Nie zamierzam tworzyć wątku o każdej książce dla młodzieży. To od razu do PK. By znów nie stwarzał problemu.

Twórczość Makuszyńskiego bardzo sobie cenię.

Gwiazda literatury popularnej, Najpogodniejszy z polskich pisarzy, który pisał piórem ze słonecznego promienia, Mistrz uśmiechu, Kochany pan Kornel, Pisarz wielkiego serca, Uczył wiary w dobroć człowieka, Pisarz dzieci, Król uśmiechu, Chodząca dobroć, Władca dziecięcych serc, Syn słońca [1] – dziennikarze wciąż prześcigają się w epitetach, którymi określają osobowość Kornela Makuszyńskiego.

Książką, którą najbardziej lubię, jest „Awantura o Basię”, napisana w 1937 r.[2]

UWAGA, SPOJLERY.

Basia Bzowska odznaczała się statyczną, nieskomplikowaną osobowością, wyposażoną w kilka zaledwie zasadniczych cech, z których jedna zdecydowanie wybijała się na czoło, stanowiąc dominantę charakteryzacyjną. Górujące cechy to dobroć, szlachetność serca, którym przyporządkowane są: miłość do ludzi oraz młodzieńcza radość życia. Optymizm jej nie opuszczał nawet w tak ciężkiej sytuacji, jak opieka nad ojcem, który stracił pamięć.

Inną cechą osobowości Basi jest przyjazne nastawienie do ludzi. Bohaterka swoim postępowaniem potrafiła ująć i pozyskać swoich pierwotnych opiekunów – aktorów, później rozkochała w sobie poetę – Stanisława Olszowskiego. Została obdarzona opiekuńczą miłością przez przyjaciółkę jej mamy, Stanisławę Olszańską, jak też przez energiczną, siedemdziesięcioletnią kobietę – babcię Tańską. Uwielbiali ją również pani doktorowa – Natalia Budziszowa, służący literata – Michaś i koleżanki w szkole. Wielkim uczuciem darzyli Basię szkolni koledzy: Julek i Zygmunt, którzy konkurowali między sobą o jej względy. Warto też pamiętać o przywiązaniu Basi do psa – Kibica.

W momencie finalnym wydarzeń dziewczynka otrzymała nagrodę za prezentowaną cnotę dobroci. Jej ojciec odzyskał pamięć, dzięki temu Basia mogła wrócić z nim do ludzi, których od zawsze kochała. Tam mogła zamieszkać wraz ze swoim rodzicem.


Krytycy literaccy oceniają twórczość Makuszyńskiego jako nierzeczywistą, zafałszowaną, bezkonfliktową, zbyt przesłodzoną. Jednakże Makuszyński utożsamiając się z bohaterem „Awantury o Basię”, pisarzem Stanisławem Olszowskim, wyjaśnił, dlaczego jego warsztat twórczy jest taki pozytywny: Za złe mi to biorą, że w moich książkach roi się od ludzi dobrych, jasnych i miłosiernych, a przecie z palca sobie tego nie wyssałem. Zresztą wielką odczuwam litość dla złych, z rozmysłem natomiast sławię dobroć promienistą. Urojeni ludzie z książek wychodzą z nich jak duchy wywołane z nicości i wchodzą w ludzką gromadę. Serce ludzkie takie jest dziwne, że więcej wierzy jasnemu urojeniu niż mętnej, czarnej rzeczywistości; więc moi dobrzy ludzie z książek, korzystając z tego przywileju, szerzą wieści o istnieniu dobra i o potrzebie miłosierdzia. Moje książki wędrują między rzesze, niechże przeto świecą, niech grzeją, lecz niech nie straszą i nie burzą naiwnej, prostej wiary w serce człowieka. [3]

Makuszyński realizując swoją określoną rolę – twórcy książek dla dzieci i młodzieży – przekazał swoim czytelnikom cały bogaty bagaż własnych doświadczeń i przemyśleń oraz płynące z tych doświadczeń nauki. Otóż uczył, jak kochać drugiego człowieka poprzez dostrzeganie w nim dobrych cech i otwieranie się na jego potrzeby. Pomagał widzieć rzeczywistość w serdecznych kolorach. Autor, tworząc postać Basi, pokazał młodszemu pokoleniu, że szlachetność, skromność, dobroć, przyjaźń i szacunek do innych ludzi sprawiają, iż życie staje się weselsze, a co za tym idzie, łatwiejsze.

Autor dążył do tego, by dać czytelnikom radość i szczęście, a na ich twarzach widzieć uśmiech zadowolenia. Makuszyński pokazał, że warto kierować się ideą optymizmu, bo to właśnie ona w dużej mierze stanowi siłę przewodnią człowieka, a więc „Radość, radość, niech wszędzie będzie radość!” [4].



---
[1] J. Konieczka, Kornel Makuszyński, „Poezja i dziecko” 2003, nr 2, s. 55.
[2] D. Piasecka, Dorobek pisarski Kornela Makuszyńskiego z dziejów jego odbioru literackiego, w: „Proza Kornela Makuszyńskiego dla młodego odbiorcy. Zarys problematyki”, Warszawa-Wrocław 1984, s. 30.
[3] K. Makuszyński, Awantura o Basię, Białystok 1991, s. 133.
[4] Tamże, s. 175.

"Szatana..." również czytałam. Była to lektura, ale jedna z przyjemniejszych. Lubię takie "podwórkowe" przygody i jak wspomniał UC, tajemnice. Po omówieniu pisaliśmy dodatkowy rozdział tej książki.

Książki o szkole bywają przezabawne. "Mikołajek", "Szatan...", a Niziurskiego "Jutro klasówka". Bardzo miło wspominam, może w najbliższym czasie sobie przypomnę. 

"Awantura o Basię" bardzo mi się podobała. to mogę polecić każdemu rodzicowi zeby dał do przeczytania swojemu dziecku. fajne miłe  śmieszne i z przygodą w tle.

To książki ku pokrzepieniu serc - chciałabym, aby świat był taki, jakim go przedstawia Makuszyński. Stanowią przeciwieństwo niektórych nowoczesnych powieści, których nie cierpię i gdzie często dominuje język wulgarny, w których często brak czegoś... radości, ufności i humoru?

Drugiego Makuszyńskiego nie ma. Owszem, są książki pełne optymizmu, ale Makuszyński jest jedyny w swoim rodzaju, bo z jego dzieł emanuje spokój, taka prostota... zachowania bohaterów bardzo przyjemnie jest wyobrazić. Moim zdaniem Makuszyński osiągnął chyba najwyższy cel pisarza dla dzieci i młodzieży: pozwolił im uwierzyć w to, że świat jednak nie jest taki zły. Przynamniej nie jest taki zły wtedy, gdy się czyta książki jego autorstwa.
Swojej chrześniaczce, jak podrośnie trochę, kupię którąś książkę Makuszyńskiego. Niech wie, co dobre i... "zdrowe".

Aż wstyd przyznać, ale ja Makuszyńskiego przeczytałem tylko "Przyjaciela wesołego diabła". Chyba muszę nadrobić zaległości, zanim się całkiem zestarzeję;)

Ja widziałem tylko filmy "Awantura o Basię" i "Szatan z siódmej klasy". Bardzo mi się podobały. Książek niestety nie czytałem.