I zapadła cisza .

"Hrabia Monte Christo" to jedna z moich ulubionych książek. Przeczytałam ją z pięć razy i zawsze szalenie mi się podobała. Mam pociąg do lektur odsłaniających ludzkie zachowania, złe i dobre, a to jest znakomite studium psychiki. Autor w prosty sposób pokazuje, jacy są ludzie, jak łatwo ich przewidzieć i manipulować. Oczywiście, obecnie "Hrabia" może być postrzegany jako zbyt baśniowy - wszak ostatecznie wszystko kończy się dobrze, źli zostali ukarani, a pozytywni bohaterowie odnaleźli wieczne szczęście. Uwielbiam sposób, w jaki Dumas opisał perypetie głównych bohaterów - szczególnie przypadł mi do gustu romans rzymski. Uważam, że tą książkę powinien przeczytać każdy, a jak nie tą, to przynajmniej "Czarny tulipan" tegoż pisarza. Znakomita rozrywka!

Dodam od siebie parę groszy. Aleksander Duma doskonale potrafi budować nastrój. W Hrabim Monte Christo można odnaleźć co najmniej kilka takich fragmentów, w których albo włosy się jeżą ze zgrozy ogarniającej wrogów Dantesa, bądź też łzy cisną się na oczy ze wzruszenia.

Jedną z piękniejszych scen jest wpłynięcie do portu nowego Faraona. Widok wzruszonego do głębi starego pana Morrela...
Albo wizyta hrabiego w domu Maksymiliana, Emanuela i Julii kiedy Maksymilian w rozmowie na temat pewnego diamentu wspomina o swoim ojcu i jego ostatnich słowach na łożu śmierci.
Czytałem te fragmenty już wiele razy jednak ich moc oddziaływania nie zmniejszyła się ani trochę. Jest to na pewno zasługa mistrzowskiego pióra Aleksandra Dumasa.

A księżniczka Hayde nawet mi się kiedyś przyśniła.

Dumasa czytałam dość dawno...być może jeszcze w gimnazjum. Jego książki zaliczam do takich, w które początkowo ciężko się wczytać, za to potem wprost nie można się od nich oderwać.
W "Hrabim de Monte Christo" zazwyczaj omijam początek...to jest najstraszniejsza scena, gdy niewinnego młodego człowieka, przed którym życie stoi otworem, wtrącają na długie lata do zamku If. Obrazowo opisany jest pobyt w więzieniu (sama zastanawiałam się, co bym poczęła na miejscu Dantesa), ucieczka i wreszcie zemsta. Zemsta na tych, którzy zmarnowali Edmundowi życie trwa długie lata, jest wyrafinowana. Trzeba mieć tęgą głowę żeby napisać taką książkę...
Film w wersji hollywoodzkiej (z happy endem), chociaż niezły, w porównaniu do książki mocno upraszcza i przycina fabułę. Za bardzo. Zbyt wiele czasu poświęca pobytowi Edmunda Dantesa w więzieniu i nie pokazuje genialnie obmyślonego planu zemsty. Nie ma tam nutki tragizmu i nieodwracalności obecnego w książce..

Długo wahałam się, czy to przeczytać, mimo że parę osób polecało tę powieść. Znam tę historię mniej więcej z filmów, dotychczas sądziłam, że to mi wystarczy. W końcu jednak wypożyczyłam z biblioteki i wkrótce się zabieram za to...

Nie widziałem jeszcze filmu, który choć w zadowalającym stopniu zbliżył się do Hrabiego Monte Christo Aleksandra Dumasa. Koniecznie przeczytaj! Osobiście umieszczam tę książkę w gronie moich trzech najbardziej ulubionych (ukochanych) powieści. Od dawna. Mimo, że wiele przeczytałem od tamtego czasu podium się nie zmieniło.

Na pewno przeczytam, tylko jeszcze nie wiem kiedy..

Póki Bóg nie odsłoni przyszłości ludzkiej, cała ludzka mądrość będzie się mieścić w tych paru słowach:
Czekać i nie tracić nadziei!

Będę czekał zatem.

Hmmm, zastanawiam się, czy czytaliśmy tego samego Hrabiego Monte Christo. Może inny przekład dostałaś? W każdym razie ja tych zwrotów, o których piszesz nie pamiętam. Nie pamiętam też, by bohatera nazywano biedaczkiem. Ani zwrotów do czytelnika. A książkę znam dość dobrze. Może nie zwróciłem na to uwagi, ale nie wydaje mi się.

Jest to to samo wydanie. Także mam w przekładzie Rogozińskiego. Ale ja akurat nie zwróciłem większej uwagi na te fragmenty, które Ciebie tak bardzo zirytowały. Zwroty do czytelnika są także np. w Mistrzu i Małgorzacie i pewnie w wielu innych książkach. Pojawiają się sporadycznie i trudno mówić, że psują one całą książkę.