Żeby wprowadzić do wątku napisze parę słów o jednej z moich ulubionych książek Umberto Eco.

Wahadło Foucaulta

Nie da się zaprzeczyć, że jest to wybitna, bardzo znana w szerokich kręgach powieść włoskiego pisarza, Umberto Eco, który wcześniej zasłynął ze znakomitego "Imienia Róży&". Akcja "Wahadła..." rozgrywa się w zasadzie we współczesności. Trójka zapaleńców z pewnego wydawnictwa realizując swoją pasję, tworzy na podstawie gromadzonych faktów Plan, tajny spisek zakonu Templariuszy zaplanowany na 600 lat, którego celem jest zapanowanie nad światem, władza.
Eco doskonale utrzymuje niemal przez cały czas atmosferę tajemnicy, zagadkowości, co jest niewątpliwie walorem "Wahadła..."
Drugim argumentem przemawiającym na korzyść utworu jest mnogość faktów i postaci historycznych, od początku zakonu Templariuszy niemal po XX wiek.

Faktem jest jednak, że książka jest trudna do czytania, i trzeba miejscami dużego samozaparcia, żeby nie znudzić się lekturą. Zaczyna się ciekawie i jest tak do momentu, gdy pojawia się Ardenti i przedstawia swoją opowieść. Później niestety Casaubon wyjeżdża do Brazylii i akcja na 100 stron z hakiem przygasa. Moim skromnym zdaniem, nie wszystkie te wygaszacie głównego wątku powieści były potrzebne. Nie znaczy, że są nudne w lekturze, nawet przeciwnie, tylko, czytelnik wciąż myśli o Planie, o tajemnicy templariuszy, niecierpliwi się, czeka, co będzie dalej. Można rzec, że jeszcze bardziej podsycają ciekawość.

Nasuwa się jednak kilka pytań, gdyż jest w powieści trochę niedopowiedzeń, nierozwiązanych zagadek np.:

1. Dlaczego plan rozłożono na okres kilkuset lat?
2. Co działo się z kolejnymi grupami po feralnym minięciu się grupy francuskiej i angielskiej? Bo jak wiadomo, grupa portugalska spotkała się z francuską, francuska minęła się z angielską w 1584 r bodajże, toteż Anglicy usilnie szukali kontaktu z Niemcami. Nie jest powiedziane, czy łańcuch spotkań został przerwany na zawsze, czy może udało się jakoś go odtworzyć?

I wreszcie, czy Plan istniał naprawdę?

To tylko niektóre, przykładowe wątpliwości, jakie mi się nasunęły podczas lektury.

I nawiązując jeszcze do tytułu. Wahadło Foucaulta to nic innego jak duża metalowa kula zawieszona na długim sznurku. Wynalezione przez Foucaulta, który za jego pomocą udowodnił, że Ziemia się obraca. Jednak uważam, że u Eco, prócz dosłownego, ma także znaczenie metaforyczne.

Też kiedyś mierzyłem się z książką "Tajemniczy płomień królowej Loany" i podobało mi się nawet bardzo nawet fragmentom o historii Włoch poradziłem.

Gdzieś już o tym kiedyś pisałem, ale myślę, że każdy powinien odbierać i odbiera przeczytane książki w sposób bardzo indywidualny i zależny od swoich doświadczeń. Nie ma dla mnie nic złego w tym, że interpretacja moja może odbiegać od zamysłów autora(chociaż mam nadzieję, że jakoś bardzo często to się nie zdarza).

Imię róży i Wahadło Foucaulta książki jak najbardziej w porządku, ale czy drodzy forumowicze próbowali się zmierzyć z Wyspą dnia poprzedniego? Nie można zaliczyć tego dzieła do książek szybkich i przyjemnych ale według mnie dopiero ta książka pokazuje kunszt Eco w całej okazałości, a dla niezbyt wytrwałych i wprawionych czytelników może stanowić lekturę na szybki sen,  Przeczytajcie i oceńcie sami, powodzenia.

Właśnie jestem po konsumpcji Imienia róży, z filmem na deser. Książka jest niesamowita. Cała ta zagadka, podejrzenia wysuwane przez Wilhelma. I to zakończenie. Z jednej strony niespodziewane, a z drugiej wcale nie zaskakujące - bo podejrzany był dosłownie każdy. Naprawdę świetna książka. Film jak to film. Poprzekręcane, zniekształcone, ale jednak dobre. Świetny Sean Connery, no i znów Ron Perlman Uwielbiam go za Hellboy'a

U mnie Imię róży było lekturą w I klasie liceum (nadgorliwa polonistka), ale pamiętam, że wtedy bardzo mi się podobało. O wiele bardziej niż film, nawet mimo mojej wielkiej miłości do Seana.

Umberto Eco to geniusz. Utwierdziłam się w tym po przeczytaniu nie tyle samego Imienia róży, co Dopisków na marginesie Imienia róży. Zachwycił mnie labirynt. A potem cały ten proces omawiany przez autora we wspominanych Dopiskach... Poświęcił naprawdę wiele czasu na przygotowanie tej powieści, a sposób w jaki to robił jest po prostu godny podziwu. Książce nie można zarzucić dosłownie nic. Utwór idealny.

Znajoma przekonała mnie do przeczytania książki "Imię róży". Zrobię to wkrótce. Przy okazji sięgnę po Schmitta.

Administrator Comment

To jak już sięgniesz po "Imię róży", to dopiero napisz coś więcej na jej temat! Co ma wspólnego Schmitt z Umberto Eco w tym wątku?