Anna Fitzgerald ma 13 lat. Jej siostra, Kate- 16. Jej brat,Jesse- 19.
Anna zostala poczeta, poto by jej chora siostra na bialaczke mogla zyc. Jest idealnym dawca szpiku dla Kate. Pomagajac siostrze przechodzi wiele operacji. Do momentu,kiedy okazuje sie,ze tym razem musi oddac nerke swojej starszej siostrze.

W przyplywie buntu, Anna zatrudnia adwokata. Jedyne czego pragnie to miec prawo do decydowania o swoim ciele. Swoja decyzja szokuje cala rodzine,jednak na odwrot juz za pozno.

Autorka tlumaczy na poczatku,ze to Anna miala opowiedziec cala historie. Jednak szybko doszla do wniosku,ze powiesc ta bedzie znacznie bogatsza jesli dopusci do glosu wszystkich bohaterow, oprocz Kate, ktora przemowi dopiero. na samym koncu. Dzieki temu latwiej nam np. zrozumiec motywacje rodzicow dziewczynek.

Nanjmniej przypadla mi do gustu Sarah. Chcac za wszelka cene uratowac jedno dziecko, zapomina,ze jest matka dwojki innych. Dopiero ojciec- Bryan uswiadamia sobie,ze to troche niesprawiedliwie skazywac dziecko na cierpienie, nie pytajac jej uprzednio o zdanie a nawet ukrywac przed nia,ze sprawi jej to bol. Jako jedyny nie mysli tylko o chorej Kate, ale rowniez o swojej drugiej corce, podczas kiedy Sarah skupiona jest tylko na jednym dziecku.

Intrygujacy jest rowniez watek z adwokatem –Campbell. Przekonujemy sie,ze pozory jednak myla. Historia Anny i jej rodziny zmienia jego zycie bardziej anizeli by podejrzewal.

Wcalej ksiazce najbardziej podobalo mi sie zakonczenie. Autorka przypomina nam, ze tak naprawde nikt nigdzie nie jest „pod ochrona”.

,, Bez mojej zgody '' - Przeczytałam jakieś pierwsze 13 stron, i wciągnęło mnie to, za jakiś czas pewnie znowu się jej poświecę.

To jedna z pierwszy książek Picoult, którą przeczytałam. Bardzo mi się podobała. Na końcu byłam naprawdę strasznie zaskoczona takim zwrotem akcji, szkoda, że w filmie wszystko przekręcili.

ja też zaczęłąm od "Bez mojej zgody" tej autorki i tak jakoś się zaczęło zauroczenie jej ksiązkami. Bardzo mi się podobała. Wciągająca zresztą jak pozostałe pozycje. Filmu nie oglądałam , ale dzieki za zdradzenie zakończenia .

Przyznam, że jeszcze ta jej książka nie wpadła mi do rąk. Czytałam kilka jej książek i muszę przyznać, że Jodi pisze bardzo fajne i poruszające trudne tematy książki. Brawo dla niej.

Przeczytałam. Od razu powiem, że nie w moim guście jest czytanie książek o nieszczęściach dotykających ludzi, gdy ma się trochę własnych. Ale muszę przyznać, że jest ona wspaniałą lekcją empatii, otwiera oczy na problemy drugiego człowieka, uczy wrażliwości... na pewno warto się zapoznać z tą lekturą, nie tylko czytając komentarze innych.

Jeśli chodzi o inne tytuły tej autorki, to w najbliższej przyszłości nie będę po nie sięgać, żeby uniknąć tego smutnego nastroju. Ale myślę, że gdy całkowicie ochłonę i będę potrzebowała dawki tego rodzaju emocji, to będę wiedziała, która autorka będzie mogła mi je zapewnić.

Najpierw obejrzałam film. Film, jak to dramat - dramatyczny. Ale domyślałam się, jak się skończy. Książkę przeczytałam dopiero niedawno. I chyba jeszcze żadna książka tak mną nie wstrząsnęła. Takie zakończenie, że przez kilka dni nie mogłam uwierzyć. Ma autorka talent. Innych książek nie czytałam, więc nie wiem czy to przypadek, czy cała jej twórczość jest zaskakująca. Podsumowując - książka godna polecenia, ale nie dla osób nadwrażliwych. P.S. A temat jak najbardziej aktualny. Wczoraj w "Faktach" słyszałam, że we Francji zostało poczęte dziecko metodą in vitro, żeby uratować swoje chore na białaczkę rodzeństwo.