Miałam okazję czytać tych trzech panów wymienionych przez Ciebie, Yahol i nie porównywałabym ich ze sobą, bo w zasadzie jedyne co ich łączy, to popularność. O ile Coelho z książki na książkę lubi coraz bardziej wymądrzać się, jak również narzucać swój własny punkt widzenia (czego nie jestem w stanie strawić i co niezmiernie mnie wkurza), to dwaj pozostali wymienieni: Wharton i Murakami nie robią tego; dla mnie to zasadnicza różnica i dlatego nie podoba mi się wrzucanie ich do jednego worka. Wharton ma swój specyficzny styl, który albo się podoba, albo nie - kwestia gustu, jak zwykle powtarzam.
Do tej pory czytałam jedynie trzy powieści Murakamiego (i na pewno na tym nie skończę), ale zauważyłam, że Murakami potrafi pisać, ma wyczucie, potrafi przyciągnąć moją uwagę. I nie każda historia nie musi składać się z samej akcji, w każdym razie Murakami nie jest tego typu pisarzem.

Zachęcony recenzjami i opowieściami przyjaciół i znajomych, zakupiłem tegoż autora 1Q84, rzecz reklamowana jako wydarzenie literackie wysokiego lotu.
Dla oszczędności i żeby nie tracić czasu, kopiłem oba tomy, które się jak dotychczas ukazały.
I co - koszmarne rozczarowanie.

Uważam, że sam jesteś sobie winny, mogłeś przecież najpierw coś wypożyczyć tego autora, aby zobaczyć, czy będzie Ci odpowiadał jego styl. Ja tak robię i w moim przypadku to świetnie się sprawdza.
Drugiego tomu jeszcze nie czytałam; po prostu czekam z niecierpliwością na właściwy moment.

Ja swoją przygodę z tym pisarzem zaczynałam od "1Q84" i uważam to za trafny wybór. Z kolei w krótszej formie też mi mniej się podobał, bo akurat czytałam opowiadania "Ślepa wierzba i śpiąca kobieta" - właściwie obecnie pamiętam jedynie jedno opowiadanie, które zrobiło na mnie pewne wrażenie. Zresztą później czytając powieść "Sputnik Sweetheart", trafiłam w nim na fragment opowiadania z tego właśnie zbioru. Jeśli nadarzy się okazja, mam zamiar sięgnąć po coś jeszcze tego autora.