Ostatnio jak grzyby po deszczu pojawiają się na rynku wydawniczym polskie sagi. Jak zapatrujecie się na taki gatunek? Lubicie? Czytujecie? A może sądzicie, że taki gatunek literacki jest tylko dla kobiet?

Powiem szczerze, że chyba ten moment pojawiania się polskich sag jakoś mi umkną. A co do pytania dla kogo jest przeznaczony ten gatunek to chyba nie ma co generalizować, że to tylko domena kobiet. Przecież są też takie tytuły jak „ojciec chrzestny”, którego spokojnie można nazwać sagą a zaczytują się w nim głównie mężczyźni.

A mi się bardziej wydawało, ze piszę jakby na forum były same kobiety:) Ryś niie słyszałaś o żadnej nowej polskiej sadze? A „Zamówienie z Francji” albo tak znany „Dom nad rozlewiskiem”. Nie mówiąc już o wymienionej wyżej „Cukierni pod Amorem”. A to tylko kila z wielu.

Ale te też mogą czytać. Tylko mogliby odrobinę inaczej na nie spojrzeć na początku, nie myśleć stereotypowo tylko przeczytać.  „Cukiernia pod Amorem” ma się docelowo składać z  trzech części. Na razie wyszły dwie: Zajeziercy i Cieślakowie. Akcja książek toczy się wokół wydarzeń z współczesności, a dokładnie pewnego znaleziska – mumii, która jest szczątkami kobiety należącej do rodziny głównej bohaterki. Iga  pod wpływem wydarzenia zaczyna szukać w przeszłości swojego rodu. I wtedy przenosimy się kilka wieków wstecz. Nie opowiem co dokładnie się potem dzieje, bo wydarzeń jest mnóstwo, ale mogę powiedzieć, że książka ma podłoże historyczne, bardzo wiele ciekawych postaci, które tworzą olbrzymie drzewo genealogiczne. Bohaterki są silnymi kobietami. Generalnie książki składają się z opowieści o kilku pokoleniach, która ma prowadzić do rozwiązania zagadki z teraźniejszości.

To może warto określić definicje sagi w takim razie?

"Wiedźmina" powiem szczerze, że nie posądzałabym o bycie sagą. Na prosty rozum pojęcie sagi kojarzy się z opowieścią o losach jakiegoś rodu, ujęciu historii kilku pokoleń.

Ludzie mylą pojęcie sagi z pojęciem jakiejś trylogii na przykład. Ale powiem wam, że według Wikipedii sagi - (islandzkie sögur) staroskandynawskie dzieła epickie o bohaterach i rodach - podróżach Wikingów, migracji na Islandię. Obecnie dopiero sagą nazywamy również utwór epicki opisujący losy rodziny, lub pojedynczego bohatera.

A więc saga to opowieść o bohaterze i jego podróży, o migracjach i potem dopiero o losach rodów.

A więc saga to opowieść o bohaterze i jego podróży, o migracjach i potem dopiero o losach rodów.

Racja, ale dzisiaj zdaje się już nikt o tym nie pamięta albo to się stało bez znaczenia.

Księżyc, wydawca cyklu o wiedźminie sam nazwał go "Sagą o Wiedźminie". Ciężko się dziwić, że takie pojęcie się zakorzeniło w czytelnikachi teraz powszechnie funkcjonuje

Wydawcy robią różne, dziwne rzeczy, to nie znaczy, że mają rację, ani dlatego że robią coś, bo im akurat tak wygodniej. I takiej sytuacji to, co mówi autor, ma niewielkie znaczenie, często jest ignorowane przez wydawców.