Pewnego ranka 1945 roku, ojciec, ktory prowadzi swoja ksiegarnie zabiera,osieroconego przez matke  syna do tajemniczego miejsca: Cmentarz Zapomnianaych Ksiazek. Tutaj Daniel ma za zadanie wybrac jedna ksiazke i ja „zaadoptowac” poto by ona nie umarla lecz odzyla na nowo i na zawsze. Chlopiec wybiera „ Cien wiatru” Juliana Caraxa i tak oto zaczyna sie przygoda jego zycia, ktora bedzie sie toczyc polowe zycia naszego bohatera.

Ta ksiazka opowiada dwie historie z zycia roznych ludzi, ktore przeistocza sie w jedna.
Odnajdziemy tutaj intryge policyjna,powiesc przygodowa, watki  fanastyczne a nawet troche polityki.  Pozorna banalnosc postaci ukazana na tle ich przeznaczenia, czesto obecny humor, odrobina historii i przewodnik po Barcelonie tworza w calosci wspaniala ksiazke, ktora przeniesie nas w tajemniczy swiat.
Czytajac czulam bol, strach, smialam sie i plakalam.

Niestety nie polecam Gry Anioła, kompletna klapa i nie wypał. Zafon rozpoczyna prężnie i dość ciekawie książkę, lecz później gubi się. Nie wie co pisać i wplata w niby arcydzieło trochę fantastyki, kryminału i ogólnie to mu sie to miesza w nieciekawą fabułę. Nie podoba mi się Gra Anioła.

Do kolekcji dokładam Marinę - już nie nawiązująca do postaci z Cienia wiatru i Gry anioła, ale również zapierająca dech w piersiach.

Opowiada historię młodego chłopaka, który wraz z tytułową Mariną próbuje rozwikłać zagadkę, której stali się udziałem wbrew własnej woli. Stylowo podobna do dwóch pozostałych książek - chodzi mianowicie o opowiadanie czyjejś historii życia. Bogatsza w sceny mrożące krew w żyłach;) Jak dla mnie - chciałabym zobaczyć ekranizację:) Cóż, może kiedyś w końcu się doczekam.

Oj tak. W pierwszej części zakochałam się od razu. Klimatu powieści, w moim przypadku, nadawało też to, że co roku jestem na wakacjach w okolicy Barcellony, więc wszystkie opisane tam miejsca były mi bardzo bliskie. Książka ciekawa, klimatyczna.

Co do Gry Anioła. Och. Najlepiej by było, gdyby ta książka nigdy nie trafiła do ksiegarni. Po tak dobrej pierwszej części, wzięłam się z marszu za kontynuację. Miałam ogromny żal do autora, który widocznie chciał wydać kolejną książke, by zarobić kasę. Fabuła nudna, naciągana. W tej książce nie było już nic z Cienia Wiatru.

Co do Mariny, to mam nadzieję przeczytać ją wreszcie we wrześniu. Sądząć z pozytywnych opinii, jest na co czekać.

A to Gra anioła jest kontynuacją Cienia wiatru?

O nie, a u mnie już Cień Wiatru na półce stoi i z taką niecierpliwością oczekiwałam czegoś na miarę Cienia i Mariny, które były naprawdę magiczne, a teraz już nawet mi się sięgać po Grę Anioła nie chce

Trudno w tym się połapać.

Ponadto chciałam zauważyć dla niezorientowanych, że istnieje już wątek dotyczący twórczości Zafona pod tym linkiem, gdzie można swobodnie wypowiadać się. To jest dział Recenzji.

Niezupełnie. Wykorzystuje niektóre wątki z Cienia wiatru, ale raczej jest to osobna powieść.

Dzięki, nie wpadłam na to.

Cień wiatru rzeczywiście jest lepszy od kolejnej książki Zafona. Zdecydowanie lepszy. Co nie znaczy, że Gry Anioła nie warto przeczytać. Warto, ale to już nie do samo.
Pod resztą wypowiedzi mogę się podpisać. Można sobie analizować literacko książkę, zachwycać się oryginalnością bądź marudzić na schematyczność. Patrząc jednak z punktu widzenia zwykłego czytelnika, tak prosto, trzeba powiedzieć, że udało się pisarzowi zbudować interesującą fabułę i świetnych bohaterów. Kreacja bohatera jest rzeczą trudną. Każda książka ma ich wielu, ale w naszej pamięci na dobre zamieszkają tylko wyróżniające się jednostki. W Cieniu wiatru są takie właśnie jednostki.