W krainach sutych lodem, gdzie nawet jeśli sieci słonce to jest ono tak odległe i nie dające ciepła, że wielu zastanawia się jaka jest jego funkcja bogiem najważniejszym, jedynym, który może podtrzymać życie jest Rephal - bóg ognia. Ogień daje ciepły pokarm, daje ciepło, daje światło. Ogień to życie.
Rephal jest bogiem kapryśnym, porywczym i nieprzewidywalnym. W jednej chwili może przemienić wesoło trzaskające ognisko, które daje ciepło w nieokiełznany pożar, który niszczy wszystko na swojej drodze. Czciciele muszą mieć się na baczności i cały czas obserwować płonące ognisko. Nie może ono zgasnąć i nie może wymknąć się spod kontroli. W ten sposób cała wioska pokazuje, że Rephal jest najważniejszy - wyznaczając dwóch mężczyzn do całodobowej obserwacji. W każdej wiosce może płonąć tylko jedno ognisko - jeżeli ktoś spróbowałby rozpalić drugie - gniew Rephala odczuje całą społeczność.
Może się on materializować. Czasem jest to człowiek, który nie wyróżnia się wyglądem - jedyną rzeczą, po której można go wtedy rozpoznać jest ciepło, które od niego bije. Jednakże czasem jest ono tak subtelne, że łatwo można to przeoczyć. Biada temu, kto znieważy wówczas boga! Innym razem może on przybrać postać płomienia. Czasem widać płomienie jedynie, gdy nie patrzy się wprost na bóstwo, innym razem bóg pokazuje się w całej okazałości jaką tylko zdolne jest znieść ludzkie oko.
Wybrańców boga - często to jego dzieci - można poznać po ogniście czerwonych włosach lub ognistym temperamencie - dwóch niespotykanych rzeczach w krainach skutych wiecznym lodem.

Lumenlibris

Lumenlibris to świetlisty bóg wiedzy. Objawia się wszędzie tam, gdzie znajdują się ludzie poszukujący mądrości. Podczas pobytu na Ziemi najchętniej przesiaduje pod rozłożystym Drzewem Życia.
Jego barczysta postać utkana z tysięcy delikatnych świetlnych promieni materializuje się jedynie w wyjątkowych przypadkach. Oczy w kolorze lapis lazuli kryją w sobie tajemnice warte miliardów, które chętnie skradliby najbogatsi Ziemianie. Zazwyczaj poszukiwacze wiedzy, najczęściej filozofowie, przywołujący go, słyszą jedynie subtelny szept, który pobudza zmysły i sprawia, że krew żywiej krąży w żyłach, rozbudzając uśpione szare komórki.

Lumenlibris jest niezwykle życzliwym bogiem, który chętnie pomaga rozwiązywać nurtujące ludzkość problemy. Obserwuje w magicznej kuli wszystkich ludzi, a gdy ktoś bardzo pragnie się z nim spotkać, kula zaczyna jarzyć się czerwoneym światłem.

Czasami, w skąpanej w ciemności nocy izbie można dostrzec niewyraźną postać boga, który przegląda książkowe zbiory ludzi, którzy go wezwali. Każdy inkunabuł, księgę czy broszurkę traktuje z podziwu godną pieczołowitością. Subtelnie gładzi pożółkłe stronice i konserwuje umiłowane przez siebie materialne, literackie zabytki ludzkiej cywilizacji. Z jego długiej, lśniącej brody sypią się miniaturowe, baśniowe klejnoty, które po chwili zamieniają się w wersy, przemieniając milczków w złotoustych demagogów.

Lumenlibris najczęściej przybywa na Ziemię, gdy jakiś pisarz, poeta czy admirator sztuki męczy się nękany przeciągającym się brakiem natchnienia. Wówczas nachyla się nad jegomościem lub jejmościanką i szepce do ucha przyspieszające bicie serca, magiczne historie.

Zamieszkuje Podniebne Królestwo, z którego łatwo mu kontrolować cały świat. U boku dobroczynnego niebianina nieustannie stoi jego boska małżonka Kreativafantasja, dbająca o to by jej podopiecznym nie brakowało boskiego nektaru sprowadzającego na nich natchnienie. Każdego wieczoru dokonuje wraz ze swym mężem objazdu podległych im krain. Odwiedzając domostwa, zraszają głowy śpiących domowników boskim nektarem, który w ciągu dnia przygotowuje dla nich Kreativafantasja.

Kulfonikus - bożek psotnik o dość charakterystycznym wyglądzie niczym z komiksów o "Kajko i Kokosz". Nosi elfi strój i jak nazwa wskazuje ma kulfoniasty nochal a na dodatek jest bardzo niziutki. Lubi robić psoty i różne kawały. Jak jest ci źle możesz się do niego zwrócić, bo kiedy trzeba potrafi być poważny i umie podnieść na duchu, a kiedy trzeba pogłaszcze też po główce i wspomoże radą.

Enigmus był egipskim bogiem kłamców i oszustów. Patron złodziei. Przedstawiany jako niepozorny starzec, ubrany w postrzępiony szary płaszcz biedaka, zwykle zakapturzony o twarzy szakala lub lisa (w czasach Nowego Państwa). Czasami występuję z głową sępa i ludzkim ciałem. Jego święte zwierze to szakal oraz osioł czczone w Górnym Egipcie. W religii egipskiej jeden z głównych bogów. Jego pochodzenie jest nieznane; podaje się, że był synem lub bratem Ozyrysa, boga śmierci lub Setha, boga wojny (wskazywać na to może podobizna szakala). W mitologii egipskiej przedstawiany jako sprawa wszelkich nieszczęść w boskim panteonie, działający na szkodę bogów, jak i ludzi. Zasłynął oszukaniem boga Ra, odbierając mu wiedzę matematyczną, którą spożytkować miał na chwałę bogów. Zamiast tego, w zamian za ustanowienie swojego kultu w pustynnym Enigmopolis (miasto zostało zniszczone w czasach Nowego Państwa z rozkazu faraona Ptolemeusza Sprawiedliwego) oddał tą wiedzę ludziom. By przebłagać oszukanego patrona Obu Połączonych Królestw, zaczęto budować piramidy i inne monumentalne budowle (np. Dolina Królów). Enigmus został strącony do podziemnego królestwa Ozyrysa, w którym miał odpokutować swe winy. Zdołał oszukać strażników-pawianów Bentiu pilnujących bramy dla Ozyrysa  i uwolnił się spod władzy bogów. Odtąd działał na ich szkodę, kryjąc się na bezmiarze pustyni przez wzrokiem Ra. Oprócz zburzonego Enigmopolis szeroki kult występował także w Abydos i Busiris. Zachowały się nieliczne stelle z jego podobizną, większość świątyń została zburzonych, a inskrypcję z jego imieniem zatarte.

Kayoo - jego zadanie polega przede wszystkim na zmienianiu oblicza świta, to on obdarza małe dzieci nadludzkimi umiejętnościami i talentami, to on grzebie w czasie i umysłach ludzi, ale jego największy wpływ widać w świecie dobra i zła – zmienia umysły demonów z wszelakich kultur i religii by zaczęły czynić dobro, kochać bliźnich, najlepiej tej samej płci (nasz bożek jest troszkę zboczony) i tak samo ze światopoglądem dobrych dusz i aniołów – sprawia że olewają Boga i zaczynają harcować jak dzicy. Oczywiście, jeśli mamy taka ochotę, możemy namówić go by zmienił naszego wroga, lub przyjaciela w inną osobę – jednak cena jest wysoka – trzeba bożkowi zaprezentować najwspanialszy i najszczerszy uśmiech jakim się dysponuje. 
Bożek o długich do ziemi, krwisto czerwonych włosach, przechodzących w połowie we fiolet. Oczy w kolorze srebra zawrze zakryte grzywką, choć nawet gdyby chciał nie mógłby ich otworzyć, gdyż cała jego górna część twarzy jest zaorana bruzdami i bliznami. Chodzi ubrany w purpurowe szaty zdobione srebrnymi akcentami, oraz nosi srebrną biżuterię – kolczyki i naszyjniki (nienawidzi psów, a wilkołaki klasyfikuje do tej samej grupy zwierząt, stąd te zamiłowanie do ów kruszcu). 
Z charakteru podchodzi do życia z lekkością - pieniądze, katastrofy, i plany na przyszłość nie mają dla niego znaczenia, jest obowiązkowy i sumiennie wykonuje swoją pracę, lecz nigdy nie robi więcej. Na jego bladej twarzy zawsze gości szeroki uśmiech, nawet w chwilach gdy ktoś zrzuca mu na głowę sforę psów (wtedy przemienia ich sposób zachowania w koci). Mówi melancholijnym głosem dorosłego mężczyzny, lecz w każdej literze którą wypowiada słychać ukryty chichot i skrytą radość. 
Jego znak rozpoznawczy to pierzyna, wiele osób przeraża jego upodobanie do rzeczy niematerialnych, więc nawet przebywanie w świecie żywych skończyło się dla niego samotnością. Przykrywa się każdej nocy puchą kołderką czekając aż jakaś cna niewiasta (lub cny chłopczyk) wybudzi go ze snu swym gorącym pocałunkiem i odmieni jego oblicze, tak jak on to robi od tysięcy lat. 

VESMO
Na początku było Słowo. Nim była bogini Vesmo. Piszę bogini, bo nie można wg ludzkich kryteriów orzekać o jej płci, a skoro jej moc twórcza zdecydowanie należy do dziedziny żeńskiej, to jest utożsamiana z kobietą. Vesmo powstała, by początkowo nadać wszelkiemu życiu na ziemi schemat, zgodnie, z którym miało się przez eony modyfikować, aż dotrzeć do granic śmiertelności, zaistnieć poza 3 wymiarami. Gdy spełniła swoje zadanie, Najwyższy nakazał jej dać swoim dzieciom narzędzie, dzięki któremu mogliby się wspierać na różne sposoby w dojściu do celu swojego istnienia. Wobec tego Vesmo pracowało tak długo, aż nie wymyśliła godnego jej narzędzia. Trzeba tu zaznaczyć, że dla bogów i bogiń czas przebiega w inny sposób. Nie można go mierzyć systemem słonecznym, ani żadnym innym wymyślonym przez człowieka. Dla niej czas właściwie czas nie istnieje. To ona ma nad nim władzę. Jej każda czynność była, aż się zakończyła, chyba, że sama zadecydowała inaczej, tym samym dając sobie ubogi pozór śmiertelności. Wracając do zarzuconego tematu, narzędziem przez nią wytworzone nie ma nazwy w naszym języku. Najbliższym słowem (choć zdecydowanie odbiegającym od podstawowego znaczenia, a na dodatek źle kojarzone) mogłoby być: komunikacja. Już tłumaczę: mamy 5 zmysłów, które wykorzystujemy do komunikacji. Możemy więc dawać jakieś znaki do: odczytania,zobaczenia,usłyszenia,dotknięcia,poczucia,posmakowania  przez innych. Obdarowawszy wszystkie ziemskie formy życia tymże narzędziem Vesmo nie dostała już żadnego zadania. Poczęła zatem z czułością obserwować rozwijających się ludzi na ziemi, po tym jak nudząc się wręcz potwornie dała im tzw. 6 zmysł w sekrecie przed Najwyższym. Łudziła się myśląc, że jest w stanie ukryć cokolwiek przed Nim, ale wtedy jeszcze o tym nie wiedziała. 6 zmysł, czyli taki ,,paranormalny instynkt’’ trafiał jednak wybiórczo. U niektórych wykorzeniony przez nich samych ,lub czynniki zewnętrzne, u innych po dziś dzień nie odkryty, a u np. kotów tylko w części. Współczując kotom podarowała im odrobinę niezależności od Boga, ludzi szczerze pokochała obserwując ich jak to bogini potrafi, a osłom dała nadzwyczajny upór, by przynajmniej tak mogły się obronić przed czyhającymi na nie niebezpieczeństwa. Najwyższy niby karząc ją, a tak naprawdę po części wynagradzając, po części dając pracę, wysłał ją na ziemię ze swoim synem. Odtąd zadaniem jej było kontynuowanie trzymania pieczy nad różnymi istotami. Jako, że najwięcej upodobała sobie ludzi, to wśród nich przebywała najczęściej. Nie była jednak w swojej naturalnej postaci, to zaowocowałoby straszliwymi konsekwencjami, tak jak gdy pierwszy i jedyny raz ukazała się pod swoją postacią ,,i słowo(…)zamieszkało między nami’’, a przez to przeklęła ludzi zsyłając na nich schizofrenię po dziś dzień obecną. Bardzo żałowała swojego czynu i już więcej nie pokaże się oczom ziemskim. Jako bogini nie przypomina ani jednego widzianego na ziemi stworzenia w żaden sposób. To do niej pasują słowa Shakespeara ,,są takie rzeczy na niebie i ziemi, które filozofom nie śniły’’. Jej awatar to ucieleśnienie słowa, jego esencja i moc. Wobec już do końca świata pozostanie niewidzialną. Jedynie czasami zdarza się jej kierować ciałem i wolą człowieka lub zwierzęcia, a jej oczy muszą pozostać wtenczas zamknięte, ponieważ pojawia się w nich ponadczasowa prawda, która my nie jesteśmy w stanie zrozumieć, a jedynie umrzeć widząc ją. Wobec tego niewidzialna stara się nam pomagać w rozwijaniu 6 zmysłów. Uczy nas, ale jest to powolny i delikatny proces dla nas ludzi. Porównuje się go do efektu motyla. Zrzucenie długopisu pod nosem 11-latka w w 1871, może zaowocować gronem potomków podróżujących w czasie 300 lat później. Kiedyś podobna rzecz spowodowała czasy palenia na stosach czarownic. Bogini jest, więc cierpliwa, uważna, a także nieustępliwa. W końcu czas dla niej jest jedynie zabawką.

Dziękuję bardzo

Nie omieszkam odwdzięczyć się małą niespodzianką dla pań z księgarni.