Myślałam, żeby kiedyś założyć wątek na ten temat, ale jakoś wyleciało. 

Świetna książeczka, warto ją przeczytać. I nie porównywać jej do "Małego Księcia". Ciekawe, czy posłużyłaby do celów biblioterapeutycznych... (w granicach rozsądku, oczywiście)

Innych książek Schmitta nie czytałam, może mi ktoś napisać, czy również są takie dobre?

/Edit by Radziar

_{Pamiętajcie, że dział Recenzje jest tylko i wyłącznie do dodawania recenzji. Komentarze, uwagi, własne przemyślenia proszę dodawać w tym dziale w odpowiednich tematach... W związku z tym zostaną przeniesione wszystkie komentarze z Recenzji do odpowiednich tematów w dziale Biblioteka czytelnika. Nie ma sensu dublować tematów i pisać na temat jednej książki niekiedy w trzech działach (Recenzje, Biblioteka czytelnika oraz Nowości i zapowiedzi - posty z tego ostatniego mniej więcej po miesiącu będą trafiały do działu Biblioteka czytelnika)}

Recenzja książki Oskar i Pani Róża

Nie czytałam, ale Oskar i pani Róża brzmi dla mnie jak powieść dla młodzieży, jakie te tytułu mylące

Moja ulubiona książka (jeśli coś co czyta się w ciągu 1godziny no może 1,5 można nazwać książką). Bynajmniej nie jest ulubiona ze względu na obszerność
Fantastycznie pozytywna i mądra. I teraz, ktoś zada pytanie jak książka o dzieciaku chorym na raka może być pozytywna(już słyszę ten odgłos pukania się w głowę). No cóż może nie skaczę po jej przeczytaniu z radości ale w tym wypadku to chyba nie o to chodzi.
Mi daje możliwość spojrzenia na śmierć trochę innymi oczami i z trochę innej perspektywy. Nie pozostawia po sobie uczucia buntu a raczej włącza refleksyjny nastrój. A wierzcie lub nie czasami refleksja nie jest taka zła.
Bardzo polecam wszystkim tę książkę ale chyba zmienię system bo jak zaczynam od zdania: „książka o umierającym dziecku” to nie brzmi to zbyt zachęcająco.
Może ktoś zaproponuje coś lepszego ?

Idąc za ciosem przeczytałam też kilka innych pozycji tego autora: Dziecko Noego, Małe zbrodnie małżeńskie, Odette i inne historie miłosne, Pan Ibrahim i kwiaty Koranu, Tektonika uczuć. Podstępnie zostałam odwiedziona od przeczytania Kiedy byłem dziełem sztuki ale wszystko przede mną.
Jeśli o mnie chodzi to lektura tych książek sprawiła mi nie małą przyjemność.
Teraz jestem na etapie Marzycielka z Ostendy i jakoś tak na razie nie powala mnie na kolana.

Czytałam wszystkie ksiązki Schmitta i jestem pod nieprzemijającym urokiem tego pisarza. Na każdą kolejną oczekuję  z wypiekami na twarzy, każda kolejna uczy czegoś nowego o życiu. Ksiązki humorystyczne, pełne zyciowej mądrości, nie zawsze proste, nie zawsze nazywające rzeczy po imieniu, skarbnice aforyzmów.
`Oscar i Pani Róża` to tylko  namiastka tego na co stać Schmitta. Jako jedna z jego najlepszych książek i bodajże wydana jako pierwsza może stanowić swietny wstep do zgłębienia się w inne jego dzieła.
A uwierzcie- tego na pewno nie pożałujecie!

Nie będę wyjątkiem, również bardzo polecam, krótka, niby prosta, a jakże mądra.

Wszyscy mi polecają książki Schmitta więc z chęcią po jakąś sięgnę przy odrobinie czasu .

Administrator Comment

To jak już sięgniesz po tę książkę, to dopiero napisz coś więcej na jej temat!

Świetna książeczka, warto ją przeczytać. I nie porównywać jej do "Małego Księcia". Ciekawe, czy posłużyłaby do celów biblioterapeutycznych... (w granicach rozsądku, oczywiście)

"Oskar..." jest jedną ze znanych pozycji biblioterapeutycznych, pewnie dlatego, że w bardzo prosty, czasami humorystyczny sposób przedstawia odchodzenie z tego świata. Bez pompatyczności, bez wielkich słów, tak po prostu. I faktycznie dotyka problemu, a nie omija go wielkim łukiem z kłamstwem "będzie dobrze".

Książkę czytałam wieki temu, urzekła mnie, wzruszyła, nie mogłam jej nie mieć na swojej półce.
Polecam gorąco, ale raczej na te lepsze dni, w te gorsze mogłaby za mocno przygnębić.

Książkę 'Oskar i pani róża" czytałam kilka lat temu. Piękna, wzruszająca historia. Trochę przygnębiająca, ale także dająca wiarę i nadzieję. Osobiście chyba nie miałabym tyle siły co Oskar. móc pogodzić się ze swoją śmiercią , przyjąć wolę Boga, czekać na jego spotkanie, bo czy to sprawiedliwe by małe  niewinne dziecko umierało ?