Przypadek sprawił, że natknąłem się na tą przepiękną opowieść o wielkiej sile oddziaływania na wyobraźnię. Kto raz przeczyta Wichrowe Wzgórza niemal na pewno do nich powróci, by jeszcze raz przespacerować się, choć przez chwilę, po przesyconych melancholijnym pięknem wrzosowiskach. By jeszcze raz posłuchać opowieści Ellen Dean o zawiłych i smutnych dziejach rodzin Earnshawów i Lintonów, o wielkim uczuciu, w którym z biegiem czasu granica między miłością i nienawiścią stopniowo się zatarła.

Pewnego dnia stary pan Earnshaw powraca z podróży przynosząc do domu dziecko, chłopca, którego znalazł w drodze. Postanowił się nim zaopiekować i przygarnąć go do swego domu. Chłopcem tym był Heathcliff. Bardzo szybko zaprzyjaźnił się z najstarszą córką pana Earnshawa, Katy. Dzieci bardzo szybko się polubiły i spędzały ze sobą każdą wolną chwilę. Mały Heathcliff ściągnął na siebie nienawiść najstarszego syna pana Earnshawa, Hindleya. Hindley nie mógł patrzeć, że ojciec jego traktuje 'przybłędę' tak samo jak własne dzieci.
Od tego właściwie wszystko się zaczęło. Po śmierci starego Earnshawa Hindley pomiata Heathcliffem coraz bardziej. Jednak to Katy stała się niejako sprawcą wszystkich późniejszych wypadków.
Postępowania Heathcliffa nie można usprawiedliwić, jednak Katarzyna była tu przynajmniej na równi winna, jeśli nie bardziej.

Książka jest smutna, krótkie momenty szczęścia przeplatają długie okresy bólu i cierpienia. Zupełnie jak niebo nad Wichrowymi Wzgórzami i Drozdowym Gniazdem, zazwyczaj pochmurne i szare, na którym tylko czasami pokazuje się słońce.
Geniusz Emily Bronte tkwi w jej pięknym stylu, który wielce oddziałuje na wyobraźnie. Czuje się pogodę, uczucia - radość i smutek bohaterów. Książka nie pozostawia obojętnym.

Scena, w której stary Heathcliff odwiedza Lokwooda jakoś uśmierzyła moją niechęć do tego człowieka, w którym wcześniej nie było ani krzty współczucia dla bliźnich.

Zakupiłam tą książkę. Czyta ją teraz moja mama. Jednak koleżanka powiedziała mi, że "Dziwne losy Jane Eyre" napisane przez siostrę Emily, Charlotte, były fajniejsze... ale i tak "Wichrowe wzgórza" przeczytam.

Czytałam jakiś czas temu, owszem fajna, ale nie rewelka. Wciąga niesamowicie, dobrze zbudowana fabuła, ot taka książka dla podlotków lub dla relaksu.

Czytałam dość niedawno i powiem, że do najłatwiejszych nie należy. Jeżeli komuś zależy żeby przeczytać książkę od tak to nie sprawi mu ona przyjemności. Jest pisana dość trudnym, starodawnym językiem, ale gdy się nad tym zastanowić to właśnie to sprawia, że jest inna od innych.

Gdy czytałem po raz pierwszy, później zresztą także, nie odczułem wcale, żeby napisana była ta książka trudnym językiem. Może akcja ciągnie się trochę leniwie, na przestrzeni wielu lat, w tej samej okolicy, może to ten fakt stanowi tę swoistą trudność.
Na pewno jest to pozycja nieco wymagająca, nie żaden kryminał, sensacja, coś co można połknąć. Wichrowe Wzgórza warto czytać spokojnie, powoli, czasami przystanąć i zastanowić się na moment. Jest w tej książce magia, mnie ona zauroczyła. Często smutna, ponura, ale ma w sobie coś nieokreślonego, co sprawiło, że na długo zakotwiczyła się w mojej pamięci i stała się jedną z moich ulubionych książek.

i, o dziwo, wcale nie jest tak nagłośniona.

Nie jest, ale tak to już z książkami jest, nie jest to jakiś szczególnie atrakcyjny rynek do zbijania fortun toteż reklam książek i programów o książkach w mediach za wiele nie ma. Chyba, że jest to jakiś przebój marketingowy jak Harry Potter czy ostatnio Zmierzch.
Ale dobra książka nie krzyczy na nas z ekranów jak Harry Potter. Często leży sobie spokojnie w bibliotece i czeka na nas. Mamy szczęście jeśli na nią trafimy sami lub ktoś nam wskaże doń drogę.

Ech, kolejna książka którą czytałam tak dawno, że niemal nic z niej nie pamiętam. Jedyne, co utkwiło mi w głowie to to, że książka nie kończy się dobrze. Wiem, iż to głupie, lecz nie przepadam za takimi zakończeniami...dość smutku mam w życiu żeby dodatkowo się smucić nad książką Chyba ciężko mi się to czytało. A może pora drugi raz to przeczytać? Może by się spodobała...

ah... Heathcliff... piękna powieść, czytałam będąc w szkole średniej, potem był film z przystojnym Ralphem Fiennesem ... oj tak, podkochiwałam się w nim
a do książki wróciłam kilka lat później w pewne deszczowe wakacje!

Pierwszy raz czytałem Wichrowe Wzgórza z wydania Biblioteki Narodowej. Bardzo miło ten czas wspominam. Oprócz samej powieści w wydaniach BN zawsze jest jeszcze obszerny wstęp, trochę biografii autorki, okoliczności powstania powieści i inne podobne, jakże ciekawe informacje, które sprawiają, że lektura samej powieści staje się pełniejsza.