Bardzo polecam... ten klimat, ten styl, ta objętość, ta cena, ta okładka... super. Na pewno kobietom się spodoba, bo jest o miłości, co prawda trochę przewidywalna, ale też pogmatwana. Ale ten styl... ten słownictwo. Po prostu świetne. Pamiętajcie, drodzy czytelnicy, jak będziecie czytać "Dziwne losy Jane Eyre", to "wezwijcie na pomoc wyobraźnię" bo tak będzie najlepiej!

Dlaczego kobietom? Ja nie przepadam za tą książką, ale mam kolegę, który nawet pisał pracę magisterską o siostrach Bronte.

Ja czytałem Wichrowe Wzgórza i też bardzo mi się ta książka podobała. Dobra książka spodoba się każdemu, kto umie docenić dobrą literaturę.

Wkurza mnie klasyfikowanie książek. Dla kobiet, dla mężczyzn... A ja tam się klasyfikacjom nie poddaję. Ludzie powinni czytać książki różne, żeby wiedzieć, co jest dla nich, a co nie...
Ta akurat do gustu mi nie przypadła, ale lubię inne z epoki.

Wkurza mnie klasyfikowanie książek.

Heh, mnie też to wkurzało, bo jak na złość bardzo lubiłam książki przeznaczone dla chłopców

"Dziwne losy Jane Eyre" - co to za książka! Pamiętam, że jak pierwszy raz ją przeczytałam, to długo nie mogłam dojść do siebie i wrócić do rzeczywistości. A było to w ferie zimowe wiele, wiele lat temu. Wymyśliłam sobie wówczas idealną miłość; było to zdaje się połączenie "Quo vadis", "Przeminęło z wiatrem", "Dziwnych losów Jane Eyre" i być może, "Ogniem i mieczem". He he he, człowiek młody był i głupi.

Popularność tej książki moim zdaniem polega na tym, że odpowiada ona na ukryte głęboko i może nawet nie uświadomione pragnienie przeżycia przygody, romansu. A to stało się udziałem Jane. Biedna sierota, nauczycielka, poznała bogatego pana Rochestera, który ukrywa pewną tajemnicę. Zakochują się w sobie, ale...
Bardzo też podoba mi się styl, jakim ta książka została napisana. Nie umiem jednak sprecyzować konkretnych cech tego stylu..po prostu mi się spodobał

"Vilette" autorstwa Charlotte Bronte powiedziałabym, nie dorasta do pięt "Dziwnym losom...". Autorka trochę za bardzo się rozpisuje nad uczuciami bohaterki, używa mnóstwa porównań, zobrazowań, nazbyt rozwodzi się nad szczegółami. Uważam też, że akcja została źle rozplanowana; za dużo jest na początku wstępnych wydarzeń, za wiele poświęcone pobocznemu wątkowi doktora Johna, zaś za mało o najważniejszych wydarzeniach, które znajdują swe rozwiązanie dopiero na samym końcu. Generalnie strawna książka, można nawet się wciągnąć; jedynie w porównaniu do "Dziwnych losów..." wypada słabiej...

Czytaliście może "Dziwne losy Adelki"? Ja owszem, zaczęłam, lecz nie udało mi się tego skończyć, nie dałam rady. Zbyt mnie znudziło, a mało której książce udaje się tego dokonać. Ramy czasowe zawierają się w czasach romansu pana Rochestera z Celiną Varens, potem zaś przedstawiają w niekorzystnym świetle Jane Eyre, szaloną żonę Edwarda pokazują jako kobietę skrzywdzoną przez niego... i tak dalej. Wszystko na odwrót niż "Dziwne losy Jane Eyre". Odczułam to poniekąd jak profanację bardzo lubianej książki. Nie polecam.

"Dziwne losy Adelki" kiedyś widziałam, ale podróbki rzadko kiedy są dobre, więc nie sięgnęłam.

"Dziwne losy Jane Eyre" - podobało mi się to, całkiem nieźle opisana historia, tak, ta opowieść ma coś w sobie.

Warto spróbować wszystkiego po trochu.
To oczywiste, że ta powieść nie będzie się podobać wszystkim.
Osobiście bardziej wolałam przeczytać książkę, niż obejrzeć film, uważam, że to był słuszny wybór.