Dla mnie była to książka absolutnie fantastyczna, magiczna, poetycka i po prostu arcydzieło. Działała na wyobraźnię, czytało się i widziało obrazy. No piękne. Zapadła mi bardzo w pamięć ponieważ moja fascynacja książkami zaczęła się właśnie od Małego Księcia. (Była to pierwsza książka jaką przeczytałem od początku do końca jednym tchem bez przerw na jedzenie czy picie).

W szkole za wcześnie trochę czyta się Małego Księcia, zdecydowanie za wcześnie (u mnie to była wczesna podstawówka). Bo odbiera się to jak dziwne historyjki, a nie - naprawdę wartościowy tekst. parę miesięcy temu zakupiłam własny egzemplarz i chętnie do niego wracam.

W szkole i za wcześniej i za późno...tak to już chyba z książkami dla dzieci że mają podwójne dno i inaczej ją dorosły odbierze inaczej dzieciak. W późniejszym wieku w szkołach tym bardziej może być odbierana jako infantylna bo młodzież lubi być zbuntowana nie zawsze w tak pozytywnie zakręconym kierunku. Do wielu książek się dorasta, wiele czyta nie jeden raz w życiu i ciągle coś nowego odkrywa. Chyba taką książką jest Mały Książe.

Ja jednak nie porównywałabym Małego Księcia z Kubusiem Puchatkiem.

Z Kubusiem Pochatkiem to Mały Książe ma wspolne chyba jedno - ksiazka niby dla dzieci, a tak naprawde - to dla doroslych

Skoro byś porównywała, to może napisz dlaczego? ...

Tak naprawdę to obie mogą być odebrane jako książki dla dzieci tak jak i dla dorosłych. Wydaje mi się, że nie można tu zastowoać takiego podziału.

Podziału na książki dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Niektóre mogą być czytane w każdym wieku, po prostu inaczej je się odbiera. I nie muszą być podobne do Puchatka, bo Kubuś jest tylko jeden.