynienia z czarną dziurą. Dochodzę do wniosku, że taka droga ewakuacji jest względnie bezpieczna.
- To na co jeszcze czekamy!- Wykrzyknął Bonaparte- pakując kolejne butelki za pazuchę.
Cała trójka skoczyła w otwór kloaczny, z nadzieją w sercach, i marzeniami o wolności. W przekonaniu, że przechytrzyli tajemniczą postać, która zgotowała im tak ponury kawał. Opadli na coś miękkiego. Gdy  tylko wzrok przyzwyczaił się do półmroku zobaczyli przed sobą ogromne sterty gazet i czasopism. Po lewej czasopisma dla nastolatek, dalej ogromna kupa brukowców, gdzieś po środku poradniki dla pań, bardziej w prawo dzienniki i tygodniki. Gdzieś daleko pod ścianą stosunkowo niewielki stos prasy fachowej i naukowej.
- ECH! KOLEJNI NAIWNI, KTÓRZY W LITERACKIM WYCHODKU SZUKAJĄ SZCZĘŚCIA- westchnął głos w ich głowach.- SKORO ZREZYGNOWALIŚCIE Z CZYTANIA KSIĄŻEK SKAZUJĘ WAS NA CZYTANIE WSZYSTKICH DOSTĘPNYCH NA ŚWIECIE TYTUŁÓW PRASOWYCH. JAK BĘDZIECIE POSŁUSZNI, POZWOLĘ WAM POCZYTAĆ COŚ CIEKAWEGO, PÓKI CO ZABIERAJCIE SIĘ ZA BRUKOWCE!

Albert Einstein, Sherlock Holmes i Napoleon Bonaparte- trzech starszych panów, którzy stojąc naprzeciwko siebie, z otwartymi ustami wpatrywali się jeden w drugiego, podczas gdy zjawa w brunatnej szacie powoli zaczynała tracić cierpliwość.  Żądne krzyki, ani prośby nie skutkowały, więc zjawa postanowiła przeczekać chwilowe szaleństwo tych wybitnych indywidualności. Z założonymi rękoma, oparła się o półkę z książkami i cicho westchnęła. Sherlock Holmes wyciągnął z podartej kieszeni lupę, z którą nigdy, ale to nigdy się nie rozstawał i pełzając po podłodze począł przyglądając się wszystkiemu, mamrocząc raz za razem, że musi tu być jakiś ślad. Albert Einstein wysilając swój już i tak przepracowany mózg, używając wszystkich wzorów fizycznych, jakie kiedykolwiek wymyślił, starał się odgadnąć sposób w jaki się tu znaleźli. Widocznie lata zaczęły już robić swoje, gdyż po chwili, cały czerwony z wysiłku, usiadł po turecku na dywanie i z bezradnym wyrazem twarzy, popatrzył na Napoleona. Ten z kolei, licząc kroki i posapując co chwila, krążył wokół regałów z księgami, sprawdzając czy nie czeka tu na nich żadna zasadzka.
Po piętnastu minutach, ponownie spotkali się na środku pomieszczenia, by wymienić informacje, które udało się im zebrać.  Zjawa już chciała coś powiedzieć, ale Napoleon zgromił ją zimnym wzrokiem, po czym skinął głową swoim towarzyszom.
-Sherlocku, ty pierwszy – rzekł mocnym barytonem
-  Pomieszczenie w którym się znajdujemy jest zakurzone. Poza tym zauważyłem, że jest tu kilka książek –wykichał Sherlock Holmes, przecierając okulary, na których zebrała się spora warstwa pajęczyny.
-  Nie znalazłem żadnych drzwi – dodał strapiony Einstein
Napoleon, drapiąc się po siwej brodzie, począł analizować zaistniałą sytuację. Dumał i dumał tak długo, że zjawa zaczęła powoli przysypiać, gdy nagle przemówił:
- Jesteśmy tu zamknięci!
- Powiedziałabym wam to już wcześniej, gdybyś nie kazał mi milczeć – rzekła zjawa z lekką pretensją w głosie patrząc na Napoleona. Po czym wziąwszy głęboki oddech wyrecytowała:
 – Znajdujecie się w  gmachu skupiającym najwięcej pozycji książkowych w całym Wszechświecie i w ramach przygotowania do tajemniczego zlecenia musicie  przeczytać wszystkie książki znajdujące się na terenie obiektu. Ucieczka  nie wchodzi w grę, gdyż budynek jest zupełnie odcięty od świata zewnętrznego – wysapała, zjawa, kończąc swoją przemowę
Trójka mężczyzn popatrzyła po sobie zaskoczonym wzrokiem. Napoleon aż spurpurowiał na twarzy, gdy usłyszał że ktoś ośmiela się go więzić. Zjawa widząc jego minę, powiedziała szybko, że wróci, gdy ostatnia książka zostanie przeczytana, po czym zamrugała trzy razy już jej nie było.
Zapadła cisza, którą przerywało tylko gniewne sapanie wielkiego stratega.  Einstein, który zawsze starał się widzieć we wszystkim pozytywne aspekty, powiedział;
- Przyjaciele! Tak dawno nie miałem okazji przeczytać żadnej książki. Wiecznie tylko praca i praca. Czy to nie wspaniale, że to właśnie nam  przytrafiła się taka przygoda?
- Masz rację kolego. Potraktujmy to jako wakacje – zgodził się Holmes z radością
Mężczyźni popatrzyli na siebie z uśmiechem, jednocześnie zastanawiając się od jakiej pozycji zacząć swój książkowy urlop. Ich umysły zaprzątały już myśli o najlepszych dziełach światowej literatury, gdy usłyszeli cichutkie pochlipywanie dochodzące zza regału książek z kategorii: Literatura piękna. Dopiero teraz zauważyli że Bonaparte gdzieś im przepadł. Zaintrygowani zerknęli przez puste pułki i zobaczyli zapłakanego Napoleona z najnowszą powieścią Nory Roberts w reku. Po pomarszczonych policzkach, łzy płynęły ciurkiem. Zaintrygowani mężczyźni sięgnęli po inne dzieła tej autorki i zajęli wolne miejsca na kanapie. Nie odzywając się już więcej, zatopili się w lekturze.
Mijały najpierw minuty, potem godziny, a następnie dni…
Zjawa pewna, że wszystkie książki zostały już przeczytane, powróciła by omówić dalszy plan działania i objaśnić strategię.  Nerwowo rozglądając się po Bibliotece, wypatrywała mężczyzn, coraz bardziej zaniepokojona. Nagle porażona straszną myślą, poleciała do ostatniego regału i zamarła z przerażenia. Jak mogła zapomnieć zamknąć na kłódkę książek z tego regału! Wszędzie leżały sterty przeczytanych romansów, a podłoga była mokra od łez, które lały się wiadrami z oczu mężczyzn. Oni sami, jakby nieświadomi obecności zjawy, nie przerywali czytania. Tak głęboko pogrążeni byli w romantycznym świecie wielkich miłości i zdrad, że zjawa zaprzestała potrząsania nimi, oraz prób wyrwania książek z ich dłoni.
To na nic! Oni są już straceni! Zjawa gorączkowo zaczęła myśleć co powie swojemu mistrzowi.  No cóż, trzeba powiedzieć prawdę. Konieczne będzie znalezienie zastępstwa. Ta trójka nie nadaje się już do niczego…

Pewnego razu Napoleon Bonaparte, Albert Einstein i Sherlock Holmes spotkali się w Transylwanii. Zapytacie, co tam robili? Napoleon chciał zabić legendarnego Draculę i wreszcie podbić tę krainę. Einstein zaś pragnął dowieść, że wampiry nie istnieją, a Holmes miał nadzieję, że wytropi pierwszego w swojej karierze celebrytę.
- Znów się spotykamy drodzy przyjaciele – powiedział Einstein.
- Skoro razem jesteśmy na tropie Draculi, musimy mieć krótkie przezwiska , żeby szybciej się porozumiewać – zaproponował Napoleon.
- Ja będę „Lupa” – powiedział Holmes.
- A ja „Mózg”! – krzyknął Einstein.
- A Ty Napoleonie będziesz się zwał „Kapelusz” – ze śmiechem oświadczył Holmes, patrząc na nietypowe nakrycie głowy wodza Francji. Napoleon niechętnie przystał na propozycję kolegi. Po wymyśleniu pseudonimów, troje przyjaciół wyruszyło w stronę wielkich drzwi, które prawdopodobnie stanowiły wejście do tak długo poszukiwanego zamku wielkiego Draculi. Gdy już weszli do środka, wszyscy się przerazili krwią rozciągniętą po całej podłodze. Ślady te skierowały ich w stronę piwnicy. Po wejściu do tego pomieszczenia, okazało się, że potencjalna piwnica pełniła rolę katakumb. „Mózg” początkowo chciał się wycofać, lecz „Lupa” i „Kapelusz” przekonali go do dalszej drogi. W tej samej chwili, zauważyli zwłoki z oderwaną głową i Draculę z zakrwawionymi kłami. Nastała cisza. Po chwili „Kapelusz” opanował sytuację, złamał nogę od stojącego nieopodal krzesła i rzucił się na wampira. Niestety zbyt mocno się rozpędził i nie zauważył wystającej w podłodze deski. Wpadł na nią z całym impetem i po zderzeniu z Draculą, wylądował na ziemi. Kiedy się otrząsnął i wstał z podłogi, jego przyjaciele zobaczyli ciało wampira z kołkiem w sercu lecz ku zdziwieniu bohaterów Dracula ostatnim tchnieniem rzucił w trójkę przyjaciół swoją trumną. Wszyscy troje stracili przytomność.
                Obudzili się w bibliotece z jednym małym oknem, w którym umieszczona była metalowa krata. Wokół było mnóstwo książek, z których unosiła się nieprzyjemna woń. Gdy rozejrzeli się dokładnie, okazało się, że w żaden sposób nie mogą się wydostać z tego ponurego pomieszczenia. W tym samym momencie w bibliotece pojawiła się zjawa. Prawdopodobnie był to służący Draculi. Mężczyzna ten powiedział im, że przebywają w miejscu skupiającym najwięcej książek w całym Wszechświecie.  Ich zadanie miało polegać na przeczytaniu wszystkich książek znajdujących się w bibliotece i rozwiązaniu zagadki, która od lat nurtowała Draculę. Wampir chciał chociaż przez dobę być stuprocentowym człowiekiem. Kiedy służący przekazał im wszystkie informacje, panowie znów pozostali sami. Wtedy Einstein zaczął wyciągać książki i budować z nich wieżę. Wyciągając jedną z nich, zauważył piłę z przyczepioną do niej kartką. Napis na kartce głosił: „Piła już nie będzie mi potrzebna. Wiem, że mój przyjaciel Dracula za chwilę mnie zabije”. W tym momencie kompani rzucili się na to narzędzie i zaczęli piłować kratę znajdującą się w oknie. Gdy prace dobiegły końca, udało im się przez niewielkie okienko, wydostać z pomieszczenia i opuścić teren zamku. Kiedy oddalili się od siedziby Draculi, obiecali sobie, że już nigdy nie powrócą do Transylwanii.

Mężczyzna w brązowym płaszczu siedział na schodach i paląc fajkę rozglądał się dookoła. Próbował sobie przypomnieć wydarzenia z poprzedniego dnia, a dokładniej jak tutaj trafił. Sala w której się znajdował była ogromna, w kształcie idealnego sześciokątu, a na każdej z ścian po sam sufit były półki zapełnione książkami, do których prowadziły schody w formie spirali. Na środku ustawiono krzesła i fotele przy stołach, a przy jednym z nich było 2 mężczyzn. Pierwszy siedział z głową opartą o blat, a jedyne co było widać, to że ma ogromną siwą czuprynę. Drugi spał w fotelu na przeciwko, ubrany w wyszywaną marynarkę, do której przypięte były medale.
W całym pomieszczeniu znajdowały się tylko jedne drzwi, nieproporcjonalnie małe w porównaniu do wielkości budynku i zauważył je dopiero, gdy zaskrzypiały w czasie otwierania. Do sali weszła postać w czarnej todze. Podeszła do barierki i powiedziała donośnym głosem:
- Witam panowie!
Dwóch śpiących przy stole zaczęło się budzić i rozglądać dookoła.
- Co jest? Gdzie my jesteśmy? - rzekli prawie równocześnie, a osoba w todze uciszyła ich gestem ręki.
- Jesteście w Bukareszcie, miejscu, gdzie znajdują się wszystkie książki świata. Mój władca ma dla was pewne zadanie specjalne, jednak zanim je poznacie, chce sprawdzić wasze umiejętności. Jeśli sobie poradzicie przedstawię wam dalsze polecenia.
W tym czasie wszyscy trzej spoglądali badawczo po sobie, zastanawiając się zapewne kim są pozostali i jakie posiadają zdolności, co zauważył nieznajomy w todze i kontynuował swoją przemowę.
- A no tak zapomniałem panów sobie przedstawić oraz powód dlaczego akurat wy... Pan w z fajką to Sherlock Holmes - genialny detektyw, osoba na krześle to z kolei Albert Einstein - wybitny fizyk oraz Napoleon Bonaparte, który jest znanym taktykiem wojennym. To tak w ramach wstępu, dalej panowie poznajcie się sami.
- A co z naszym testem? - zapytał ten ostatni
- Taaak... Najprościej mówiąc musicie przeczytać wszystkie znajdujące się tutaj książki oraz sprawdzić je z spisem, wtedy poznacie dalszą część zadań.
- Że co?! Przecież to potrwa lata! - przerwały mu oburzone głosy obecnych.
- To tyle mam wam do przekazania, zjawię się wkrótce. Do zobaczenia - po czym zniknął w ciemności za drzwiami, zostawiając zdezorientowanych gości.
- Przecież tych książek tu są setki, tysiące, a nawet miliony! - zawołał Napoleon omiatając półki spojrzeniem.
- Dokładnie sto osiemnaście milionów dwieście jedenaście tysięcy i sto szesnaście według spisu - odrzekł Sherlock przeglądając grubą księgę.
- Zakładając, że będziemy czytać bez przerwy, średnio po 3 książki dziennie... - wziął głęboki oddech Einstein po czym dokończył - może lepiej nie będę was martwić jaki jest wynik moich obliczeń.
Wszyscy trzej usiedli przy stole i zaczęli rozmyślać jak rozwiązać ten problem.
- W ogóle to w jaki sposób się tutaj znaleźliśmy? Ostatnie co pamiętam to jak byłem w pociągu... Kilka dni temu dostałem propozycję rozwiązania zagadki i otrzymałem bilet kolejowy... - zamyślił się detektyw
- Ja zostałem zaproszony słownie do Bukaresztu oraz podano mi datę i godzinę wyjazdu pociągu. Wkrótce miała się odbywać koronacja najstarszego z tamtejszych książąt i myślałem, że chodzi o to, więc nie pytałem o szczegóły. - dodał mężczyzna obwieszony medalami
- Też otrzymałem zaproszenie, byłem już w pociągu, ale dalej nic nie pamiętam. - podsumował uczony
- Czyli wszyscy pamiętamy mniej więcej tyle samo. Nie wiem jak wy, ale ja się rozejrzę dookoła co tutaj jest. - odrzekł Holmes po czym wstał.
Nie zauważyli nic szczególnego, co mogłoby im pomóc w rozwiązaniu zagadki. Wszędzie półki, puste lub juz zapełnione książkami. Próbowali otworzyć drzwi, ale nawet nie drgnęły. W sali nie było też żadnego okna. Znużeni usiedli przy stole, tylko detektyw jeszcze przeglądał spis. Jednak w końcu on też zaczął się poddawać i zamknął opasłe tomisko. Wtedy ze zdumieniem ujrzał napis na pierwszej stronie.
- BOOKareszt nie Bukareszt! - odczytał podniesionym głosem, a dwoje pozostałych natychmiast znalazło się obok niego nie wiedząc o co chodzi.
Usiedli na fotelach i zrozumieli, że żaden nie otrzymał zaproszenia na piśmie, a obie te nazwy brzmią identycznie. Zastanawiali się długo co mają ich umiejętności wspólnego z czytaniem książek...
- Tak naprawdę bez moich ludzi ja niewiele jestem w stanie zdziałać, to właśnie oni wykonują moje polecenia i tylko wspólnie jesteśmy w stanie odnosić sukcesy - rzekł Napoleon
Potem znów zapadła cisza i każdy pogrążył się w swoich myślach, starając się znaleźć rozwiązanie. Ciszę przerwały skrzypiące drzwi i przy balustradzie ponownie pojawiła się postać w czarnej todze.
- Witam panów ponownie, jak idzie wykonywanie zadania?
- Raczej marnie, prawdę mówiąc zostaliśmy oszukani. Przekazano nam zaproszenia do Bukaresztu, a jak zauważyliśmy na spisie jest nazwa BOOKareszt!? - rozpoczął oburzony detektyw
- Brawo! Rozwiązaliście jedną z części testu, zastanawiałem się ile wam to zajmie. Czy coś poza tym udało wam się jeszcze odkryć?
- Prawdę mówiąc to nie mam pojęcia dlaczego tutaj jestem, nie potrafię szybko czytać, ale doskonale planuję, jednak, aby móc wykonać moje przemyślenia potrzebuję ludzi. Sam niewiele jestem w stanie zdziałać... - odparł Napoleon
- No muszę przyznać, że jesteście już bliżej niż dalej rozwiązania pierwszej zagadki. Albercie a czy Ty chciałbyś coś dodać?
- Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, i przychodzi taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on właśnie to robi. Ale ja nim nie jestem...
- Dobrze panowie, może nie będę przeciągał dłużej, doszliście w mniejszym lub większym stopniu do wniosków, których od was oczekiwaliśmy. Nie zaczęliście po prostu wykonywać narzuconego zadania, ale zaczęliście działać w celu jego zrozumienia i swojej roli w nim. - nieznajomy zrobił pauzę i zapadła cisza - Po pierwsze to wyjaśnię wam gdzie się znajdujecie. BOOKareszt został stworzony przez mojego władcę, który kocha czytać, a jego marzeniem jest posiadanie ogromnej biblioteki. I właśnie to jest miejsce, gdzie znajduje się najwięcej książek w wszechświecie. Po jednym egzemplarzu danego tytułu. Zbiory są na bieżąco aktualizowane, ale mimo to zawsze są jakieś braki, które należy uzupełnić. I właśnie to zadanie będzie należało do was.
Na twarzach mężczyzn pojawiło się ogromne zdziwienie i żaden z nich nie był w stanie nic powiedzieć.
- Jeśli chodzi o zadanie główne, to chciałbym wyjaśnić każdemu powód dla którego się tutaj znalazł. Sławny detektyw Sherlock Holmes będzie miał za zadanie odnajdować brakujące egzemplarze książek. Jako, że niektóre są bardzo trudno dostępny to do Napoleona będzie należało ustalenie taktyki jej zdobycia, Natomiast Einstein ma za zadanie umożliwić dotarcie w dowolne miejsce lub podróż w czasie w zależności od tego co będzie potrzebne.
Trzech obecnych mężczyzn jakby już coraz bardziej rozumiało sens swojej obecności tutaj. Po chwili rozmowy postać w czarnej todze zapytała czy mają jakieś pytania.
- Tak ja mam jeszcze - powiedział detektyw - skoro zbiory są ciągle aktualizowane, kto wcześniej wykonywał to zadanie?
- Co jakiś czas zapraszamy kilka wybitnych osób, które według nas wspólnym działaniem są w stanie poszerzyć nasze zbiory. Po wykonaniu zadania będziecie mogli przejrzeć i dopisać się do osób, które pomagały w tworzeniu BOOKaresztu.
- Dlaczego BOOKareszt? - zapytał taktyk
- Na początku nazwaliśmy to skarbnicą książek, jednak, gdy prosiliśmy o pomoc w ich zdobywaniu najczęściej nas zbywano, aż pewnego dnia powstała nazwa BOOKareszt, ze względu na łudząco podobne brzmienie do znanego miasta. Dobrze panowie, bo czas ucieka. Chętnie odpowiem na inne pytania, ale później, teraz muszę wracać do swoich obowiązków. Na czwartym piętrze znajdują się drzwi do pomieszczeń roboczych, tam znajdziecie wiele rzeczy, które mogą wam się przydać. Do zobaczenia - po czym znów zniknął w ciemności.
Ruszyli na górę, Einstein zaraz wziął się za tworzenie maszyny przenoszącej. Napoleon zapisywał na brudno kilka modeli taktyk zdobywania książek, a Sherlock w tym czasie rozglądał się po pomieszczeniach. Znalazł schody, które prowadziły w dół. Ktoś nie domknął drzwi, więc postanowił skorzystać z tej okazji. Trafił do ciemnego i wilgotnego pomieszczenia. Zawołał do pozostałych, aby przynieśli lampę. Po chwili wszyscy stali i patrzyli na ścianę w której zostały wyryte nazwiska wielu osób, a w czterech nie zacementowanych otworach stały trumny. Nagle innymi drzwiami wszedł starszy człowiek.
- A co wy tu robicie? Tutaj nie wolno wchodzić! Cholera nie myślałem, że tak szybko uda wam się przejść test... - rzekł zaskoczony widząc trzy pary pytających spojrzeń.
- Co to ma być? - zapytał wystraszony głos
- Czy powiedziano wam jak długo będzie trwać wasze zadanie? Stąd nie ma ucieczki, a teraz opuśćcie kryptę i wracajcie do swoich zadań. - powiedział i gestem wskazał drzwi
Wrócili na górę, jednak już wcale nie byli tacy pewni co do możliwości wykonania tego zadania, a nazwa BOOKareszt właśnie zyskała nowe znaczenie, szczególnie słowo areszt, które jak się okazało wcale nie dotyczy książek...

Cisza. Niesamowicie głośna, brzęcząca w uszach cisza została po tajemniczej postaci, może nawet zjawie. Trzech geniuszy najpierw stało w osłupieniu. Na ich twarzach malowało się wyraźne niedowierzanie: wszystkie?! Pierwszy ciszę przerwał Napoleon, stukając obcasem buta mającego dodać mu nieco wzrostu.
— No cóż panowie, wypada brać się do dzieła. Ja, jako wódz, podzielę zadania…
— Zaraz, zaraz! — Jednogłośny protest Holmesa i Einsteina nie mógł być bardziej zsynchronizowany. – Kto CIEBIE mianował wodzem?!
— Francuzi! Jestem najwyższą władzą, cesarzem! Nie znoszę sprzeciwu! — Bonaparte, nieprzyzwyczajony do powątpiewania w jego nieomylność zaczął piszczeć i poczerwieniał na twarzy. Po określeniu detektywa bałwanem a fizyka patałachem zapowietrzył się i opadł ciężko na kamienne stopnie. Tymczasem Holmes zaczął badać ślady. Podszedł ostrożnie do miejsca, w którym pojawiło się widmo.
— Brak zapadni… Jednolity kamień, kopuła na wysokości piętnastu metrów… — mruczał do siebie wydeptując szlak od lewego do prawego filara sali.- Aha! Tu coś mam! — wrzask, ryk podniecenia postawił na nogi osowiałego do tej pory fizyka. — Widzisz Albercie? To miejsce — wskazał ścianę stanowiącą scenę wcześniejszego pokazu zjawo-widmowego — jest inne, wciąż jest nagrzane! Czujesz?
—  W rzeczy samej… — fizyk zacmokał z uznaniem. Widać, coś go zafascynowało, ale nie chciał jeszcze powiedzieć, co. Przysiadł i zaczął skrobać ołówkiem na kartce bezceremonialnie wyrwanej z kodeksu Hammurabiego — świat poszedł do przodu, więc przedrukowali na pewno w wielu kopiach – mruknął widząc pełne dezaprobaty spojrzenie londyńczyka.
— Eee, Holmes? Einie… — niepewny głos jego cesarskiej mości rozniósł się po bibliotece. — A może warto przeczytać te książki?
Albert wyśmiał Francuza. Nie lubił się uczyć, więc książki narzucone były dla niego złem najwyższym. Holmes prychnął i zapalił ukochaną fajkę. Dym osnuł jego twarz a sam palący przymknął z zadowoleniem powieki — do połowy, bo udając obojętność, bacznie śledził poczynania Einsteina.
— MAM! — wydarł się fizyk.
— Panowie, czas na naradę wojenną. — poważny głos Napoleona wyraźnie świadczył o jego determinacji, która pokonała w końcu słabość.
Trzech geniuszy stanęło w kącie omawiając plan. Einstein przyjał na siebie sprowadzenie postaci z piekła rodem („nikt nie będzie mnie zmuszał do czytania filozofii jakichś martwych Greków!”).
— Efekt domina! — krzyknął Scherlock, popychając pierwszy regał wypełniony opasłymi tomiszczami. Kolejne posłusznie uderzały w swoich sąsiadów. Huk był nieludzki, zniszczenia zatrważające a… śmiech demoniczny.
Jak na zawołanie pojawił się twór, który umieścił trójkę koneserów dziwactw w bibliotece. Wyraźnie kipiał z wściekłości, ale nie przeszkodziło to Napoleonowi w ataku szablą. Zamach! Odwrót! Tnij! To nie widmo, to człowiek, krew i szmaty leciały we wszystkie strony. W tym samym czasie Einstein odtworzył portal — a właściwie trzy portale.
— Holmesie, Bonaparte! Szybko! Detektywi na prawo, cesarze na lewo! Geniusze środkiem! — zachichotał złośliwie, wiedząc, że nie zdążą mu się odgryźć, po czym wskoczył zwinnie w niknący już miraż. Błysnęło i fizyka nie było.
Napoleon powalił przeciwnika i pomknął ku lewemu portalowi. Przy prawym już stał detektyw. Skinęli sobie krótko głowami a następnie wmaszerowali w swoje światy. Kolejne błyski uświadomiły pokonanego, że wielkie umysły umknęły jego woli.
— A ja chciałem tylko przestrzec ich przed przyszłymi błędami… Ech, niektórzy nigdy nie docenią książek… — westchnął bibliotekarz otrzepując się z gruzu — Aleksandrze! Musimy ZNOWU remontować bibliotekę…!

Na w razie czego, załączam wersję "oryginalną", tj. wydruk wprost z edytora. Co prawda dokonałem próby przeniesienia go, w formie bliskiej oryginałowi, tu, na forum, jednak nie wiem czy udało mi się przenieść poprawnie całą treść, głównie ze względu na zróżnicowane formatowanie i tego typu sprawy Tym niemniej, bardzo bym prosił o ocenienie wersji w PDF-ie - sądzę, że jest łatwiejsza do przeczytania

Opowiadanie w oryginalnym formacie znajduje się tutaj. Przystosowane jest do wydruku w formie "broszurowej", tudzież "książkowej". Od razu informuję - nie było ono nigdzie indziej udostępniane (link na cele Selkar i moich najbliższych)

A oto i wersja "lokalna":

Prolog

Może się to wydać nieprawdopodobne, jednak opowiadanie to stworzy (tak, to nie pomyłka, w tym momencie nie istnieje jeszcze nawet jego szkic!) student informatyki. Nie humanista, polonista, czy historyk, a właśnie informatyk. I choć jest ma to być opowiadanie konkursowe, tworzone jest będzie głównie z myślą o najbliższych.

Historia, którą Wam przedstawię (Ha! Nareszcie „najwłaściwsza” forma czasowa!), będzie miała miejsce w dalekiej przyszłości… lub przeszłości… lub może nawet dziś? Przyznam się Wam, że w tym momencie nie mam jeszcze pomysłu na tę kwestię… czy może bardziej prawidłowym byłoby stwierdzenie: mam aż nazbyt wiele pomysłów. Pewnym jednak będzie, że w opowiadaniu weźmie udział trzech „Wspaniałych”. O kim mowa?

Albert Einstein, najwybitniejszy naukowiec wszechczasów. Wywrócił do góry nogami cały świat fizyki, tak prosto opisany przez Newtona, którego prawa do dziś wykładane są w szkołach. Jego postać wielokrotnie była już wykorzystywana w takich utworach jak ten. Dla przykładu: Noc w Muzeum: Bitwa o Instytut Smithsona. Einstein, w postaci małych figurek z huśtającymi się głowami (niczym u piesków montowanych swego czasu w Polonezach i „Dużych Fiatach”), przedstawił głównemu bohaterowi „klucz do serca piramidy”. Wybaczcie mi tzw. „spojler” – chodziło oczywiście o liczbę PI, w postaci: 3,14159265.

Sherlock Holmes, czołowy detektyw w literaturze światowej. Postać stworzona przez sir Arthura Conan Doyle'a, o niezwykłej wręcz umiejętności dedukcji. Wśród naszej „wielkiej trójki”, jest to jedyna postać fikcyjna. Do tej pory, Sherlock wystąpił w gigantycznej liczbie utworów, zarówno literackich, jak i tych bardziej multimedialnych – filmach, muzyce.

Napoleon Bonaparte, postać niezwykle wręcz kontrowersyjna. Z jednej strony – jeden z najwybitniejszych mężów stanu, przywódców, reformatorów. Z drugiej zaś – agresor i tyran. Mały Kapral – jak zwano go od czasu, gdy otrzymał taki stopień – wcale nie był taki niski jak o nim mówią. Na swe czasy, był on bardzo wysokim mężczyzną – mierzył aż 170 cm wzrostu, co jest odpowiednikiem dzisiejszego metra dziewięćdziesiąt, tak wysławianego przez współczesne dziewczyny. Krzywdzące dla niego jest więc nazywanie od jego nazwiska kompleksu „bycia niskim”… ale o tym pisano już chyba dość często…

W mojej historii chciałbym przedstawić te trzy postaci w miarę realnie. Czy mi się to uda(ło), ocenicie sami.

PS Zanim rozpocznę pisać właściwe opowiadanie – zadanie konkursowe – chciałbym nadmienić, że w ramach tegoż, ustalono bieg wydarzeń rozpoczynający całą historię. Znajdziecie go poniżej, a ja obiecuję, że kończę już przynudzanie wstępem i zabieram się za pisanie.

Cytat: derawel

Albert Einstein, Sherlock Holmes i Napoleon Bonaparte budzą się w ogromnym budynku wypchanym po brzegi książkami. Przed nimi ukazuje się pewna postać, która nie pozwalając żadnemu dojść do głosu informuje, że mają zaszczyt przebywać w gmachu skupiającym najwięcej pozycji książkowych w całym Wszechświecie, a jej szef ma dla nich pewne zadanie specjalne. Szkopuł w tym, iż w ramach przygotowania do tajemniczego zlecenia muszą przeczytać wszystkie książki znajdujące się na terenie obiektu, ucieczka natomiast nie wchodzi w grę, gdyż budynek jest zupełnie odcięty od świata zewnętrznego. Po ogłoszeniu wszystkich wspomnianych informacji, nie czekając na jakąkolwiek reakcję, zagadkowa postać odwraca się i znika w jednym z ciemnych korytarzy ogromnej posiadłości.

Życzę miłej lektury!

Autor      

 
Porwanie

Jest niemal oczywistym, że człowiek, który znajduje się w miejscu, o którym nie ma bladego pojęcia, i w którym nie zamierzał świadomie się znaleźć, uległ jednej z dwóch charakterystycznych dla takiego stanu sytuacji: zagubieniu, lub, co bardziej prawdopodobne, porwaniu. Istnieje jeszcze trzecie wyjaśnienie, mało prawdopodobne, lecz nie niemożliwe: że człowiek ten się właśnie odnalazł. Właśnie w ten ostatni sposób ujął to w myślach profesor Albert Einstein, niemiecki fizyk żydowskiego pochodzenia.

Nie był on jednak w swej sytuacji odosobniony. Wraz z nim, w pomieszczeniu znajdowało się jeszcze dwóch innych mężczyzn. Jeden z nich, z wyglądu francuz, wydawał się znajomy… Czy to możliwe? Napoleon Bonaparte? – myślał gorączkowo fizyk – Jeśli tak, mamy tu do czynienia z niezwykle ciekawą anomalią… a ten trzeci… sądząc po ubiorze Brytyjczyk… Niemożliwe, przecież to…

- Sacrebleu¹! – zaklął Francuz. Właśnie szykował się do wkroczenia do Moskwy² , gdy ni stad ni zowąd znalazł się w tym dziwnym, ciemnym pomieszczeniu, z dwójką innych, ekscentrycznie ubranych mężczyzn. Wyglądali, jakby byli nie z tej epoki… Przyjrzał się dziwniejszemu z nich, ubranemu w… prochowiec? Tak to się nazywa? Ciekawe, skąd o tym wiem… – pomyślał.

- Please, don’t be impolite, sir. There’s no time for swearing around. We all shall find out, what had just happened.³  – płynną angielszczyzną wypowiedział Brytyjczyk.
- Interesujące, odnoszę wrażenie, że mówicie panowie obaj po niemiecku, mimo, iż w rzeczywistości słyszę język angielski i francuski…
- Niemiecku? Ja? W życiu! Toż to poniżające! Francuski, mówię po francusku!
- Hmm… ciekawe, naprawdę ciekawe… Zastanawiam się, gdzie ten trop może nas doprowa…
- Witam panów! – powiedziała postać wyłaniająca się z ogólnej ciemności, przerywając dyskusję. Żaden z mężczyzn nie spostrzegł jej wcześniej…

***

W pomieszczeniu trwał bezruch. Każdy z porwanych, ba, każdy pyłek kurzu w okolicy, oczekiwał kolejnych słów z ust wysokiej, zakapturzonej postaci, siedzącej ze skrzyżowanymi nogami na szczycie jednego z ogromnych regałów. Idealnie gładka, blada skóra jej łydek, błyszczała… nie, to złe określenie… jaśniała, rozświetlając ogólną ciemność, a zarazem wspaniale kontrastując z bezkresną czernią, sięgającego ledwie do połowy jej ud, kimona rodzaju iromuji, z doszytym skrytobójczym kapturem. Niemal całą jej twarz skrywał cień, pozostawiając widocznymi jedynie umalowane różową szminką wargi. Zjawiskowość tej dziewczyny czyniła ją wręcz przerażającą. Ona nie powinna w ogóle istnieć w ludzkiej postaci…
- Miło mi, że już od pierwszego słowa spijacie każdą głoskę płynącą z moich ust, proponowałabym wam się jednak nieco odprężyć. Czeka was, panowie, bardzo trudne zadanie do wykonania. Mój Pan zażyczył sobie was tu sprowadzić, byście rozwiązali pewien jego problem.
- Och, nie róbcie takich niemądrych min – kontynuowała dziewczyna, chichocząc na widok malującego się na ich twarzach zdziwienia – i tak wam nic nie powiem, dopóki nie zdacie testu. Tak, tak, testu, nie przesłyszeliście się. Chodźcie za mną, oprowadzę was i wyjaśnię, co takiego was czeka. – to powiedziawszy, wstała, i radosnym krokiem ruszyła wzdłuż regału. Trójka porwanych spojrzała na siebie porozumiewawczo. Faktycznie, zostali porwani, i gdziekolwiek teraz są, za sprawą dziwnej siły, znajdują się daleko od miejsca, w którym ich zdaniem powinni być. Co mieli do stracenia? Trzy skinienia głów potwierdziły jednomyślność toku rozumowania każdego z mężczyzn. Ruszyli za tajemniczą dziewczyną, przeskakującą zwinnie niczym pantera pomiędzy odległymi o kilka metrów od siebie regałami.

Misja

Było coś bardzo niepokojącego w tej dziewczynie. Jej radosne, dziewczęce zachowanie, w połączeniu z posiadaną nad nimi kontrolą… Kontrast między jej skrywanym pod czarnym jedwabiem pięknem, a jej słowami… To wszystko było oszołamiające. Cały czas mówiła, tłumacząc ich zadanie, a oni słuchali, nie wierząc w to, co słyszą. Wszystkie te książki… największy księgozbiór w całym Wszechświecie. To niewyobrażalne! Tutaj są miliardy najróżniejszych utworów literackich! Jak?! – myślał przerażony Napoleon. Jego towarzysze starali się zachować spokój, choć na ich twarzach i tak było widać zmartwienie wymieszane z wciąż narastającym szokiem.
- Podsumowując. Stąd nie ma ucieczki, tak więc przeczytacie to wszystko. Wrócę, gdy skończycie. – powiedziała, odwracając się na pięcie. Już miała zniknąć w ciemności, gdy nagle zatrzymała się i odwróciła głowę, by wyszeptać najbardziej nieśmiałym szeptem we Wszechświecie z ledwie widocznym, smutnym uśmiechem – Powodzenia…

W chwili, gdy zniknęła, stały się jeszcze dwie rzeczy. Przy każdym regale pojawiły się złocone drabiny, pozwalające sięgnąć wszystkich, nawet najwyższych półek, a jednocześnie, wszechobecna ciemność rozpierzchła się, w mgnieniu oka, ustępując oślepiającej jasności. Albert, Napoleon i Sherlock spojrzeli na siebie.
- To od czego zaczynamy? – spytał Anglik.
- Mamy kilka wyjść z tej sytuacji, ale może najpierw się sobie przedstawmy… Profesor Albert Einstein, fizyk.
- Napoleon Bonaparte, francuski dowódca wojskowy.
- Sherlock Holmes, detektyw.
- Doskonale. W takim razie, skorzystajmy z naszych mocnych stron, aby wydostać się z tego dziwnego miejsca?
- Co ma pan na myśli, profesorze Einstein?
- Tak do niczego nie dojdziemy, Holmes. Proponuję, byśmy mówili do siebie nieco bardziej swobodnie. Co wy na to? Mówcie mi Albert.
- Napoleon. – burknął odrobinę niezadowolony taktyk.
- Sherlock, choć nie mam nic przeciw mówieniu mi po nazwisku. Miło mi pan… was poznać.
- Tak więc kontynuując moją pierwotną myśl. Silne strony. Wiecie o czym mówię? Ja mogę błyskawicznie coś wyliczyć, mam także szeroką wiedzę z dziedziny fizyki i matematyki. Dość szybko też kojarzę ze sobą fakty. A wy?
- Właśnie miałem roznieść Rosjan w pył, wkraczając do Moskwy, gdy nagle znalazłem się tutaj. Może uznajmy więc, że moją mocną stroną jest taktyka?
- W takim razie, ja mogę pochwalić się zdolnościami w dziedzinie dedukcji i odkrywania prawdy w przypadkach niemal niemożliwych do odtworzenia.
- No i doskonale. Tego nam trzeba. Napoleonie, czy istnieje szansa, abyś przeanalizował budowę tego budynku i rozpatrzył możliwości rozprawienia się ze znajdującymi się tu książkami, podczas gdy ja, wraz z detektywem Holmesem postaram się odtworzyć wydarzenia sprzed naszego pojawienia się tutaj oraz znaleźć jakiś punkt zaczepienia do naszego powrotu do domu?
- Czy to nie ja powinienem dowodzić tą grupą? – odrzekł wyraźnie naburmuszony Bonaparte.
- Ależ oczywiście, ale podejrzewam, że twoja decyzja odnośnie naszych kolejnych działań byłaby właśnie taka, jako, że jest to chyba najlepsze co możemy zrobić. Mylę się?
- Nie, skądże… tak, tak… faktycznie. Tak wiec, do dzieła. Zróbmy co do nas należy i wróćmy skąd przyszliśmy. Muszę pokazać tym rosyjskim panienkom, gdzie raki zimują.
- To jest duch! Do dzieła! – zakończył dyskusję Einstein. Ach, ci wojskowi – myślał – może i są genialnymi taktykami, może i wiedzą jak zabić i samemu nie zostać zabitym, ale w kontaktach międzyludzkich pozostają dokładnie tacy jak dzieci…

Książki

- Dlaczego chciałeś ze mną rozmawiać na osobności, Albercie?
- Widzę Sherlock, że nic się przed tobą nie ukryje… Po czym rozpoznałeś, że specjalnie go spławiłem?
- W sumie, to właśnie mi to powiedziałeś…
- Aha. Racja. Sprytne, naprawdę sprytne. Do rzeczy – jak to możliwe, że właśnie rozmawiamy? Znasz swoje pochodzenie, prawda?
- Co masz na myśli? Anglię?
- Nie. Prawdziwe pochodzenie. Skąd się wziąłeś. – naciskał Einstein.
- Do czego zmierzasz? – spytał Holmes, skutecznie udając zdziwienie.
- Do tego – zaczął profesor, wchodząc po drabinie przy regale z oznaczeniem „E-F”. Wziął dwie książki tego samego autora, sir Arthura Conan Doyle’a, i podał je towarzyszowi. – to o tobie. Ty nie istniejesz, jesteś fikcyjny, jesteś tworem jego wyobraźni. Tutaj – wskazał na opowiadanie „The Final Problem” – giniesz wraz ze swoim największym wrogiem, podczas gdy tutaj – wskazał na „The Empty House” – zostajesz cudem ocalony, gdyż tego żądali twoi fani. Jesteś postacią z książki. Zdajesz sobie z tego sprawę?
Sherlock spojrzał na książki bez większego zaskoczenia. Owszem, wiedział, że nie pasuje do pozostałej dwójki. Jako jedyny był postacią fikcyjną. Tylko dlaczego on się tym zainteresował. Napoleon… Napoleon… Ach, więc o to chodzi! – w jego oczach pojawił się błysk zrozumienia.
- No, w końcu do tego doszedłeś. Wie, że coś jest nie tak, ale nie wie co. Powstałeś na długo po jego śmierci, jednak ja miałem już okazję o tobie czytać. Warto to chyba zachować w tajemnicy, nie sądzisz?
- Owszem, będzie to wskazane, w naszej obecnej sytuacji.
- Świetnie. Skoro wiec już tu jesteśmy, poszukajmy może faktycznie wskazówek na temat tego, skąd się tu wzięliśmy?
- Zauważyłeś, że tu nie ma sufitu? – po chwili milczenia wtrącił detektyw.
Einstein, zszokowany spojrzał w górę. Faktycznie. Nad nimi znajdowała się jedynie jasność. Chociaż, jeśli wytężyć wzrok… mleczne szkło? Czy tam się poruszyło coś na kształt ogromnej twarzy? Nie, to niemożliwe, to przywidzenie. Masa tej istoty sprawiłaby, że zapadłaby się ona sama w sobie…
- Obserwują nas, ale chyba nie idzie im to za dobrze. Nie odrzucaj tej myśli, w końcu jesteś najgenialniejszym umysłem swoich czasów.
- A ty skąd o tym wiesz? Przecież powstałeś zanim zyskałem jakąkolwiek sławę! – odparł dość zaskoczony Einstein.
- Książki są wieczne.
- Nie wymą… wieczne. Wieczne. Mam pomysł.
- Hmm?
- Zaczekaj chwilę, muszę znaleźć coś do pisa… - w tym momencie, zaraz obok pojawiła się tablica, zaopatrzona w stojaczek na gąbkę, miseczkę z wodą i pudełko z kredą – …nia. No tak, tablica. To się zaczyna robić nawet zabawne.
- Zaczynam odnosić to samo wrażenie – odpowiedział Holmes.
- Spójrz. Książki są wieczne. O każdym z nas napisano w książkach, a my jesteśmy w największym księgozbiorze we Wszechświecie. – tłumaczył Einstein, wspomagając się rysunkami na tablicy – Szansa na takie wydarzenie jest niesamowicie mała, ale nie zamierzam tracić teraz czasu na jej obliczanie, skoro już zaistniała. Dlaczego by nie znaleźć wszystkich książek opowiadających o nas, i nie wyszukać w nich czegoś, co naprowadziłoby nas na wyjście z tej sytuacji?
- Czy ty właśnie zasugerowałeś, że to miejsce znajduje się…
- …w nieokreślonym miejscu i czasie. Tak! Brawo Holmes! Dokładnie o to chodzi! Znajdziemy tu też jeszcze nie napisane książki!
- A więc, paradoksalnie, możemy znaleźć książkę, w której opisane będzie to, co dzieje się w tej chwili… oraz co stanie się za chwilę! Fantastycznie! Tylko jak ty chcesz to wszystko przeszukać? – wyraził swą wątpliwość detektyw.
- Bardzo prosto. A wszystko dzięki tej tablicy. – dziarsko odrzekł profesor.
- Słucham? – spytał Holmes, zupełnie zbity z tropu.
- To miejsce spełnia nasze żądania, które pomagają nam dążyć do naszego celu. Nie wiem jeszcze jak, ale jeśli teraz powiem, że potrzebuję łatwego do przeszukania katalo…
- WITAJCIE ŚMIERTELNICY – rzekł głos przypominający skrzypiące zawiasy i zatrzaskujące się wieko trumny – W SYSTEMIE PRZESZUKIWANIA NIEZMIERZONEJ BIBLIOTEKI WSZECHŚWIATA. BĘDĘ WASZYM PRZEWODNIKIEM. CZY WIESZ ŻE… PISZĄC HARREGO POTTERA, JOANNE K. ROWLING WZOROWAŁA SIĘ NA WIELU INNYCH DZIEŁACH I UTWORACH, JAK CHOCIAŻBY AKADEMIA PANA KLEKSA AUTORSTWA POLAKA, JANA BRZECHWY? ABY PRZEJŚĆ DO MENU „WYSZUKIWANIA PO AUTORACH”, WYBIERZ 1… ABY PRZEJŚĆ DO MENU „WYSZUKIWANIA PO TYTUŁACH”, WYBIERZ 2… ABY PRZEJŚĆ DO MENU „WYSZUKIWANIA PO ZAWARTOŚCI”, WYBIERZ 3… ABY SKONTAKTOWAĆ SIĘ Z KONSULTANTEM, WYBIERZ 0, LUB POZOSTAŃ NA LINII.
- ZERO! – krzyknęli jednocześnie detektyw i profesor.
- NIESTETY, WSZYSCY NASI KONSULTANCI SĄ W TEJ CHWILI ZAJĘCI. SPRÓBUJ PONOWNIE ZA CHWILĘ. ABY PRZEJŚĆ DO MENU „WYSZUKIWANIA PO AUTORACH”, WYBIERZ 1… – odrzekł „katalog”, głosem ciężkim, niczym łańcuch górski, sprawiając im ogromny zawód.
- W takim razie, trzy. – szybko poprawił się Einstein.
- PODAJ WARUNKI WYSZUKIWANIA, ODDZIELAJĄC JE OPERATORAMI LOGICZNYMI „LUB” I „ORAZ”. GRUPY WYRAŻEŃ MOŻESZ ŁĄCZYĆ ZE SOBĄ STOSUJĄC NAWIASY.
- Nie sądzisz, że dość zabawnie brzmi ten głos, w zestawieniu z tym, co mówi?
- Może trochę… Zresztą cicho, próbuję myśleć… - cicho odpowiedział fizyk, po czym dodał, tym razem nieco głośniej – Otworzyć nawias okrągły, Albert Einstein LUB Napoleon Bonaparte LUB Sherlock Holmes, zamknąć nawias okrągły, ORAZ data powstania późniejsza niż chwila obecna. Wyszukaj.
- WYSZUKIWANIE ROZPOCZĘTE. PROSZĘ CZEKAĆ… PROSZĘ PODAĆ FORMĘ WYNIKÓW: DOSTAWA NA MIEJSCE, DOSTĘP ELEKTRONICZNY, LISTA TYTUŁÓW.
- Dostawa na miejsce.
- WASZE ZAMÓWIENIE ZOSTAŁO PRZYJĘTE DO REALIZACJI. ODPOWIEDŹ OTRZYMACIE W CIĄGU 30 MINUT. ŻEGNAJCIE ŚMIERTELNICY!
- No i mamy, co chcieliśmy. Zostaje nam tylko poczekać. – odetchnął detektyw.
- Jak sądzisz, skąd się tu wzięliśmy? – spytał po jakimś czasie Einstein, przeglądając fascynujące „Elementy Analizy Numerycznej w języku Turbo Pascal”.
- Pewnie powiedziałbyś coś o jakimś kontinuum czasoprzestrzennym oraz niejakiej teorii strun, ja jednak sądzę, że to coś znacznie bardziej złożonego… - odparł detektyw.
- Albercie, Sherlocku, przejrzałem całą bibliotekę. Przykro mi. Żadna znana mi taktyka nie pozwoli nam przeczytać wszystkich tych książek za życia. – powiedział, wychodząc zza regału, Napoleon.
- Już nie musimy czytać ich wszystkich, przyjacielu. Tylko część.
- Jak to? – spytał zaskoczony dowódca.
- Holmes, wiem, że to był mój pomysł, aby zachować to w tajemnicy, ale w tych okolicznościach możemy mu chyba wyjawić twój sekret?
- Sądzę, że tak. – odpowiedział Einsteinowi Sherlock.
- O co chodzi? Co znowu przede mną zatailiście? To było specjalnie, tak? Wygoniliście mnie gdzieś, żeby spiskować przeciw mnie! Znów to samo! Tak samo zostanę zabity! Dokładnie tak samo!
- Napoleon, daj spokój…
- Nie dam! Moim imieniem nazwali koniak! Nigdy nie widziałem koniaku „Holmes” lub „Einstein”, ale już „Napoleona” można będzie kupić bardzo tanio! Nie! Protestuję!
- Co się z nim dzieje? – spytał detektyw – wygląda jakby…
- …utknął we wszystkich punktach swej egzystencji jednocześnie… - skonkludował Einstein – TO JEST TO! – krzyknął po chwili, ułamek sekundy przed oszołamiająco głośnym hukiem. Oto właśnie minęło 30 minut, a wokół zaczęły błyskawicznie pojawiać się książki. Wiele książek. Ich okładki wydawały straszliwy dźwięk, uderzając jedna o drugą, bądź o podłogę. To jednak nie zmieniało faktu, że Albert Einstein, największy fizyk wszechczasów, rozwiązał zagadkę ich zadania. I właśnie w momencie, gdy miał ją ogłosić, na jego głowę spadła książka. Zresztą, nie byle jaka książka. Jej nazwa brzmiała: „Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, Reedycja 42⁴, Wydanie 44⁵ ze zmianami.”. A zaraz za nią pojawiło się 12 kolejnych woluminów. I wszystkie wylądowały dokładnie w tym samym miejscu…

Wieczność

Jest niemal oczywistym, że człowiek, który znajduje się w miejscu, o którym nie ma bladego pojęcia, i w którym nie zamierzał świadomie się znaleźć, uległ jednej z dwóch charakterystycznych dla takiego stanu sytuacji: zagubieniu, lub, co bardziej prawdopodobne, porwaniu. Istnieje jeszcze trzecie wyjaśnienie, mało prawdopodobne, lecz nie niemożliwe: że człowiek ten się właśnie odnalazł.

Załóżmy, że końcowa hipoteza, postawiona przez Alberta Einsteina na samym początku była poprawna. Oznaczałoby to, że nie został on znikąd porwany. To jego umysł został „wczytany” w określonym stanie… Coś na kształt wczytania zapisu w grze komputerowej. W tym momencie, wszystko zaczyna nabierać sensu.

***

Gdy deszcz książek się skończył, Sherlock Holmes ruszył wydostać Einsteina spod lawiny wielkich i ciężkich tomiszczy. W tym samym czasie, Napoleon bredził coś o swojej przeszłości, przyszłości i teraźniejszości, przy czym nic z tego, co mówił, nie miało czegokolwiek wspólnego z miejscem, w którym aktualnie się znajdował. I wtedy nastąpiło coś nieoczekiwanego. W miejscu, gdzie powinno znajdować się martwe, lub ciężko ranne ciało profesora Alberta Einsteina, nie było niczego. Zaskoczony Sherlock próbował wyciągnąć z tego jakieś wnioski, jednak zupełnie mu to nie wychodziło. Gadający wciąż Francuz wcale mu tego nie ułatwiał.

Z zadumy wyrwało Holmesa dziwne uczucie. Szturchanie. Ktoś go szturchał palcem w plecy. Obejrzał się i zobaczył zakapturzoną piękność. Wokół znów nastał mrok.

- Twój kolega rozwiązał zagadkę. „Odnalazł się” zaraz przed „dostawą”. Brawo, brawo, to był naprawdę świetny ubaw. – śmiała się dziewczyna – Jeszcze nikt nie rozwiązał tej zagadki tak szybko, ani w tak niekonwencjonalny sposób. Nawet Profesor Dumbledore wespół z Profesorem Kleksem i Gandalfem Białym potrzebowali na to kilku dni, i to pomimo sprowadzenia na pomoc, jakże oczytanej, Hermiony Granger. Przyznam jednak, że przyjemnie było popatrzeć sobie na tę dziewczynę… była taka urocza… - postać wyraźnie się rozmarzyła, po czym nagle odzyskała rezon i powiedziała – idziemy. Pan Bonaparte tu zostanie, nie wytrzymał presji, choć prawdopodobnie, gdyby nie to, również właśnie rozwiązałby zagadkę. Chodź ze mną. W końcu stawką jest wasze życie.

***

- Panie, oto towarzysz Alberta Einsteina, detektyw Sherlock Holmes.
- Dobrze, świetnie, dziękuję. Możesz odejść. Witajcie panowie. Może herbaty?
- Kim jesteś? – wypalił zaskoczony Holmes, zupełnie nie przemyślawszy swojego pytania.
- Ach, tak, tak, standardowe pytanie. Jestem Panem. Możecie mnie nazywać Wielkim Mistrzem, wszystko jedno. Sądzę, że ode mnie zależy wasze życie.
- Nie wydaje mi się, Mistrzu – włączył się do dyskusji Einstein – i właśnie tę wiedzę mieliśmy posiąść, rozwiązując pierwsze zadanie. Czyż nie?
- No tak, tak, faktycznie. Racja. Jakby to wam łatwiej przedstawić… potrzebuję pomocy.
- A skąd wniosek, że zechcemy ci pomóc, Mistrzu? – odpowiedział profesor.
- Tak dla przyjemności, może? – spytał niepewnie Wielki Mistrz.
- Nie. – odparł stanowczo Niemiec.
- Dla pieniędzy? – zaproponował zaskoczony właściciel Biblioteki.
- Nie. – podtrzymywał fizyk.
- To może w zamian za… – zaczął po krótkiej chwili namysłu Wielki Mistrz.
- Wiemy co powiesz. Sam nam dałeś tę wiedzę. Zgadzam się. A Ty, Sherlock?
- Sądzę, że zaczynam to wszystko rozumieć. Również się zgadzam.
- Świetnie, świetnie… skoro tak – kontynuował Wielki Mistrz, nerwowo stukając palcami w poręcz tronu – jak widzicie, nieco się zagubiłem. Mam gigantyczną bibliotekę, ale nigdy nie przeczytałem żadnej z książek, gdyż nigdy nie umiałem się na żadną zdecydować. Bez przerwy, przez wieczność, pragnę przeczytać choć jedną, ale nie chcę obrazić pozostałych, zaczynając od innej niż one. Muszę wiedzieć, która jest najlepsza. Dlatego chciałem, byście przeczytali je wszystkie… ale wy znaleźliście rozwiązanie zagadki bez tego… w takim razie, skoro posiadacie znacznie szerszą wiedzę niż ja, pomóżcie. Proszę.
- A… chwila, jak to było… Albercie, możesz przypomnieć mi tę nazwę?
- Chodzi ci o „SYSTEM PRZESZUKIWANIA NIEZMIERZONEJ BIBLIOTEKI WSZECHŚWIATA”? Ekhm – Einstein odkaszlnął, gdyż udawanie tego suchego i mrocznego, niczym drewno czarnego bzu głosu, przyprawiało go o suchość w gardle – tak to chyba szło…
- Jest dla mnie bezużyteczny. Cokolwiek znajdę, zawsze przypomnę sobie inny tytuł, który chciałbym przeczytać przed tym czymś…
- Czy mógłbyś podać przykłady, Wielki Mistrzu?
- Jasne, jasne, przykłady. Znajduję „Harrego Pottera”, ale zanim zacznę go czytać, już wiem, że najpierw chcę przeczytać „Trylogię Czarnego Maga”. Gdy mowa o nim, zaraz przypomina mi się Saruman i „Władca Pierścieni”, ale jakoś nie umiem się za niego zabrać. Wtedy zaczynam szukać od początku. W ręce wpada mi saga „Wiedźmin”, a zaraz po niej „Trylogia Husycka”. I znów nie wiem co mam zrobić! Od której z nich zacząć?! Więc myślę o czymś luźniejszym… „Świat Dysku”. Tylko że tę serię można czytać na kilka różnych sposobów! Od której książki zacząć?! Zaczynam wpadać w szał! Gdyby nie ona, już bym zwariował. Ale ona mnie wciąż pociesza i próbuje pomóc. Pewnie zauważyliście, że gdy się gdzieś pojawia, robi się ciemno, a wszystko ulega zniekształceniu… Nie, panie Einstein, ona nie zakrzywia czasoprzestrzeni. Ona jest Czasoprzestrzenią. To co zobaczyliście nad kopułą biblioteki, to byli ludzie tacy jak wy. Oni próbowali ją pochwycić, zabrać ode mnie i zbadać. Wyrwać z niej prawdę na jej temat. Ale ja im na to nie mogę pozwolić. Nie mogę jej stracić. Czas bez przestrzeni i przestrzeń bez czasu nie mogą istnieć. To by zniszczyło i nas, i ich. Bowiem ja jestem…
- …Wiecznością. Ty jesteś Wiecznością! Ty nie szukasz książki do przeczytania! Ty chcesz odnaleźć najlepszą książkę wszechczasów! – wypalił Holmes.
- Nie doceniłam Was… - powiedziała zakapturzona dziewczyna – …odgadliście całą prawdę. Jakiej więc udzielicie odpowiedzi na pytanie mego Pana?
- Sądzę, że nie jesteśmy w stanie mu pomóc. Ale wiem, kto może. – odparł Einstein.
- Tak? – spytali jednocześnie Wieczność i Czasoprzestrzeń.
- Przeczytaj „Bibliotekę”.
- Przecież mówiłem, że nie mogę… - odpowiedział ze zniecierpliwieniem Wielki Mistrz – czy do ciebie to nie docie…?
- Nie, nie bibliotekę. „Bibliotekę”. Opisuje to, co właśnie się dzieje. Znajdziesz tam odpowiedź na swoje pytanie. Przecież ta odpowiedź za chwilę tu padnie…
- Naprawdę?
- Na pewno.
- Co o tym sądzisz? – zwrócił się Wieczność do swojej odwiecznej towarzyszki.
- Zasłużyli na nagrodę. Przywrócę ich na ich miejsce, zaś naszemu genialnemu fizykowi pozwolę zachować wspomnienia z tego, co tu się wydarzyło. Niech wykorzysta osiągniętą w ten sposób wieczną wiedzę i spróbuje przelać ją na papier w ludzkich słowach…
- No dobrze. Więc czas na najważniejsze pytanie. Jak nazywa się najlepsza książka wszechczasów? – spytał Wieczność, zwany Wielkim Mistrzem.
Odpowiedź brzmiała…

Ciąg dalszy… nakreśli historia…

_____________________________
¹ fr. „Cholera”
² 14. września 1812; źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Inwazja_na_Rosję_(1812)
³ en. „Proszę, niech pan nie będzie niemiły. To nie czas na przekleństwa. Wszyscy powinniśmy spróbować wyjaśnić, co właśnie się stało.”
⁴ Answer to the Ultimate Question of Life, the Universe, and Everything
⁵ „A imię jego będzie czterdzieści i cztery.” – Dziady, cz. III, scena 5. – „Widzenie księdza Piotra”.