Po raz pierwszy czytałam w podstawówce, bez żadnego przymusu, ot tak. Dotrwałam do końca chyba tylko z racji małej ilości stron.

Potem powróciłam do niej raz jeszcze, dochodząc do wniosku, że to najpiękniejsza (ewentualnie jedna z najpiękniejszych) książka, z jaką miałam okazję się zetknąć. Czytałam ją już wiele razy, jednak zawsze potrafię znaleźć w niej coś nowego.

kiedy bylam w podstawowce, byla to lektura szkolna. Ale dopiero teraz ją przeczytalam. ŚWIETNA!!!!

Ta książka jest boska. Mogłabym ją czytać kilka set razy .

Administrator Comment

Kilkaset, a poza tym - dlaczego ta książka jest boska? I na koniec... Nabijanie postów jest karane!

Właśnie, po co pisać posty, które są do niczego nie przydatne.
Ja czytałem Małego Księcia dość dawno temu ale pamiętam że czytająć ją czułem się jakiś smutny i przytłoczony. Podobała mi się ona ale jednak nie chciałbym jej czytać ponownie bo wtedy czuję niechęć do robienia czegokolwiek.

Przyznam szczerze, że nie do końca rozumiem fenomen "Małego Księcia".
Jako dziecko, zostałam wręcz zmuszona do przeczytania tej książki. Wtedy poza irytacją, znudzeniem i koszmarnymi rysunkami nie zrobiła na mnie wrażenia.
Już na studiach, postanowiłam zmienić stan rzeczy (częściowo za sprawą znajomego od którego to dostałam piękne duże wydanie w/w pozycji). Powieść owszem przeczytałam, odebrałam ją chyba tak, jak się odbierać powinno - z punktu widzenia dorosłego człowieka - ale nic ponadto. Żadnych głębokich doznań, analiz, zachwytu. Ot, książka jedna z wielu, uznana za arcydzieło, tyle że przez innych...