Ericha Segala odkryłam dzięki zajęciom z literatury światowej.
Zauroczył mnie swoją powieścią "Absolwenci", która opowiada o losach przyjaciół ze studiów, ludzi młodych, nieprzeciętnych, bardzo róznych. Ich losy potoczyly się bardzo różnie... Powieść bardzo interesująca, świetnie się czyta.
 
Znacie inne pozycje tego autora warte polecenia?

Z tego co słyszałam "Love story" jest zupełnie inna od jego pozostałych książek... Ciekawe ile w tym prawdy...

w sumie "Love story" to najpopularniejsza książka Segala, więc napewno przeczytam - niemal klasyka, nie można nie znać
 
 

ja czytałam póki co "Doktorów" Segala i mi sie bardzo spodobała ta ksiażka. Bohaterami są młodzi ludzie z Harwardzkiej Szkoły Medycznej, zafascynowani medycyną i zawodem. Przedstawione losyamerykańskich studentów, ich życia w czaasie i po studiach,szukającyswojej drogi, niekiedy podejmujacy zaskakujące dezycje, wybory. Dla mnie interesujaca  powieść, z wielowątkową fabułą, mnóstwem nieoczekiwanych czasem dramatycznych zdarzeń, gdzie króluje przyjaźń i miłość. Dobrze napisane, dające do myślenia,  przeplatające się wątki powodujące, że czytelnik ciągle jest ciekaw, co będzie w następnym rodziale. Szybko ja pochłonełam i chcę wiecej Segala

Erich Segal  = sztampa + ustalony z góry schemat.
Wszystkie jego książki, napisane są dokładnie wg, jednego schematu.
Absolwenci, Doktorzy, Nagrody.
Wystarczy przeczytać jedną, na pozostałe szkoda czasu.
Love story - łzawe, głupawe, nieprawdziwe powieścidło, dobre dla egzaltowanych panienek i (wybaczcie!), panien podkuchennych.

A odnośnie "panien podkuchennych" - już kolejny raz spotykam się z tym określeniem, możesz wyjaśnić o co konkretnie chodzi?

Panny podkuchenne, o które pytasz, byle przed wojna. pierwszą i drugą, synonimem prostoty, aż do bólu, pomocnicami kucharek i kuchennych, bez szans awansu społecznego. Zaczytywały się owe panny (tak, tak, na ów czas czytelnictwo kwitło w całym narodzie) prymitywnymi romansidłami, z elementami kryminału i erotyki z tak zwanych "wyższych sfer" i oczywiście wszystko to obficie skrapiając serdecznymi łzami.
I drobny cytat: o pewnej pani, hrabinie, jak mniemam, któraż to była femme fatale jakiegoś romansidła:

bohaterkę z przedwojennych romansów, którymi zaczytywały się panny podkuchenne, uosobienie nieprzyzwoitości, złych manier i okropnego gustu