W mojej opinii najlepszą jak na razie książką wydaną w tym roku w Polsce, oczywiście biorąc pod uwagę te, które czytałem, jest zbiór opowiadań Szczepana TwardochaTak jest dobrze. Autor cieszący się już pewnym uznaniem czytelników pokazuje zupełnie odmienne oblicze swego pisarstwa. dotychczas skupiał się on na relacjach człowieka z historią, prezentował raczej obraz świata w skali makro i marginalizując jednostkę. W swoich najnowszych opowiadaniach przyjmuje jednak perspektywę zgoła odmienną - skupia się na emocjach i wewnętrznych dramatach swoich bohaterów. Doskonale współgra z tym specyficzny styl Twardocha i jego umiejętność posługiwania się językiem, jako nie tylko środkiem przekazania treści, ale także budowania nastroju, oddania różnic między bohaterami czy po prostu polem pewnej gry z czytelnikiem. Ta wydawałoby sie podstawowa dla pisarza umiejętność jest niestety coraz rzadziej spotykana - tym bardziej lektura tekstów Twardocha cieszy. Co więcej, śląskiemu autorowi udało się wyjść z niszy fantastyki i stworzyć teksty, które raczej przynależą do literatury głównego nurtu, co, miejmy nadzieję, zachęci do sięgnięcia po Tak jest dobrze szerszą publicznosć. Bo to po prostu doskonała książka.

Najlepszą książką wydaną w 2011 roku jest "Syrenka" Camilli Lackberg.
Jest to szwedzka pisarka, której cykl opowieści rozgrywa się w małym
miasteczku Fjalbacka oraz w jej okolicach. Głownymi bohaterami książki
jest małżeństwo Ericka Flack- pisarka oraz Patrick Hedström-
policjant. Patrick rozwiązuje trudną sprawę, w tajemniczych
okolicznościach ginie mężczyzna, którego zwłoki odnaleziono
przypadkowo w rzece. Koledzy zamordowanego mężczyzny otrzymują listy z
pogróżkami. Ericka pomagając mężowi, próbuje dowiedzieć się o
przeszłości mężczyzn, co okazuję się kluczowe w wyjaśnieniu całej
sprawy.
Książka wciąga od pierwszej strony aż do samego końca. Napisana
świetnym językiem. Cały czas trzyma w napięciu czytelnika.
Nigdy nie przepadałam za kryminałami, jednak biorąc przypadkowo jedną
z książek zakochałam się w jej powieści i czytałam kolejne. Serdecznie
polecam.

Dla mnie najciekawszą książką wydaną w tym roku w Polsce jest Nowy Jork której autorem jest Zdenek Mahler, wydawnictwa Bona. Dlaczego? Już opisuję!

Niby to książka, bo opowiada historię pobytu Vladimíra Fuki w Stanach Zjednoczonych i jego przemyśleń na temat miasta które nigdy nie śpi.
Niby to przewodnik, bo zawiera opis miasta w pigułce, piktograficzny zarys mapy rzeczywistości i kultury jaką zastał tam jeden z autorów książki.
Niby to album, bo zawiera piękne grafiki Fuki, które czarują oczy czytelnika, a tekstu niektórzy powiedzieliby że jest jak na lekarstwo.
Niby to książka nowa, bo wydana w Polsce w tym roku (w Czechach w 2008), ale zarazem stara, bo była gotowa do wydania już w '68 roku ubiegłego stulecia, jednak dopiero po 40 latach udało się ją wydać, gdy jej makietę na strychu odnalazł wnuk Mahlera.

Tak więc jest to książka niezwykła, gdyż sama w sobie jest albumem, książką i przewodnikiem turystycznym. Pięknie wydana, ciesząca oczy cudownymi grafikami Fuki, do tego piękne poetyckie teksty naszpikowane metaforami. Książka o tyle niezwykła że opisuje Nowy Jork lat '60, a jest równocześnie tak aktualna jakby autor napisał ją dopiero co, w realiach XXI wieku.

Po Syberii, Colin Thubron

Nikt mnie jeszcze tak nie przypiął do fotela i nie zainteresował w taki sposób miejscem dla mnie zupełnie "zimnym", interesującym, ale zostawianym gdzieś do chłodnych, odległych rozważań. Thubron umiał zaciekawić, przyciągnął moją uwagę opisem wielości, różnorodności kulturowej i religijnej, zabrał wręcz w podróż z której nie chciałem wracać. Opowiada w sposób dydaktyczny, edukuje osoby, które "coś tam wiedzą" o Syberii, i nadaje ciąg przyczynowo-skutkowy opisywanym wydarzeniom, porządkuje na ile da się to uczynić. I przede wszystkim pisze o ludziach, zżytych z Syberią, jej mieszkańcach, o sposobach radzenia sobie z rzeczywistością, często trudną, ale zaakceptowaną w pełni. Ale wyraźnie zarysowuje się też pozycja autora jako gościa Syberii i ludzi ją zamieszkujących. Ja się czułem jakbym podróżował z nim ramię w ramię otwierając jednocześnie kilka przegródek w moim umyśle. Sama okładka książki nie zapowiadała jej treści, dalej nie mogę wyjść z zachwytu.

Według mnie najlepszą książką, która pojawiła się na rynku wydawniczym w tym roku jest "Teoria strun bez tajemnic" Stevena S. Gubsera.
Co prawda, nie jest to powieść, niemniej książka jest ciekawie napisana, i - nie obrażając nikogo - autor używa prostego języka do opisu teorii. A znajomość idei zawartej w teorii (bo niekoniecznie samej teorii) powinien wykazywać raczej każdy, kto uważa się za erudytę czy osobę wykształconą 9a mniemam, iż takich osób jest jednak wiele). Ja ją przeczytałam z zaciekawieniem, ale mogę być nieobiektywna. Sama ksiązka jednak zbiera dobre recenzje, i sprzedawała się całkiem nieźle, jak na książkę z tej półki. Dlatego uważam ją za najlepszą: skutecznie i praktycznie bezboleśnie niosła "oświaty kaganek" pod strzechy polskie. 

   Moim zdaniem jest to 6 tomik cyklu „Oko jelenia” Andrzeja Pilipiuka zatytułowany „Sfera armilarna”. Jest to bardzo dobry towar dla czytelnika fantasy. Tło historyczne powieści jest przedstawione z bardzo wieloma szczegółami, dzięki czemu wydaje nam się, że jesteśmy razem z bohaterami w środku epoki średniowiecza. Dosłownie możemy odczuć panujące tam warunki. Poznajemy wiele ciekawych wydarzeń, o których często nawet nic nie wiedzieliśmy, kulturę XVI wiecznej europy oraz liczne obyczaje ówcześnie panujące. Spotykamy wiele ciekawych osobowości, którym hartu ducha, poświęcenia wobec ideałów, solidarności wobec przyjaciół, niezłomności pozazdrościłby niejeden czytelnik. Autor ukazuje jak dobrze tak naprawdę mamy żyjąc w naszych czasach, kiedy woda jest w kranie, towary w hipermarketach, a ciężkie prace wykonują za nas maszyny.
   Czytając tę książkę nie raz zbierało mnie na refleksje. Cieszę się, że właśnie ją przeczytałem i gorąco polecam wszystkim czytelnikom. Wartka akcja, tajemnicze oblicza niektórych bohaterów, zaskakująca fabuła sprawiają, że na pewno tak szybko nie idzie się od niej oderwać. Pisana jest prostym i zrozumiałym stylem i bardzo lekko się ją czyta.

Dla mnie najciekawszą tegoroczną propozycja jest książka Ayelet Waldman ,,Zła matka'', bowiem otworzyła mi oczy na kilka kwestii, których wcześniej nie dostrzegałam i zmusiła do zastanowienia się nad istotą i sensem macierzyństwa, a ponadto sprowokowała do wysnucia kilku refleksji...
Tak łatwo przychodzi nam ocenianie innych... Tymczasem sami nie jesteśmy pozbawieni wad, słabostek, mimo to uzurpujemy sobie prawo, by móc krytykować kogoś, kto nie spełnia naszych oczekiwań, kto nie powiela ogólnie przyjętego wzorca. Ofiarą takiego myślenia padła też Ayelet Waldman, która otwarcie przyznała, że większą miłością darzy własnego męża, niż dzieci i natychmiast zalała ją fala krytyki i złośliwości. Rodzi się pytanie, czy rzeczywiście jest ona złą matką? Co w ogóle oznacza to określenie, ta etykietka? Spójrzmy trzeźwym okiem na słowa Waldman. Nie powiedziała ona, że nie kocha swoich dzieci. Nie powiedziała, iż żałuje, że w ogóle je urodziła. Ona kocha je na swój sposób. W głębi serca wiele matek pewnie podziela jej opinię, choć boi się do tego przyznać. Panuje wszechobecny model matki idealnej, która wszystko ofiarowuje dziecku, oddaje mu całą siebie. Co wtedy jej pozostaje? Pusta, żal, rozgoryczenie, że zatraciła się w miłości do dziecka tak dalece, zapędziła w pułapkę. Dla dziecka robiła wszystko. Dla siebie - nic. Czy to naprawdę zasługuje na szacunek otoczenia? Dobra matka to taka, która potrafi zachować pewien dystans, która jest świadoma własnej wartości, chce spełniać marzenia, realizować pasje. I co z tego, że popełnia błędy? Każdy ma do nich prawo! Ciężko jest żyć w zgodzie ze sobą bez akceptacji społeczeństwa, ale życie mamy tylko jedno, mamy tylko jedną szansę, dlaczego więc z niej nie korzystać? Co złego jest w tym, że żona kocha męża, który był jej pierwszym partnerem, towarzyszem, przewodnikiem? Męża możemy sobie wybrać, dzieci - nie. I może właśnie tu tkwi problem? Myślę, że zła matka to taka, która nie kocha dziecka, choć aż trudno to sobie wyobrazić. Zła matka krzywdzi malucha, świadomie sprawia mu ból, nie tylko fizyczny, ale przede wszystkim psychiczny. Zła matka nie daje dziecku wolności, nie daje mu żyć ,,po swojemu''. Zła matka nie dostrzega problemów dziecka, a wręcz je potęguje. Waldman jako matka ma jedną niesłychaną zaletę - nie boi się wyrażać własnego zdania, jej niezależność i odwaga stanowią przykład dla jej dzieci. Tak często dostosowujemy się do wymogów środowiska, że już nie potrafimy się im sprzeciwić. Waldman toruje drogę wszystkim, którzy zrywają ze stereotypami matki idealnej, która przecież nie istnieje. Kobieta ma prawo wychowywać dzieci zgodnie z własnym sumieniem i intuicją. Zbyt często przypinamy kobiecie etykietkę złej matki, a ona jest po prostu matką inną, a ta inność czasem stanowi większą zaletę niż wytarty schemat przekazywany od pokoleń.