Do licha! — pomyślała smętnie, otrząsając się ostatecznie z szoku. A przecież babcia ostrzegała, że nie wolno dawać się zaskakiwać życiu – nawet gdyby miał spaść deszcz kaloszy, należy to przyjąć z godnością, a następnie wybrać parę najwygodniejszych, gdyż nigdy nie wiadomo, kiedy kalosze się przydadzą. Wówczas mała Emilka zapytała, czy nie byłby możliwy deszcz książek. Babcia kategorycznie zaprzeczyła i groźnie patrząc w górę, oświadczyła, że nie będzie tolerować braku poszanowania dla książek niezależnie, kto by się to ośmielić zrobić. Ten ktoś ewidentnie nie chciał zadzierać z babcią, bowiem upragniony deszcz nigdy nie spadł. Aczkolwiek Emilka nie przestała marzyć o pokoju pełnym książek. I zazwyczaj starała się być przygotowana na wszystko zgodnie z babciną sugestią. Tyle że dotychczasowi nocni przybysze okazywali się bardziej lub mniej podobni do ludzi, a te coś… to było raczej nie wiadomo co. Jednocześnie powoli w Emilce narastał gniew, że znowu jej to się przydarzało.

        Tak naprawdę Emilka miała dość niespodziewanych, nocnych gości, których łączyło jedno, a mianowicie, że wszyscy byli zagubieni. A to oznaczało, że to właśnie ją pytano o właściwy kierunek. Między innymi spotkała się z niewydarzonym księciem, który poszukiwał utraconej księżniczki. Zdezorientowana wskazała mu pierwszy lepszy kierunek, plotąc jakieś niestworzone bzdury. No cóż, miała do tego prawo – w końcu sądziła, że to sen. Oczywiście gdy to się powtórzyło, zrozumiała, że się myliła. Niestety, było za późno na wyprostowanie sprawy i dotąd nie wiedziała, gdzie ów niewydarzony książę wylądował. Miała już do czynienia z pewnym czarnoksiężnikiem, któremu naprawdę źle patrzyło z oczu, a mimo to podpowiedziała mu, którą w stronę się udać. Na chybił trafił. Pojawił się również jakiś wędrowiec, który chciał dotrzeć do księgarni Selkar. A teraz zgłaszała się do niej następna pokraka, która nie miała zielonego pojęcia o dobrych manierach, na dodatek bezczelnie spoglądała na nią tymi kaprawymi oczkami. Niech to szlag trafi! — pomyślała ze złością Emilka.

        — Rozumiem, że chodzi ci o księgarnię? — zagadnęła w miarę neutralnym tonem, zarazem podejmując decyzję w kwestii taktyki, którą tym razem planowała zastosować.

        Stworzenie skinęło niecierpliwie zbyt dużą główką w stosunku do ciała.

        — Więc którędy? Chcę odebrać moje zamówienie — prychnęło po chwili, gdy Emilka nie śpieszyła się z odpowiedzią. — No, słucham, paniusiu!

        — Uważaj, jak do mnie się zwracasz, bo jedyna droga, jaką ci pokaże, będzie do piekła. Poza tym uprzejmość nakazuje przedstawić się, a przede wszystkim zapukać, przed wejściem do cudzego mieszkania.

        — Nie mam czasu na takie dyrdymały. Jakbyś nie zauważyłaś, śpieszę.

        — A śpiesz się, śpiesz — burknęła złośliwie Emilka — guzik to ci cokolwiek pomoże.

        — A niby to dlaczego?

        — Po pierwsze, jest po północy, czyli księgarnia jest zamknięta. Po drugie, na pewno nie otworzą jej przed dziewiątą. Po trzecie, sam mogłeś sprawdzić w internecie.

        — A ty, mogłabyś być milsza.

        — Aż tak bardzo chcesz oberwać wrednym zaklęciem? — Stworzenie wzdrygnęło się na te słowa, niejako tracąc swoją pewność siebie, a szyderczy uśmieszek nie powrócił więcej na jego twarz. — Chciałabyś być różowy, a może pomarańczowy? — Stworzenie tym razem zadrżało i cofnęło się o krok. Emilka uśmiechnęła się z satysfakcją. — No więc, jak to będzie?

        — Ale ja tak długo czekałem na tę wyjątkową pozycję — zaskrzeczało piskliwie.

        Emilka zastanowiła się. Gdy po raz pierwszy została zapytana o Selkar, nie od razu zorientowała się, o co chodzi; potrzebowała małej podpowiedzi, ale się jej udało. No i odniosła dodatkową korzyść, gdyż znalazła miejsce, gdzie tanio mogła nabywać książki. Równocześnie po udzieleniu odpowiedzi zagubionym gościom wkrótce dostawała różnego rodzaju prezenty. Na przykład w przypadku czarnoksiężnika to był zestaw rozmaitych eliksirów, którego nie odważyła się użyć. Eliksiry miłosne jej nie interesowały; poza tym z przeczytanych książek zawsze wynikało, że to kończyło się mnóstwem problemów, czyli tak na dobrą sprawę jeszcze nikomu w niczym nie pomogły. Trucizny też nie zastosowała, ponieważ nie chciała nikogo truć na śmierć, ale gdyby to był jakiś wywar na biegunkę, to owszem, nie miałby nic przeciwko temu…

        Tak czy inaczej, pewnie i w tym wypadku mogła liczyć na małą rekompensatę za udzieloną pomoc, chociaż nie wiedziała, co to będzie. I żałowała, że nie może zażyczyć sobie szóstki w lotto. To byłoby coś! Po prostu miałaby nareszcie odpowiednie fundusze na książki.

        Emilka westchnęła niejako z rezygnacją, dostrzegając w końcu proszące spojrzenie pokraki, która nie chciała się przedstawić.

        — No dobrze, rano osobiście wskażę ci drogę — ostatecznie i tak szła w tym kierunku i jeśli nieco wcześniej wyjdzie, będzie mogła trochę zboczyć, żeby zaprowadzić to niewdzięczną istotę.

        — Dopiero rano?

        — Nie jęcz. Skoro czekałeś tak długo, kilka godzin nie zrobi różnicy. Póki co, możesz przespać się w przedpokoju na kanapie i nie waż się zbliżać do mojej sypialni, czy to jasne?

        — Ale, ale…

        — Pytam, czy to jasne?! — Stworzenie niechętnie pokiwało główką, słysząc twardy ton Emilki. — To dobrze. Możesz wziąć ten koc z krzesła. I nie chcę już słyszeć żadnym dźwięków do rana. Ma być spokój, czy to jasne?

        — Jasne, jasne — mruknęło na tyle zgodnie, że to wydało się Emilce podejrzane.

        — Jeśli zakłócisz mój spokój, zamienię cię w różowe stworzenie ozdobione w fioletowe kwiatki na długo, na bardzo długo — dodała ze złośliwym uśmieszkiem Emilka. — Chyba zacznę uszu, tak na wszelki wypadek…

        — Nie, nie, nie — wyjęczało przerażone stworzenie, cofając się jeszcze o krok i chowając nieszczęsne uszy. — Proszę nie.

        — Czyli niczego nie będziesz próbował? — zagadnęła podejrzliwym tonem Emilka.

        Stworzenie energicznie pokręciło główką w niemym zaprzeczeniu. Po chwili usatysfakcjonowana Emilka zrezygnowała z groźnego spojrzenia i pozwoliła sobie na w miarę uprzejmy uśmiech.

        — I czy w końcu się przedstawisz, czy to może jakaś tajemnica?

        — Tak, oczywiście. Marcus el-Bran Pomidor. A ty?

        — Emilia Nałęcz-Karska. No dobra, możesz na razie się oddalić. I nie zapomnij o różowym w fioletowe kwiatki. Ja naprawdę lubię ten wzór, szczególnie na innych istotach — mruknęła pod nosem Emilka, równocześnie zastanawiając, czy faktycznie udałoby się jej tego dokonać. No cóż, najważniejsze, że przekonała Marcusa.

        Rano Emilka jak zwykle niechętnie podniosła się na dźwięk budzika i przygotowała się do wyjścia do pracy – jak mus, to mus. Natomiast Marcus el-Bran Pomidor bynajmniej nie okazał się snem czy coś w tym stylu. Niecierpliwie wyczekiwał przy drzwiach na moment, gdy wreszcie wyruszą w drogę. Emilka zgodnie z daną obietnicą, zaprowadziła go prawie pod same drzwi księgarni Selkar, jednocześnie powstrzymując się przed licznymi pytaniami, poskromiwszy własną ciekawość. Czasem lepiej nie wiedzieć zbyt wiele. Przy okazji wspomniała mu, że mógł zamówić przesyłkę i wtedy nie musiałby osobiście szukać księgarni. Jednak Marcus stwierdził, że tak jest na pewno szybciej. Emilka nie kłóciła się z nim, poinformowawszy go, że będzie musiał ponad godzinę poczekać na otwarcie księgarni, następnie udała się do pracy. Ostatecznie nie było tak źle.

        Po powrocie z pracy Emilka natknęła się na stoliku na intrygujący egzemplarz książki, co skonstatowała z zadowoleniem – po prostu uwielbiała książki. I naprawdę nie chciała myśleć, co może trafić się jej następnym razem.


        I słusznie, ponieważ wielki smok z skłonnością do ADHD, który zdemolował niemalże pół mieszkania w środku nocy, to z pewnością…