Nie spodziewałam się, że dramaty Czechowa wywrą na mnie tak duże wrażenie. Czytałam z fascynacją kolejne jego dzieła. Podziwiam jego umiejętność tworzenia pozornie zwykłych zdarzeń. W kilku zdaniach potrafi nakreślić wyraźny obraz sytuacji – portret przeciętnego człowieka i emocji, jakie nim targają. Z tych kilku, które zdążyłam poznać, największe wrażenie na mnie wywarł dramat „Mewa”, który opowiada o młodym człowieku i o jego bezgranicznej miłości, a także o poszukiwaniach sensu życia, czegoś, dla czego warto się poświęcić; ponadto mówi o konsekwencjach tego, gdy nie zauważamy, nie zwracamy na to co się dzieje wokół nas, do czego prowadzi zbytnie skupianie się na sobie; jest również o tym, że złudzenia czy wyobrażenia niewiele mają wspólnego z rzeczywistością.
Tym samym przypomniało mi się, że miałam przeczytać opowiadania Czechowa.

Dla mnie dramat to inny sposób opowiedzenia historii, który skupia się na tym, co bohaterzy mają do powiedzenia, praktycznie pomija się opisy albo one są szczątkowe. Poniekąd dramat jest trudniejszą formą, gdyż w kwestiach mówionych wymaga wyrażenia nie tylko emocji i opowiedzenia pewnej historii, ale i również stworzenia odpowiedniego klimatu i przekonywującego tła. Uważam, że to znakomicie wyszło Czechowowi, dlatego tak bardzo mi się spodobał - umiał stworzyć klarowne historie o przeciętnych ludziach.