"Inny Świat" przeczytałam 2 raz [a może 3] w szkole średniej zachwyciłam się tą książką - i to zanim dostałam nakaz przeczytania jej jako lektury.
Realia życia w gułagu przerażają każdego, pomimo okrucieństwa jakie ukazuje autor książka ma w sobie "coś" co przyciąga. Faktycznie inna literatura okresu II WŚ nie przyciągała mojej uwagi.

Grudziński [z tego co pamiętam] bardzo ciekawie opisuje 1 ogół życia w obozie, 2 szczegóły dopełniają opisu. U innych autorów [tu np podane wyżej "Medaliony"] skupiały się głównie na brutalnych szczegółach.

Grudziński [z tego co pamiętam] bardzo ciekawie opisuje 1 ogół życia w obozie, 2 szczegóły dopełniają opisu. U innych autorów [tu np podane wyżej "Medaliony"] skupiały się głównie na brutalnych szczegółach.

Zachęcam do lektury "Pięciu lat kacetu" Grzesiuka, czy "Nr 3273 miał szesnaście lat" Jana Michalaka - tam również autorzy, będący jednocześnie więźniami obozów niemieckich, świetnie pokazują całość życia obozowego, włącznie z tymi jakże rzadkimi chwilami drobnych radości - zwłaszcza u Grzesiuka.

"Inny świat" Herlinga-Grudzińskiego jest ważną i dobrze napisaną książką, która otwiera nam oczy na kwestię obozów: tego, że istniały nie tylko niemieckie obozy koncentracyjne, że te radzieckie co gorsza utrzymały się tak długo...

Jeśli chodzi natomiast o to, że inne książki o tematyce obozowej skupiają się w dużej mierze na brutalnych szczegółach - ja się nie zgadzam, że o czyni je w jakikolwiek sposób gorszymi. Opowieści o albumach oprawianych w ludzką skórę, o cudnie pieniącym się mydle z ludzkiego tłuszczu, o tym jak ofiara stawała się katem - to wszystko może, a nawet musi nas przerażać, wywoływać wstyd, budować naszą świadomość.
NIE WOLNO nam uciekać od tego, nie wolno nam chować głowy w piasek, mamy obowiązek znać prawdę, być świadomi tego, jak okrutne zło jesteśmy (jako ludzie w ogóle) w stanie zgotować innym ludziom ze wszystkimi najbardziej nawet drastycznymi szczegółami. Mamy obowiązek przekazać to kolejnym pokoleniom w sposób jak najbardziej wierny, żeby i one były świadome, żebyśmy za kilkadziesiąt lat nie zapomnieli i nie zgotowali swoim bliźnim tego samego losu.
Obozy, czy to lagry czy łagry - są naszym niezbyt chlubnym dziedzictwem cywilizacyjnym, nie ważmy się zamykać na to oczu w obawie przed brutalnością.

wydaje mi się, jakbym tę pozycję czytała wieki temu
może dlatego nie bardzo pamiętam opisywane w tej książce sceny.
Kojarzę, że było strasznie, nieludzko
to tyle

A ja nie przeczytałam... Nie wiem, czy po prostu nie miałam czasu na to, aby ją skończyć czy po prostu ciężko mi szło...

Z jednej strony źle, że ta książka jest lekturą szkolną, bo jest za dobra na takie beznadziejne opracowywanie na polskim, jakie miałam i może i część z Was. A z drugiej to dobrze, bo ludzie "nieczytaci" mają wówczas jedyną okazję na jakąkolwiek styczność z chociażby tytułem, nie mówiąc już o ogólnej treści.

Miałam za mało czasu na przeczytanie, no i nie dotrwałam do końca, teraz żałuję. Myślę, że powinnam jeszcze odczekać, bo uraz i złość do liceum jeszcze mi nie przeszły... a nie chcę, by się skumulowały podczas lektury tej książki.

To była książka, dzięki której właśnie wzrosło moje zainteresowaniem literaturą łagrową.

Mnie zniechęciło.
I faktycznie, gdyby to nie była lektura, nie przeczytałabym tego.

"Inny świat" to książka wstrząsająca i przerażająca... Przeczytałam ją dwa razy. Jest to jedna z niewielu lektur szkolnych, które czyta się bez przymusu. Obok pozycji takich jak "Zdążyć przed Panem Bogiem" H. Krall czy "Opowiadań" Borowskiego jest dziełem, które powinien przeczytać każdy, niezależnie od tego czy interesuje się historią czy też nie. Książki te pokazują nieludzki świat, "gdzie ludzie ludziom zgotowali ten los".