— Może opowiesz coś o swoim kraju — zaproponował nieoczekiwanie John, przerywając ciszę. Spojrzałam na niego ze zdumieniem. — Trochę wieczorem przeglądałem w internecie. Wiem, że Polska leży w środkowowschodniej Europie i że stolicą jest Warszawa.

       Poczułam się jeszcze bardziej skonsternowana, jako że pytanie zadał z autentycznym zainteresowaniem. Z mego doświadczenia wynikało, że przeciętnego Amerykanina wyjątkowo rzadko kiedy interesuje coś więcej poza końcem własnego nosa, a na dodatek John zadał sobie trudu i zajrzał do internetu, co niemalże zakrwawiało na cud. Jednocześnie wiedziałam, że nie mogę przegapić takiej okazji, zatem trzeba kuć żelazo, póki gorące.

       — Macie nawet kilku sławnych Polaków — zauważył z niejakim zdziwieniem.

       — Owszem, jak praktycznie w każdym kraju. Jeden z nich swego czasu zawędrował nawet do Ameryki i walczył o niepodległość Stanów. Mam na myśli Tadeusza Kościuszkę. Od jego nazwiska nazwano kilka waszych miast… — urwałam, nie chcąc dalej rozwodzić się na ten temat. Ostatecznie jeśli to go interesuje, może sam sprawdzić, gdyż zarzucanie wszelkiego rodzaju datami i historycznymi danymi, mijało się z celem, przynajmniej moim zdaniem. Po prostu byłam kiepskim gawędziarzem, co z przykrością sama przed sobą przyznawałam. — Polacy przywiązują dużą wagę do historii. Pozostałości i jej ślady odgrywają istotną rolę. Osobiście uwielbiam wędrować wąskimi uliczkami Starówek czy też w pobliżu zabytkowych budowli. Uśmiechaj się, uśmiechaj, a ja po prostu lubię spacerować nieśpiesznie ulicami nieznanych miast, nie wiedząc, co mnie czeka za rogiem; podążać za interesującym widokiem albo za zagadkowym elementem, powoli przekonując, gdzie to mnie zaprowadzi. Uważam to za najlepszy sposób poznania nowego miejsca. Przewodników oraz pewne konkrety pozostawiam sobie na później. Niemniej jednak w Starówkach jest coś szczególnego i urzekającego. Zresztą to zupełnie inne budownictwo, dzisiaj już niespotykane. Oczywiście nie brakuje tam ruin, zniszczonych kamienic, które wymagają renowacji. No cóż, dużo jeszcze jest do zrobienia. Lubię również spacerować pośród ruin starego zamku, wśród potężnych murów, a później udać się do dobrze zachowanego zamku, którego przerobiono na luksusowy hotel tak, jak to miało miejsce przypadku zamku Ryn. Czasem tam znajduje się muzeum tak, jak to się stało w Malborku albo z Wawelem. Niektóre pałace też bywają niezwykłe, posiadają własne historie i duchy. Poza tym w wielu miejscach odbywają się liczne turnieje rycerskie, pokazy dawnych tańców i tamtejszego sposobu życia. Czasami to są prawdziwe widowiska z mnóstwem atrakcji. Szczególnie latem i w ten sposób też można zwiedzać. Przynajmniej sama planuję kiedyś tak spędzić lato. Z drugiej strony latem można wybrać szlakiem coraz liczniejszych jarmarków z okazji, na przykład: dnia miodu, pomidora, grzyba, chleba i tak dalej i myślę, że to również ciekawa i nietypowa trasa… Skoro buszowałeś po internecie, to wiesz mniej więcej, jak wygląda Polska.

       — No tak, na północy morze, na południu góry.

       — W takim razie zacznijmy od północy. Morze Batyckie jest wprawdzie zimne i bardzo często szare, lecz ma w sobie pewien urok, a spacer plażą może stać się wyjątkowym przeżyciem. No i po burzy w niektórych miejscach można jeszcze odnaleźć bursztyn albo przynajmniej jego okruch. Natomiast w Gdańsku jest Muzeum Bursztynu, które naprawdę warto odwiedzić. Tak przy okazji, muszę przyznać, że większość naszych muzeów pomimo atrakcyjnych ekspozycji, ma dość nieciekawą oprawę. Na szczęście powoli to się zmienia. Oczywiście w Gdańsku nie brakuje innych atrakcji, takich jak właśnie Starówka z wąskimi kamienicami, pomnikami, kościołami, wieżą, deptakiem, a wieczorem można udać do kawiarenki albo pubu, by sobie posiedzieć i poobserwować otoczenie. Jest też rozległy park miejski. I koniecznie latarnia morska. Przecież już wiesz, że lubię z wysoka poobserwować świat. Z kolei w Sopocie znajduje się najdłuższe molo. Trudno tak od ręki wymienić wszystkie atrakcje, zwłaszcza że sama jeszcze nie zdążyłam wszystkiego zobaczyć. W najbliższym czasie wybieram się do Szczecina, gdyż z tego, co widziałam, to interesujące miasto i może po drodze ponownie uda mi się zahaczyć o Gdańsk.

       — A dalej?

       — Kierując się na południe, mamy Warmię i Mazury, czyli liczne jeziora i lasy, a także ciekawe miasta takie, jak Olsztyn, Giżycko i parę innych, które już mniej znam. Zresztą każde z nich ma swoje specyficzne atrakcje, przy których warto się zatrzymać, nawet na dłużej. Natomiast na wschodzie jest Podlasie wraz z Białymstokiem i Parkiem Białowieskim. I jeszcze Biebrza i Narew oraz intrygujące bagna, a także cała tamtejsza niesamowita przyroda. Można też zorganizować wyprawę na grzyby, co może być naprawdę świetną zabawą. Tu poleciłabym ci agroturystykę i spróbowanie tamtejszej żywności; wówczas w końcu zrozumiałbyś, co mam na myśli, że jest tysiąc razy lepsza.

       — Phi. Przesadzasz.

       — Mówię ci, że te wasze warzywa przypominają je tylko z wyglądu; brakuje im prawdziwego smaku — zirytowałam się. — Mówisz tak, bo nie znasz niczego innego. Co innego powiesz, gdy przekonasz się na własnej skórze.

       — No tak, ostatecznie mogę spróbować — stwierdził powątpiewająco John. — I co dalej?

       — W Białymstoku warto odwiedzić pałac Branickich, zwłaszcza gdy tam się odbywają koncerty. Na chwilę wtedy można przenieść się w przeszłość. Poza tym jest odnowiony park, który bardzo mi się podoba. O rety, po prostu w Polsce jest całe mnóstwo interesujących miejsc, które są warte uwagi, na dodatek sama jeszcze nie miałam okazji wszystkich zobaczyć.

       — A stolica?

       — Bywam w niej głównie przejazdem, ale to, co już widziałam, zaciekawiło mnie. No i wciąż jeszcze nie dodarłam do Łazienek. A niech to licho!

       — A kluby?

       — O to musisz zapytać Martynę albo Grzesia. Oni mają całą listę sprawdzonych miejsc. Ja — wyjaśniłam z godnością — spędzam wieczory z książką albo podziwiając zachód słońca, później gwiazdy. Nie pomogę w tej kwestii. I koniecznie magicznym Kraków, hm, chociaż na usta cisną mi się jeszcze inne nazwy miast. Albo kopalnia soli w Wieliczce. Mają tam rewelacyjnego przewodnika, który potrafi opowiadać i snuć niezwykłe historie.

       — To właściwie gdzie mam jechać?

       — Najlepiej wszerz i wzdłuż.

       — Przecież nawet w dwa tygodnie zdążę tego wszystkiego zobaczyć!

       — Racja…

       A potem zaczęło się planowanie trasy, co okazało się frustrującym a zarazem fascynującym zajęciem. Przy okazji przypomniały mi się kolejne szczegóły, które w końcu Johna przyprawiły o ból głowy – po prostu nie mógł uwierzyć, że na tak małym kawałku ziemi (w porównaniu z USA) może być tyle wyjątkowych miejsc i wydarzeń; postanowił to sprawdzić osobiście.