Dużo o tej książce słyszałam i sporo się po niej spodziewałam. Na szczęście, nie zawiodłam się. Zszokowało mnie podejście dzieci do władzy jak i ich reakcje na to co się działo. Przede wszystkim utkwiła mi w pamięci sytuacja z Simonem. Bardzo polubiłam tę postać. Prosiaczek troszkę mnie irytował, ale takiego zakończenia mimo wszystko się nie spodziewałam.

I popieram autora postu, duży minus dla autorów serialu za wykorzystanie w jakimś sensie tytułu. Teraz kiedy mówię  niektórym znajomym, mniej oczytanym niż ja, że czytałam właśnie  tę książkę to patrzą na mnie ze zdziwieniem, bo nie przychodzi im do głowy nic więcej niż własnie ta kreskówka :/

Ja też czytałam tą książkę i jestem pod dużym wrażeniem. Myślę, że jest to powieść uniwersalna i ponadczasowa. Przykro to pisać, ale prawda jest taka, że  natura ludzka się nie zmienia i  dla wielu żądza władzy jest  silniejsza od jakichkolwiek wartości moralnych i od drugiego człowieka. 

Moim zdaniem "Władca Much" jest jedną z powieści, które warto znać.

Jeżeli będziecie tworzyli listę "100 książek" które koniecznie należy przeczytać, to IMHO "Władca much" powinien się znaleźć przynajmniej w pierwszej 20!!!
Tej książki "nie warto znać" -ja należy koniecznie przeczytać!!!




I zrozumieć!!!





A z tym, może być już problem.





Przynajmniej dla niektórych (bez urazy).

"Władca much" to prawda o człowieku. Pokazuje dzieci jako brutalne i bezwzględne istoty, które bez opieki stają się niszczącą siłą. Nie dość że niszczą siebie nawzajem, to jeszcze dewastują wyspę. Można to odnieść do dorosłych dewastujących cały glob i zabijających w imię wyimaginowanych racji. Straszna prawda o człowieczeństwie.

Ale zdolny jest tez do bezinteresownego poświęcenia, heroizmu. Nie bez przyczyny powstał mit o Prometeuszu - możemy poświęcić się dla dobra innych. Osobiście wolę książki, które o tym właśnie traktują. Taki promyk optymizmu.

Owszem, ale to wyjątek od reguły. Częściej ludzie zachowują się właśnie tak, jak opisał Golding. Taka już ich natura.
I racja, to nie jest przyjemna książka, przede wszystkim dlatego, że jest taka prawdziwa.

Osobiście wolę książki, które o tym właśnie traktują. Taki promyk optymizmu.

Nie ma to jak romans, na dodatek zabawny - można wówczas nie zawracać sobie głowy zakończeniem.