Nie jestem jakąś szczególną fanką literatury feministycznej, ale wpadła mi w ręce ostatnio Gretkowska "Kobieta i mężczyźni" i naprawdę bardzo pozytywnie mnie ta pozycja zaskoczyła. Zwłaszcza, ze nie dałam rady skończyć jej innej książki  - "Namiętnika".

Żadnego indoktrynowania w duchu feministycznym, za to ciekawa analiza związków damsko-męskich, stosunku Polaków do akupunktury, analiza zachowań neokatolików i histerii jaka wybuchła w Polakach po śmierci JP II.

Gretkowskiej miałam okazję czytać "Polkę", która nawet mi się podobała, natomiast "My zdies' emigranty" jakoś nieszczególni mi podeszło. Na inne książki tej pani nie trafiłam w bibliotece.

Ja zdefiniowałabym w ten sposób, że jest to literatura, która pokazuje świat oczyma kobiety myślącej, która nie chce być ograniczana do roli matki-polki, córki, żony.  Przykładem są książki Żmichowskiej, Tokarczuk, Nałkowskiej, Gojawiczynskiej, Szczuki...
Za literaturę feministyczną uznałabym te książki, których autorki świadomie łamią konwenanse i stereotypy kobiety, stworzone w głównej mierze w literaturze pisanej przez mężczyzn. Teraz czytam, np. Córkę aborcjonistki Elisabeth Hyde, pokazuje jak młoda kobieta pełna ideałow zamienia się w "lekarkę od aborcji", bojowniczkę o prawa kobiet.

To teraz, a kiedyś literaturą feministyczną i wręcz zakazaną była każda pozycja, w której kobieta nie roztkliwiała się nad piąstkami i stópkami, ale miała wątpliwości odnośnie macierzyństwa, ciąży, swojej roli jako zony i matki.
Polecam recenzję Przymierza z dzieckiem Kuncewiczowej:
http://betweenblankpages.wordpress.com/2011/11/08/m-kuncewiczowa-przymierze-z-dzieckiem/

Za resztę odpowiadają Żydzi i Masoni, więc jesteś w doborowym towarzystwie

Na to pytanie nie umiem ci odpowiedzieć, bo jest cokolwiek sugerujące i lekceważące ;P. Pokrętna ideologia ? Czemu nie od razu kobieca logika ? ))

Ale wracając do tematu literatury - myślę, że nie jest tak, że każda autorka, którą można wpisać w tzw. nurt literatury feministycznej naprawdę jest feministką. Taka np. Kuncewiczowa - bynajmniej nie była feministką, ona po prostu pokazywała złożoność kobiecej natury, to że będąc kobietą można nie przedkładać piąstek niemowlęcych i pieluszek ponad siebie. "Przymierze z dzieckiem" zna niewiele osób, ale już np. "Cudzoziemka" to genialny manifest kobiety  - niespełnionej artystki. Czy przez to, że przypomina o tym, że kobieta niekoniecznie chce być garkotlukiem Kuncewiczowa staje się feministką ? Moim zdaniem nie, a mimo to tak jest niekiedy szufladkowana.

Ja tak jak wspomniałam feministką nie jestem, pomimo iż wielokrotnie tak mnie określano. Nie, nie jestem feministką, ale jednocześnie nie zgadzam się na to by moje zdolności intelektualne i tak dalej określano na podstawie posiadanych przeze mnie narządów płciowych. Dla wielu osób to się równa feminizmowi. Jak dla mnie to raczej obrona przeciwko szownizmowi.

Jestem m.in. zapaloną brydżystką i często czytam podręczniki do brydża, m.in. Korwina-Mikke. I ku swojemu zdumieniu i oburzeniu w książce z zadaniami z rozgrywki był m.in. zapis, że to czy owo zadanie jest proste i nie ugrać tego może tylko wyjątkowo roztargniony gracz i każda kobieta. Sorry, ale trudno tu nie zgrzytać zębami na takie dictum.

Mnie natomiast (Szczęśliwcze, nie bierz tego personalnie, proszę) irytuje szufladkowanie "feministka=nietolerancja" (albo: "katolik=nietolerancyjny moher", "lewak=nietoleracja", "mason=cyklista", niepotrzebne skreslić).
Nie znam feministek, które zabraniają innym kobietom stac przy garach; znam za to parę takich, które po prostu pokazują, że gary to niekoniecznie jedyna opcja.

W Polsce XXI mało już jest środowisk, gdzie kobiety nie mają wyboru, może w jakich biednych, zapyziałych wioskach (/ciach).

No - to jednak chyba nie tak mało.
Poza tym - co masz na myśli, pisząc o wyborze? Wybór męża? Hmm, no tak, przed jakim innym poważnym wyborem może stanąć kobieta, prawda? ; )

Ja z feministkami (jak i z lewakami) mam jeden problem - mianowicie razi mnie ich nietolerancja wobec odmiennych poglądów. Naprawdę są kobiety, które chcą wyjść za mąż, radzić dzieci, stać przy garach, nie mają ambicji zawodowych - dlaczego miałabym im tego zabraniać? Ludzie są leniwi, wielu obojga płci chętnie skorzysta z opcji nie chodzenia do pracy. A feministki i lewicowcy od razu takich od nieuświadomionych, spętanych normami społecznymi, czy wręcz idiotów.

Feminizm jako taki zakłada:
1) równość kobiety i mężczyzny
2) prawo kobiety do decydowania o sobie i swoim życiu bez całej kulturowej nagonki - i to oznacza, że kobieta może sobie rodzić dzieci i siedzieć w domu jeśli czyni ją to szczęśliwą i nikt nie ma prawa wyzywać jej od pozbawionej ambicji kretynki, tak samo jak nikt nie ma prawa opowiadać kiepskich dowcipów o tym, że karierowiczka jest karierowiczką tylko dla tego, że nie ma szans jako "prawdziwa kobieta".
Problem polega na tym, że co tu dużo ukrywać, parę wariatek poszło stanowczo za daleko i wyszło, co wyszło. Wbrew popularnym poglądom wojujący feminizm nie ma nic wspólnego z feminizmem.

[a tak w ogóle, Szczęśliwiec, +1 za ten post, same mądre rzeczy, tak!]

Kiedyś to żyłam w przeświadczeniu, że każdy jest feministą lub feministką, bo w końcu idea, że ludzie są równi i zamiast komentować czyjeś życie możesz po prostu zająć się własnym, nie wymaga posiadania szczególnych zdolności intelektualnych do pojęcia, ale potem zobaczyłam, co ludzie wypisują w internecie i no cóż...

Wracając jednak do tematu samych książek, ostatnio, przypadkiem, przeczytałam tytuł Wojna nie ma w sobie nic z kobiety, z założenia bardzo feministyczny, bo opowiadający o radzieckich kobietach, które brały udział w II wojnie światowej. I z tych wspomnień wychodzą naprawdę ciekawe rzeczy: to, że takich kobiet było mnóstwo, ale nikt do tej pory nie usłyszał ich historii, bo nikogo ona w zasadzie nie obchodziła, jak często mężowie tych kobiet robili im powtórki przed spotkaniem z autorką, żeby ich żony opowiadały z góry przyjętą wersję historii, a nie własne przeżycia (!), to, z jaką nienawiścią i niezrozumieniem spotykały się te dziewczyny (nie zawsze) po powrocie do domu, jak to były inne, bo ośmieliły się zrobić coś uważanego za niekobiece, a przecież jak to tak można...