To, co tu napisałam, to bardzo luźna opinia na temat książki „Zanim Cię znajdę”.
Od dawna chciałam ją przeczytać, ale zwykle odkładałam to na „kiedyś”. W końcu to „kiedyś” nadeszło.

„Zanim Cię znajdę” jest pierwszą książką Irvinga, jaką przeczytałam. Już w trakcie lektury wiedziałam, że będę chciała w przyszłości sięgnąć po inne tytuły tego autora. („Świat według Garpa” czeka, aż gapowaty czytelnik zwróci książkę bibliotece i zapłaci wciąż rosnącą karę.)

Nie będę zdradzać fabuły, myślę, że te kilka zdań na okładce na temat treści książki wystarczy. Napiszę jedno: można być zaskoczonym i to nie tylko pod koniec.

„Zanim Cię znajdę” czytało mi się wolno (chciałoby się powiedzieć, że to zrozumiałe, patrząc na taką objętość i czcionkę, ale przecież wiemy, że są takie książki „cegły”, które się pochłania w mig).
Podczas lektury tej książki towarzyszyło mi wiele znanych emocji: radość, znużenie, zdenerwowanie, zniesmaczenie… tak jak i w życiu. Od połowy zaczęłam się wciągać w fabułę i potrafiłam czytać kilka rozdziałów naraz, co było moim ogromnym osiągnięciem, gdyż ogólnie ostatnio ciężko mi się skoncentrować. Gdy dotarłam do ostatniego zdania, na mojej twarzy zagościł uśmiech. Byłam z siebie dumna, że przeczytałam do końca – moja siostra nie dotrwała, zrezygnowała na ostatnich stu stronach.
 
Ciekawostką jest to, że zbliżając się do końca lektury dopiero zauważyłam, co jest przedstawione na okładce. Wcześniej było to dla mnie rozmazane tło.

Ogólnie warto chociaż spróbować przeczytać tę książkę. Podyskutowałabym o niej z kimś, kto ją czytał. Uznałam, że wątek nie musi dotyczyć tylko jednego tytułu, może ktoś z Was czytał coś innego?

Ja nie sugerowałam się recenzjami (i tak znalazłam ich niewiele). Skusiło mnie bardziej to, że siostra tę książkę kupiła i nie dała rady przeczytać. Kiedyś, chyba chcąc mnie zniechęcić, powiedziała, że ja pewnie jeszcze wcześniej skończę przygodę z tą lekturą. Potem, jak zaczytywałam się np. w "Stu latach samotności" stwierdziła, że czytam dziwne książki, to pewnie i przez to przebrnę.
Poza tym sama objętość robiła pozytywne wrażenie.

Fabuła jest momentami nużąca... zwłaszcza na początku, gdy jest powtarzany ten sam schemat. Ale później się rozkręca. W takich monotonnych momentach dręczyło mnie to, że autor pisał tak rozwlekle. Dopadały mnie myśli, że przecież mógł to zwinąć w kilka zdań, a nie kilka stron. Jednak gdy skończyłam czytać i zapoznałam się z treściami recenzji również innych książek Irvinga, stwierdziłam, że między innymi w tym tkwi jego urok. Na pewno będę miała okazję to sprawdzić.

Co do postaci, to chciałam zauważyć, że jest ich dużo. Czytałam w którejś recenzji, że one później się nie pojawią. A to nieprawda. Pojawiły się. Trzeba było dobrze pamiętać. I nie powiedziałabym, że zostały marnie przedstawione. Raczej specyficznie.

O, filmy. Żadnego nie widziałam i na chwilę obecną nie wiem, czy chciałabym obejrzeć.

Naszła mnie teraz myśl, że raczej nie chciałabym posiadać książek Irvinga na własność. W każdym razie do "Zanim Cię znajdę" raczej nie powrócę, nie dlatego, że nie warto, ale dlatego, że czytanie jej drugi raz już nie byłoby dla mnie takim nowym odkryciem. Ta książka jest trochę jak kryminał. Przeczytasz raz i potem marne szanse są na ponowne sięgnięcie po tę lekturę, bo już się wie (lub mniej więcej pamięta), jak ona się skończy. Poza tym granice mojej cierpliwości z biegiem lat mogą ulec skróceniu, chociaż zauważam tu pewną sprzeczność - studia nauczyły mnie cierpliwości. (Ciekawe, czy będzie mi kiedyś dane przeczytać do końca "W poszukiwaniu straconego czasu" Prousta. )

Jak do tej pory przeczytałem dwie książki Irvinga. „Świat według Garpa” bardzo mi się spodobał, książka do śmiechu i do refleksji. „Hotel New Hampshire” momentami trochę nudził ale sam bym chciał mieć tak pogiętą rodzinkę jak tam przedstawiona rodzina hotelarzy. Co prawda po dwóch lekturach nie powinienem generalizować ale mam wrażenie że autor lubi męczyć swoich bohaterów, niektórych motywów nawet telenowele brazylijskie by nie wykorzystały.

Odnośnie tych tatuaży, to motyw przewodni okładek tego autora wydanej przez wyd. Prószyński, plus, oczywiście, fragment ciała.
Nieźle to się prezentuje.

Zdarzyło się coś nieprawdopodobnie nieprawdopodobnego! Za chwilę odbiorę z biblioteki "Świat według Garpa". Aż nie mogę w to uwierzyć.

"Świat według Garpa" to dla mnie książka kultowa,pierwszy raz przeczytałam ją mając jakieś 16 czy 17 lat,potem wracałam do niej jeszcze dwukrotnie.Gorąco polecam ją tym,którzy jeszcze jej nie odkryli,tak samo zresztą jak film z 1982 roku ze znakomitym Robinem Williamsem w roli T.S.Garpa i równie genialną Glenn Close w roli jego matki.