Stał sobie ów Don Kichote w bibliotece, zawsze na swoim miejscu, zakurzony i opuszczony przez czytelników, aż kiedyś pomyślałem sobie, że warto będzie go przeczytać. Książka znana, ale "dzięki" bajkom dla dzieci pod tym samym tytułem, jej obraz jest bardzo skrzywiony. Don Kichote to nie jest opowieść o szlachcicu idiocie i jego równie głupim giermku. To coś o wiele więcej.

Nigdy wcześniej nie czytałem tak zabawnej, a przy tym tak mądrej książki. Raczej nie polecam czytania w autobusach/pociągach, bo wybuchów śmiechu nie da się czasem powstrzymać.

Czytałam. Zabawna... czasem aż przesadzona. Ale ogólne wrażenia są na plus.

Raczej nie polecam czytania w autobusach/pociągach, bo wybuchów śmiechu nie da się czasem powstrzymać.

Ja to lubię się śmiać czytając nawet w takich miejscach. Co z tego, co o mnie pomyślą. Ważne, że ja się dobrze bawię.

Wiecie, że nie mówi się Don Kiszot, tylko Don Kichote? Pani na studiach na wykładzie nam powiedziała, a druga pani na ćwiczeniach mówiła Don Kiszot... Naukowcy.

Mnie nauczycielka namiętnie z Don Kiszota na Don Kichota (w wymowie) poprawiała, więc nie mam pojęcia, jak w końcu jest poprawnie ;)
Don Kichote czytałam w wersji Woroszylskiego, bardzo mi się spodobał. Język świetny, całość napisana z humorem, ale nie zgodzę się, że przesadzonym. Końcówka, co rzadko się zdarza, naprawdę mnie wzruszyła i skłoniła do głębszych refleksji. Polecam wszystkim, którzy z Błędnym Rycerzem mieli styczność tylko 'na wyrywki'.

(...) reszta to bluźnierstwo.

Moja prawda jest mojsza niż twojsza, a więc moja prawda jest najmojsza!
Ha! klasyk!

Don Kichote, ah uwielbiam. Mimo, że miałam pecha dorwać opasłe jego wydanie w dwóch tomach na dodatek, to jednak przeczytałam. Ba, nawet skorzystałam przy pisaniu pracy maturalnej. Książka, uważam, genialna. Urzekła mnie. Też z chęcią kupiłabym jakieś ładne wydanie A i przeczytałabym ponownie z przyjemnością, bo to już sporo czasu minęło

Czy któryś z kochanych adminów mógłby wydzielić oddzielny topic?

W moim odczuciu to nie jest kwestia takiego czy innego wykształcenia, tylko szacunku dla innej kultury. Jestem wyczulona na tym punkcie. Moja rodzina kilkakrotnie miała zmieniane nazwisko, żeby brzmiało bardziej swojsko. Wolałabym mieć oryginalne. Uniwersalizacja języka związana była zdecydowanie z sytuacją polityczną. Anglia czy np. Hiszpania miały w tym względzie historycznie spokój.
I moim zdaniem nie do końca jest tak, że nie można poznać po wymowie, skąd pochodzą ludzie. Niektóre regiony Polski można rozpoznać bezbłędnie, inne wymagają trochę uważniejszego słuchania, ale też można. Mieszkańców miast również. Sama posługuję się całkiem sprawnie gwarą regionalną i gdybym mogła, używałabym jej częściej. Ale jest na tyle specyficzna, że na przykład we Wrocławiu nikt mnie nie rozumie. Co ja piszę - Wrocław... Moja przyjaciółka mnie nie rozumie.

Don Quixote - nawet nie wiem jak to wymówić zeby sobe języka nie połamać. Kuiksote? Ale powiesz, szacunek dla innej kultury wymaga, abym wiedział, jak się wymawia w j. obcym to słowo. Ale to w każdym języku, czy tylko w tych najwazniejszych (europejskich?)

Ten 'x' jest ze starych hiszpańskich wydań, już od dawna 'x' oddało miejsce 'j'. Nie znam historii języka hiszpańskiego, ale zdaje się, że dawniej 'x' oddawało dźwięk naszego 'h' (czy 'ch', i tak ludzi w których mowie słychać różnice między tymi głoskami, praktycznie już nie ma) i z czasem zaczęto je zapisywać przez 'j' (w dzisiejszym hiszpańskim tylko jedno słowo ma 'x' czytane jak 'h', mianowicie 'Mexico' z akcentem nad 'e' [czyt. Mehiko]). Czyli wymowa jest taka jak w tłumaczeniu Kichote. Nie rozumiem natomiast czemu nie mielibyśmy wykreślić tego ostatniego 'e' z nazwy - w języku polskim brzmi ona sztucznie i nienaturalnie.
Co do Szekspirów czy Waszyngtonów - dawniej zwykliśmy spolszczać nazwiska, imiona jeszcze przed wojną powszechnie polonizowano (niedawno miałem w rękach książkę TEODORA Dostojewskiego); taka tendencja do translacji występowała w całym zachodnim świecie, dziś się zmienia - mam wrażenie, choć może błędne - z powodu łatwego dostępu do informacji. Nie muszę znać danego języka, ale chwila googlowania i odnajdę jego wymowę.
Zresztą, nie wiem czy macie takie same doświadczenia jak ja, osoby znające płynnie wiele języków obcych, mówią w nich z tragicznymi akcentami.
A już ponad wszystko - czy nie śmieszy was, gdy ktoś mówiąc w jednym języku, daje wtrącenie w drugim (nazwy własnej na przykład) z czystym akcentem innego języku. Dla mnie brzmi to niezwykle śmiesznie. W tym przypadku dobrze się ma martwa łacina, która - nie mając jednej szkoły wymowy - jako wtręt dostosowuje się do języka w jakim ktoś mówi i stąd mamy np. 'stejtus kwo' w amerykańskich filmach.