Sienkiewicz - każdy go zna i kojarzy, prawie nikt nie czytał - tak prawdopodobnie się przedstawia obraz autora wśród młodych czytelników. Ponoć potom jest lekturą w liceum, ale uczciwie powiedzcie, kto znalazł czas w roku szkolnym żeby przeczytać 1000 stronicową knigę? Hmm?

A szkoda, że czasu brakuje, bo nie czytając Sienkiewicza odbieramy sobie mnóstwo wspaniałej literatury, wspaniałej przygody literackiej wraz z bohaterami chociażby Trylogii, nie poznamy mężnego małego rycerza Wołodyjowskiego, zawadiaki Bohuna czy wreszcie pociesznego i przezabawnego imć Zagłoby.

Polecam Sienkiewicza całkiem serio. Długi czas sam również, przez nieświadomość piękna jego książek, unikałem sięgnięcia po jego twórczość. Któregoś razu zacząłem czytać Ogniem i mieczem i wsiąkłem.
Autor jest mistrzem scen batalistycznych, stworzył też wielu świetnych bohaterów, zarówno czarno białych jak Skrzetuski i Wołodyjowski, jak i zawadiaków w stylu Kmicica czy Bohuna. Ale najlepiej udał mu się chyba Zagłoba, stary wygadany opój z wielkim poczuciem humoru. Gdzie tylko usłyszycie pana Zagłobę tam dobry humor Was nie opuści ani na krok, wierzcie na słowo.

Tyle i więcej jeszcze czeka Was jeśli sięgniecie po Trylogię. Tyle tracicie jeśli nie sięgniecie.

Dawniej myślałem, że to, iż w wielu domach Trylogia stoi na półce to po prostu dlatego, że tak dawniej wypadało, tak jak mieć encyklopedię, słownik czy Pismo święte. Ale po lekturze uważam, że to nie tylko dlatego. Że w książkach tych kryje się prawdziwa, wielka literatura, mistrzostwo językowe.

U mnie w domu nie ma Biblii... Ale Trylogia w czterech wydaniach.
Mnie też nie kręci Sienkiewicz. Czytałam, bo wypada, ale jakoś nie mam ochoty do tego wracać. Za długie to, wlecze się niemiłosiernie... Ech, a to głupio czytać same dialogi.

a ja jak byłem mały, to chyba polubiłem W Pustyni i w Puszczy ale w czasach licealnych Sienkiewicz równał się nudzie i przymusowi

Ja nie czytałam. Trochę się zniechęciłam objętością, biorąc pod uwagę, że połowy Krzyżaków możnaby nie czytać...

Ja nie czytałam. Trochę się zniechęciłam objętością, biorąc pod uwagę, że połowy Krzyżaków możnaby nie czytać...

A to duża objętość musi odstraszać? Przykład mojego brata. Kiedy czytał mało każda książka powyżej 300 stron na starcie go zniechęcała. A teraz mówi mi, że cieszy się tym bardziej im grubszą książkę ma przed sobą, bo większa objętość to więcej ciekawej przygody.

Z Trylogią jest ten właśnie problem. Wszyscy mają złe wspomnienia ze szkoły średniej, że nudne, że przestarzałe, a jak nałoży się na to dodatkowo objętość, zniechęcenie gotowe.

Może się i dzieje, ale pisanie ku pokrzepieniu serc działa mi na nerwy jak patos w amerykańskich filmach.
Wiesz, to chyba nie to pokolenie. Mój ojciec na przykład zna kawałki Trylogii dosłownie na pamięć.

Ja czytając zwracałem uwagę na wartość literacką książki a nie na pokrzepienie serca. Żeby akcja osadzona była w innej części świata, albo w jakiejś fantastycznej krainie mniej by zapewne przeszkadzało niż opowieść o dzielnych Polakach? Zapomnijcie o tym durnym sformułowaniu, o "pokrzepieniu serc". Nie lepiej potraktować trylogii jako zwykłą powieść historyczną, przygodową?

Nie o samą objętość chodzi, bo też wolę grubsze (powyżej 300s.), ale o objętość nudy, której mogłabym uniknąć. 

Ale skąd Kamilo wiesz, że nudne? W tym właśnie sęk, że długa i rozbudowana książka zaczyna być ciekawa dalej niż na 20 stronie. Akcja musi się rozwinąć, żeby zaczęło być ciekawie. Książkę warto oceniać jako całość a nie przez pryzmat pierwszych stron. Potem ktoś utknął na początku i mówi, że książka nudna. Niekoniecznie.

Może się kiedyś przekonam, ale jak na razie muszę odpocząć od typu lekturowego. 

Wiele książek, gdy czyta się je po skończeniu szkoły średniej wydaje się dużo ciekawsza niż za czasów szkolnych. Kilka razy sam się przekonałem. Ale mam nadzieję Kamilko, że się przekonasz, niewielu współczesnych polskich pisarzy potrafi się tak zręcznie posługiwać piórem jak Sienkiewicz.

Na przykład Żeromski. Na "Syzyfowych pracach" kilka razy przysnęłam.